Waarom willen Filipijnse verplegers in België aan de slag?

De Filipijnse verpleegkundige Leilani Cruz en Christian Estrada komen binnenkort naar België en zullen aan de slag gaan in het Ziekenhuis Maas en Kempen. Waarom wilden ze per se in het buitenland aan de slag?

1. "Financieel kan ik me enorm verbeteren"

“Ik heb diploma’s fysiotherapie en verpleegkunde. Verpleegkunde ben ik gestart in 2001 omdat er toen veel vraag was in het buitenland. Ik heb vijf jaar ervaring als verpleegster, na 2,5 jaar werd ik hoofdverpleegkundige van de heelkundige afdeling in Makati Medical Centre (Manila). Was er een verpleegster ziek, dan draaide ik shiften van 16 uur. Elke dag bereidde ik me daar op voor, wat voor veel stress zorgde. Ik verdiende netto 237 euro per maand.

In december vorig jaar nam Leilani ontslag, omdat ze van november tot maart dit jaar Nederlandse les heeft gevolgd in Manila. Elke weekdag van 8 tot 16u. “Ik heb geen inkomen meer sindsdien. De Belgische rekruteerde Limarex betaalt me wel 200 euro per maand sinds mei, maar dat is te weinig. Normaal was ik al naar België vertrokken in juli. Maar omwille van administratieve problemen is het vertrek uitgesteld. We hebben blijkbaar te weinig pathologie gekregen in ons curriculum. Daarom moet ik in België een zaterdagcursus van een jaar volgen vooraleer ik gelijkgesteld kan worden met het niveau A1.”

Leilani wil naar het buitenland omwille van duidelijke redenen. “Ten eerste: financieel kan ik me uiteraard enorm verbeteren. En ik wil mijn ouders terugbetalen. Het is momenteel erg moeilijk om naar Canada of de VS te vertrekken als verpleegkundige. Er is een overaanbod aan verpleegsters in de Filipijnen, maar geen geld om ze in dienst te nemen en te betalen. Een vriend van me is verpleegkundige, maar werkt nu in Qatar. Als bediende verdient hij er 850 euro netto per maand, bijna vier keer zoveel als een verpleger in de Filipijnen. Nog anderen werken op een schip of in een callcenter.”

2. "In België kan ik wel op niveau werken"

Christian is een krak: hij eindigde 18de op 40.000 studenten die vijf jaar geleden het nationaal eindexamen voor verplegers aflegden. “Ik wou absoluut in een openbaar ziekenhuis werken. Je komt daar in aanraking met heel veel ziektebeelden, wat goed is om je expertise te ontwikkelen. Maar er zijn amper vacatures. Gezondheidszorg is geen prioriteit in de Filipijnen.”

Christian heeft tussen november vorig jaar en mei dit jaar 8 uur Nederlandse les overdag gecombineerd met zijn nachtwerk als verpleger op de intensieve zorgen van het National Centre for Mental Health in Manila. Een job die hij al vijf jaar uitoefent. “Ik wil mijn jongere zus en broer een beter leven schenken met het geld dat ik vanuit België kan terugsturen. Mijn ene broer lijdt aan epilepsie, een erg dure behandeling.” Een ander broer werkt als boekhouder in Singapore, vroeger in Saoedi-Arabië. Christian had eerst gesolliciteerd als verpleegkundig assistant in Canada, maar die aanvraag werd afgewezen. “In België kan ik wel op niveau werken.”

Tekst Nico Schoofs