Waar loopt het mank bij Justitie? Ambtenaren getuigen

Rechters rollen vechtend over het tapijt, grote strafzaken blijven jaren aanslepen en de langverwachte hervorming van het gerechtelijk landschap lijkt – als we Open VLD moeten geloven - nog maar eens een maat voor niets te worden. Wat doet al dat nieuws met de duizenden werknemers van Justitie? We vroegen het aan 2 ambtenaren met een lange staat van dienst. 

1. "Structuur laat geen flexibiliteit toe"

Guy De Lobelle, hoofdsecretaris bij het Gentse arbeidsauditoraat: “De nood aan een beslissende stap in het hervormingsproces is nog nooit zo hoog geweest, al zal het wat lager geplaatst administratief personeel daar wellicht in veel mindere mate van wakker liggen. Zij doen hun job, en proberen dat vooral zo goed mogelijk te doen. Voor de leidinggevenden onder het personeel en voor de magistraten is het een heel ander verhaal. Zij staan al jaren aan de klaagmuur en zijn vandaag meer dan ooit vragende partij voor een duidelijke en performante nieuwe structuur. Bij die mensen leeft zeker het gevoel: nu of nooit. Als de beloofde hervormingen opnieuw op de lange baan geschoven worden, dan vrees ik dat een aantal goede krachten hun conclusies zullen trekken en andere oorden opzoeken. Zij zijn het wachten beu. Vooral binnen de magistratuur is dat niet risico niet denkbeeldig: wie over de nodige diploma’s en expertise beschikt, kan vandaag net zo goed elders aan de slag.”

“Stellen dat we vandaag nog geen stap verder staan dan in 2002 (toen de eerste hervormingen in de praktijk werden omgezet) is absoluut wat kort door de bocht. Vroeger was het de top die dacht, de rest van het personeel voerde uit. Nu gaan we naar een cultuur waarin er stilaan meer samenwerking komt, zowel verticaal als horizontaal, maar de structuren om dat te faciliteren blijven voorlopig achterwege. Stel dat er op een bepaalde dienst iemand maandenlang buiten strijd is omwille van ziekte. In theorie zou je dan op een andere dienst op zoek kunnen gaan naar een tijdelijke vervanger, maar in praktijk kan dat niet omdat het in de huidige structuur onmogelijk is personeel flexibel in te zetten. Ik hoef je niet te vertellen dat dit de efficiëntie niet echt ten goede komt.”  

2. "Personeel is het wachten op hervorming beu"

Marijke Konings heeft er ruim twintig jaar arbeidsrechtbank Antwerpen opzitten, waar zij het tot hoofd van de griffie schopte. Onlangs maakte ze de overstap naar de vakbond, als permanent afgevaardigde hoven en rechtbanken. “De eerste tien jaren van mijn loopbaan bij Justitie bewoog er letterlijk niets. En toegegeven, het personeel zelf stelde doorgaans ook niets in vraag. Als dat wel gebeurde, werd het meestal maar bijzonder matig geapprecieerd: je deed je werk en luisterde naar je overste. Punt aan de lijn. Sinds het Octopus-akkoord (eerste aanzet tot een ingrijpende hervorming van politie en gerecht in 1998, nvdr) is er toch een en ander veranderd. Mede onder invloed van de grote maatschappelijke veranderingen klonk ook binnen Justitie de roep om meer efficiëntie, de vraag naar nieuwe structuren almaar luider. Die misnoegdheid onder het personeel vormde de aanzet tot een eerste golf van hervormingen, vooral op lager niveau: van de uitstippeling van loopbaantrajecten over functiebeschrijvingen en evaluatiegesprekken tot het onstaan van een heus opleidingsaanbod. Geloof me, dat was toen ronduit revolutionair. Ook op de vloer beweegt er de laatste jaren een en ander. Heel wat mensen zijn het wachten beu en smeden zelf samenwerkingsverbanden. Bijvoorbeeld tussen de parketten en de rechtbank van eerste aanleg, of over de grenzen van de huidige gerechtelijke arrondissementen heen. Terwijl de structuren om dat mogelijk te maken strikt genomen nog niet bestaan.”

Tekst: Filip Michiels

Reageer

Te traag, totaal inefficiënt, zo mogelijk nog minder transparant dan het politbureau onder Stalin: de publieke opinie was de laatste jaren niet mals voor Justitie. Heb jij de noodzaak van een efficiënter gerechtsapparaat zelf al aan den lijve ondervonden? Laat het ons weten!