De sleutelmomenten in de carrière van Francesca Vanthielen

“Het zit niet in de aard van het beestje om in slaap te sukkelen”, vertelt Francesca over haar carrière. Ze maakte dan ook niet altijd de makkelijkste keuzes. Zo liet ze een jaar alles achter om in Londen theater te gaan studeren. Of stortte ze zich met overgave op de tango. “Omdat ik voelde dat ik dat moést doen”.

Van radio naar tv

“De eerste grote beslissing drong zich op toen ik twintig jaar geleden bij Studio Brussel werkte en het voorstel kreeg om naar de gloednieuwe zender VTM te gaan. Ik was vijftien en vond jongerenzender Stubru het einde, zat helemaal niet te wachten om op televisie te komen. Maandenlang heb ik erover gepiekerd. Uiteindelijk heeft een persoonlijke beslissing de doorslag gegeven: er was iemand met wie het niet goed klikte bij Stubru. Een jaar na de start van VTM ben ik trouwens wèl weer terug ‘De Handelsbalans’ op Stubru gaan presenteren: de spanningen daar waren toen verdwenen.”

Sabbatical in Londen

“Het jaar studeren in Londen, aan de Mountview Theatre School, is iets dat ik eerder had moeten doen. Een jaar alles achter laten, terwijl hier je carrière in de lift zit: dat is niet vanzelfsprekend. Ook de beslissing enkele jaren geleden om terug te gaan studeren was niet evident. Je engageert je dan niet voor enkele weken, maar meteen voor een aantal jaren.”
“Ik ben blij dat ik altijd mijn intuïtie gevolgd heb. Op een dag wist ik dat ik moest gaan tango dansen: daarvoor reisde met de regelmaat van de klok helemaal naar Buenos Aires. Omdat ik gepassioneerd was door koken, besloot ik een opleiding tot restauranthouder te volgen: ook daar heb ik een diploma van, zonder dat ik concrete plannen heb om mijn eigen restaurant te beginnen."

Geen evidente keuzes

“Waar ik heel trots op ben, is mijn rol in de film ‘Licht’ van Stijn Coninx. Daarvoor heb ik drie maanden aan de noordpool gezeten, een onvergetelijke ervaring. Waar ik het meest trots op ben, is het feit dat ik heb gedurfd om minder evidente keuzes te maken. Het zit niet in de aard van het beestje om in slaap te sukkelen. Het mooie is dat ik die beslissingen altijd zelf heb genomen. Ik vind het nog altijd straf dat mijn ouders mij op geen enkel moment beïnvloed hebben, al was ik amper veertien toen ik begon te werken. Zij waren een klankbord, ik kon alles met hen bespreken. Maar uiteindelijk was ik degene die de beslissing nam.”

Tekst: Ann Lemaître