Buitenlandse huishoudhulp, de smet op onze arbeidswet
Elke week geeft een van onze journalisten zijn mening over een thema uit de economische actualiteit. Nico Schoofs kaart de problematiek rond de buitenlandse huishoudenbedienden aan. “Of we het nu willen of niet: hooggeschoolde migratie naar ons land brengt een andere migratie van laaggeschoolde jobs met zich mee.”
Aan de ene kant kan je niet om hen heen. Je ziet ze ‘s morgens op het openbaar vervoer naar het rijke zuiden van Brussel of de chique rand rond Gent en Antwerpen. Met ettelijke duizenden zijn ze naar schatting in ons land, de buitenlandse huishoudbedienden die voltijds voor één gezin werken. Het gros in het zwart of zonder papieren, enig ethisch scepticisme richting hun werkgevers, de gezinnen dus, is zeker gewettigd. Maar er gelden verzachtende omstandigheden. Die groep binnen- en buitenlandse gezinnen zoekt personeel dat een privékinderoppas met huishoudelijke taken mag combineren. De sociale wetgeving voorziet geen adequaat statuut. Het verouderde dienstbodenstatuut is onaantrekkelijk. Het gesubsidieerde dienstenchequesysteem is niet op hun maat gemaakt, maar in de praktijk leggen heel wat gezinnen wél al hun dienstencheques samen om een Filippijnse of Ecuadoriaanse huishoudbediende voltijds in dienst te nemen. Het aantal au pairs is in Vlaanderen de voorbije tien jaar niet voor niets verviervoudigd, terwijl dat statuut evenmin op het lijf van voltijdse huishoudbedienden geschreven is.
Aan de andere kant zie je hen nooit. De gewestelijke administraties voorzien quasi uitsluitend arbeidskaarten voor inwonende buitenlandse huishoudbedienden. Die kaart telt enkel voor de bewuste werkgever. Met andere woorden: verhuist het gezin, dan is de inwonende huishoudbediende niet alleen zijn job, maar ook zijn recht op verblijf kwijt. Talrijk zijn ze, gestart met de juiste documenten, om uiteindelijk toch zonder papieren in het onzichtbare clandestiene circuit te verzeilen. Bijkomend probleem: de buitenlandse huishoudbediende die zijn baan verliest, heeft geen recht op arbeidsbemiddeling. Met een merkwaardig resultaat als gevolg: het arbeidskaartensysteem beschermt Belgen die dat soort jobs al sinds de jaren vijftig van vorige eeuw niet meer lusten. Een administratieve dam tegen buitenlandse concurrentie, terwijl die in de feiten al in grote getalen is binnengesijpeld. Tijd voor een serieus debat terzake. Of we het nu willen of niet: hooggeschoolde migratie naar ons land brengt een andere migratie van laaggeschoolde jobs met zich mee. Het gaat niet op daar nog langer de ogen voor te sluiten.
Lees het volledige verhaal over de Belgische huishoudbedienden in Vacature Magazine.
