Werk in eigen ‘provincie’: minder loon, meer levenskwaliteit

Vooral dertigers die de files naar Brussel en Antwerpen beu zijn, solliciteren in het Provinciehuis van Hasselt. Ze ruilen een stukje loon in voor meer levenskwaliteit.

In Limburg is het provinciebestuur bijzonder actief. Hun beleidsdomeinen: cultuur, ruimtelijke ordening, milieu, onderwijs en welzijn. In totaal stelt de provincie 1.150 man tewerk, onderwijs niet meegeteld. Zo werken er zeventig mensen in de provinciale bibliotheek in Hasselt, als provinciale bibliotheek een unicum in ons land.   

Jaarlijks rekruteren we zestig mensen”, zegt Bart Bisschops, afdelingschef loopbaanbegeleiding in de hrm-directie van de provincie. “We werven vooral mensen aan met een bachelor- of een masterdiploma. De trend om ASO-diploma’s te vervangen door bachelors is al vijftien jaar aan de gang. Vandaag zijn de hooggeschoolden goed voor meer dan de helft van onze rekruteringen. De algemene jobs die vroeger door administratieve medewerkers werden ingevuld, zijn vervangen door gespecialiseerde functies.”

De meeste arbeiders worden aangeworven voor het provinciaal domein Bokrijk, goed voor 120 jobs. “We zoeken geregeld gespecialiseerde stielmannen zoals strodekkers, leemwerkers en schrijnwerkers. Maar dat lukt”, aldus Bart Bisschops. Hij verrichtte de voorbije vijftien jaar 450 rekruteringen: “We ontvangen geen bergen kandidaturen. Ons rekruteringsveld is blijkbaar niet zo groot. Maar telkens zitten er goede kandidaten bij.”

“Blijkbaar is onze aantrekkingskracht bij afgestudeerden niet zo sterk. Vooral jongeren die al enkele jaren elders aan de slag waren, kloppen bij ons aan. We zijn vooral aantrekkelijk voor jonge mensen rond de dertig jaar. Deze kandidaten pendelen al jaren naar Brussel of Antwerpen en zijn de files beu. Dat geldt evenzeer voor werknemers uit de privé. Ze zijn bereid om in te leveren. Bedrijfswagens, gsm’s en andere extralegale voordelen kennen we hier niet. Ze leveren in om hun levenskwaliteit te verbeteren.”

Schuur opknappen

Miet Robben (34) is een perfecte illustratie van deze trend. Deze interieurarchitecte is nu een half jaar aan de slag in het Provinciaal Domein Bokrijk. Na haar studies in Diepenbeek monteerde ze zes jaar video’s, eerst bij TV-Limburg en later bij het productiehuis Eyeworks in Brussel. “Daar ging het er nogal onpersoonlijk aan toe.” Ze keerde terug naar het Hasseltse als tekenaar/bediende bij een kleine schrijnwerkerij in Stevoort. “Op het bureau kwam alles bij mij binnen. Ik bereidde het werk voor, plande, tekende en berekende. In overleg met de baas maakte ik de planning voor mijn vier collega’s. Maar in een kmo is er minder speling op het vlak van werkregeling en vakantie. Als één van mijn vier collega’s ziek werd, moesten de anderen harder doordraaien. Mijn werkgever ging slapen met zijn bedrijf, wat de sfeer niet ten goede kwam.”

Na drie jaar solliciteerde ze bij de provincie voor een baan in Bokrijk en kwam glansrijk door het examen. “We hebben Miet vooral aangeworven omdat ze zelfstandig kan werken, een groep kan aansturen en omdat ze haar mannetje kan staan in een arbeiderswereld”, verklaart rekruteringsverantwoordelijke Bart Bisschops.

In het domein Bokrijk heeft de schuur van het verdwenen polderdorp Oorderen een grondige opknapbeurt nodig. “Ik volg die werf mee op”, vertelt Miet Robben. “De constructie wordt bekeken en er komt een nieuw strooien dak op. Omdat ik pas start, is mijn aandeel nog niet zo groot. Officieel is mijn functie ‘tekenaar’, maar ik doe veel meer dan dat alleen. De komende maanden zal ik vooral projecten technisch begeleiden. We kijken uit of die intern kunnen uitgewerkt worden of we hulp nodig hebben van aannemers. Dan moet er een bestek opgesteld worden en wordt er een aanbesteding uitgeschreven.”

Met de fiets naar het werk

Miet Robben woont in Herk-de-Stad: “Dat is twintig kilometer ver. Dat is een ideale afstand want ik doe het traject met de fiets. De fietsvergoeding zorgt ervoor dat mijn overstap financieel geen pijn deed. Ik kan nu ook veel vrijer mijn vakanties plannen zonder gebonden te zijn aan bouw- of winterverloven.”

Miet is een ‘contractuele’ medewerkster. “Dat hangt niet af van de persoon maar van de afdeling”, legt Bart Bisschops uit. “Contractuelen krijgen de tijdelijke en publiekgerichte jobs. De taken die constant blijven, worden ingevuld door statutairen. Daarom zijn de meeste medewerkers in Bokrijk contractueel. De trend naar meer contractuelen zet zich door.”

“Kandidaten die hier enkel en alleen werkzekerheid zoeken, geraken niet door de selectieprocedure”, vervolgt Bart Bisschops. In 2009 startte de provincie Limburg met een nieuw evaluatiesysteem. “Na twee negatieve evaluaties bestaat de kans dat een medewerker ontslagen wordt wegens beroepongeschikt. Dit geldt vanaf 2012 voor zowel contractuele als statutaire medewerkers. Als we dit systeem goed toepassen, kunnen we onze mensen zo scherp houden.”

Een werknemer kan zijn carrière zelf meer in handen nemen: “Momenteel kan elke medewerker meedingen naar een promotie, mits een gunstige evaluatie. Hij kan aan examens deelnemen zowel voor interne mobiliteit als voor een bevordering.”

Maar niet iedereen past in de provinciale werkomgeving, meent Bart Bisschops: “Mensen die niet malen om het maatschappelijk belang van ons werk, vinden het hier niet ok. Een werknemer moet ook geduld hebben: soms duikt het resultaat van zijn werk slechts jaren later op of ziet hij het helemaal niet.”

Nieuw Witboek

In april dit jaar keurde de Vlaamse regering het Witboek van minister Bourgeois goed dat onder meer de spelregels tussen gemeenten, provincies en Vlaamse administratie bepaalt. Elke nieuwe Vlaamse regering zal afspraken (‘convenanten’) maken met de provincies over welke taken ze moeten invullen en hoe die gefinancierd worden. “Ons takenpakket kan dus sterk veranderen”, kijkt Bart Bisschops vooruit. “Momenteel heeft niemand daar al zicht op.”