De sleutelmomenten in de carrière van Fien Troch
"Mijn studiekeuze was al meteen een beslissend moment voor mijn latere carrière. Eigenlijk wist ik op mijn achttiende helemaal niet wat ik wilde gaan doen. Ik wilde acteren, dacht ik. Toen ik niet werd toegelaten voor die opleiding besloot ik dan maar naar Sint-Lukas te gaan, want ik wilde iets artistieks doen. Daar ontdekte ik pas dat film mijn passie was. Ik heb nog wel eens in een Franse kostuumfilm met Isabel Hupert geacteerd terwijl ik studeerde, maar daar heb ik ontdekt dat dat hoofdstuk afgesloten was. Films maken; dat is wat ik wil doen."
Terug naar af
"De dag dat ik beslist heb om me te focussen op het schrijven van mijn eerste langspeelfilm "Een ander zijn geluk" en me niet langer meer met reclamefilmpjes bezig te houden was de eerste echte stap naar die eerste film. Nochtans had ik ondertussen al van het grote geld geproefd en wist ik dat ik vanaf dan met minder geld zou moeten rondkomen. Dat was geen moeilijke beslissing, wel een erg bewuste. Ik wist goed genoeg dat als ik wat zou doorzetten met die spotjes, ik binnen de kortste keren een goed appartement en een chique auto zou hebben."
"In de ogen van veel mensen ging ik terug naar af. Als je van school komt, moet je carrière maken en ik deed in naam der cinema het omgekeerde. Al heb ik dan wel in de cinema carrière gemaakt. (lacht) Ik kende gewoon teveel mensen die al vijf jaar in de reclame zaten en bleven zeggen "ooit ga ik een film maken". Ik dacht: "ik ga die reclame gewoon even skippen en die film proberen te maken". Het klinkt naïef nu, maar ik ging er van uit dat het zou lukken."
Een tweede film
"Mijn tweede film was een grote stap vooruit omdat die in het Frans werd gedraaid. Dat was een sprong in het onbekende: met Franse acteurs draaien,.. Het moest internationaler en iets anders worden. ik was ook nog zwanger dus dat maakte het helemaal bijzonder, zeker omdat een tweede film altijd moeilijk is: ik wist dat als ik die niet draaide voor mijn kindje er was, het nog heel lang zou duren."