Véronique, organiseert opleidingen voor het midden- en topkader van een grote Amerikaanse multinational

 

Ze is Belgische, woont en werkt al vier jaar in India, maar blijft liever anoniem. Véronique (schuilnaam, nvdr) organiseert opleidingen voor het midden- en topkader van een grote Amerikaanse multinational, en is dus bijzonder goed geplaatst om haar licht te laten schijnen over de Indiase talentschaarste.

“Dit land staat inzake onderwijs nergens”

Ze is Belgische, woont en werkt al vier jaar in India, maar blijft liever anoniem. Véronique (schuilnaam, nvdr) organiseert opleidingen voor het midden- en topkader van een grote Amerikaanse multinational, en is dus bijzonder goed geplaatst om haar licht te laten schijnen over de Indiase talentschaarste.

“Er doen nogal wat fabeltjes de ronde over Indiërs, en het niveau dat ze halen, vooral in het buitenland. Uit eigen ervaring weet ik dat dit land inzake onderwijs echt nergens staat. Neem nu de Indiase ingenieurs: een bedrijf dat dergelijke profielen van de universiteitsbanken plukt, moet zelf nog minimaal één jaar opleiding uittrekken. Enige uitzondering op deze regel zijn een handvol it- en managementscholen, die echt wel internationaal niveau halen. Maar laat nogal wat westerlingen nu net vaak in contact komen met de afgestudeerden hiervan. Dat zorgt dus voor een verkeerde beeldvorming.”

Ondermaats onderwijs

“Er heerst wel degelijk een grote talentschaarste, maar dat ligt voornamelijk aan het feit dat bedrijven niet de juiste mensen vinden, en dat ze dus nog heel zwaar moeten investeren in verdere opleiding. Het zogenaamde talent is dus niet meteen bruikbaar. Komt daarbij dat die mensen, eens ze goed opgeleid zijn, heel snel naar een ander bedrijf verkassen waar ze wat meer kunnen rapen. De salarisinflatie hier is enorm. Een derde aspect is natuurlijk de snelle economische groei: almaar meer bedrijven verhuizen nu ook naar India om hier goederen te produceren. Omwille van de spotgoedkope handenarbeid, uiteraard, maar ook in dat soort bedrijven is er altijd nood aan leidinggevenden met een behoorlijke opleiding. Dat zet dus nog meer druk op de markt."

Lijfstraffen

"Toch nemen de meeste bedrijven dat soort hindernissen er graag bij, want de enorme lokale markt blijft op lange termijn natuurlijk heel aanlokkelijk. Met dat idee in het achterhoofd nemen ze een wat tragere groei er dan desnoods maar bovenop. Het grootste gevaar op lange termijn zit volgens mij eerder in de sociale ongelijkheid: naarmate de straatarme meerderheid van de bevolking beter geïnformeerd raakt, zullen ze steeds minder bereid zijn hun lot te blijven aanvaarden. Een revolutie is hier op termijn zeker niet ondenkbaar. Het meest dramatische is dat de kleine elite dit niet eens lijkt te beseffen: sociaal onrecht is hier nu eenmaal al eeuwenlang ingeburgerd, in hun ogen is het is doodnormaal dat hele bevolkingsgroepen haast als honden behandeld worden. Inclusief stokslagen voor bedienden.”

Terug naar het coververhaal 'De Indiase talentschaarste'