Twee BAM-moeders getuigen

Nancy Bourgoignie (43)

Ze heeft een zoon van 5 jaar en is schepen van huisvesting, sport en cultuur bij de Stad Oostende

“Ik was zesendertig toen ik besloot voor kinderen te gaan. Natuurlijk wilde ik die het liefste binnen een relatie, maar ik had geen partner en het zag er naar uit dat ik kinderloos zou blijven als ik op de ware bleef wachten. Dus ben ik er toch aan begonnen en daar is een schat van een zoon van gekomen. Ik ben best gelukkig als single mama, al vind ik ‘alleenstaand’ zo’n gek woord. De keuze heb ik weliswaar in mijn eentje gemaakt, maar ik vind niet dat ik er alleen voor sta. Voor hulp of advies kan ik altijd bij familie en vrienden terecht. Ze geven me de nodige schouderklopjes, ik voelde me van meet af aan gesteund. Ook op professioneel vlak krijg ik waardering en respect."

"Vooraf had ik heel goed nagedacht over hoe ik het zou aanpakken, halftijds werken als schepen zit er namelijk niet in. Maar ik heb mijn baan nooit afgewogen tegenover mijn moederschap: ik wilde gewoon héél graag mama worden. Tegelijk ben ik me er van bewust dat mijn mandaat tijdelijk is, je wordt verkozen voor een periode van zes jaar. Ik heb ook een statutaire betrekking als bediende bij de gemeente Bredene."

"Dat geeft me rust, ik kan altijd naar die baan terug en heb voldoende garanties in mijn leven om verantwoordelijk te kunnen zijn voor een kind. Maar ik doe mijn job ontzettend graag, al vraagt het flink wat organisatie om die met mijn gezin te combineren. Vooral omdat representatieve verplichtingen er nu eenmaal bij horen en dat die zich vooral ’s avonds en in het weekend af spelen. Ik leg mezelf de beperking op om maximaal drie avonden per week de deur uit te gaan. En ik sta er op om Nick elke ochtend zelf naar school te brengen, pas daarna ga ik werken."

"Ik maak bewust keuzes in mijn agenda, dat kan ook omdat ik die deels zelf kan bepalen. Maar het blijft een moeilijk evenwicht, ik heb ‘neen’ moeten leren zeggen in mijn job. Ik kies voor een kind, dan is het ook logisch dat ik tijd voor hem vrijmaak. En dat snappen de mensen wel. Tussen zes en acht probeer ik thuis te zijn, ik eet met Nick en we spelen nog even voor hij naar bed gaat. Als ik ’s avonds vergaderingen beleg, hou ik rekening met die timing. Maar ik kan natuurlijk niet verwachten dat andere mensen dat ook altijd doen. En ik leer al doende. Het wordt ook makkelijker naarmate mijn zoon ouder wordt. Ik kan steeds beter met hem communiceren. Hij begrijpt nu dat ik moet gaan werken, al snapt hij nog steeds niet wat ik precies doe. (lacht)"

"Ook naar opvang toe, loopt het nu vlotter. De periode van de luiers was lastig, altijd een hele verhuis. Mijn ouders vingen hem toen vaak op, maar mijn papa is inmiddels overleden en mama wordt ook wat ouder. Ze heeft recht op haar eigen leven en op rust, dus heb ik nu nog een aantal vaste babysits geregeld. En dat loopt heel goed, al is het nog af en toe puzzelen. Het alleenstaande moederschap is en blijft hoedanook een bijzonder moeilijke en zware opdracht. Ook financieel. Het kan cru klinken, maar ik kan me een kind permitteren. Versta me niet verkeerd: ik hou ontzettend veel van mijn zoon, maar ik had de mogelijkheden om voor hem te kiezen. En ik besef goed dat niet iedereen die heeft."

"Mijn grootste angst is niet dat ik het niet meer zal kunnen combineren met mijn werk. Maar wat als ik morgen ziek word? Dan kan ik niet op een partner rekenen om Nicks opvoeding voort te zetten. En vooral, wat als mijn zoon iets ernstig overkomt? In die verantwoordelijkheid sta ik wel alleen, daar heb ik vooraf te weinig op doorgedacht. Ik had alles voor mekaar, dacht ik. Maar toen hij de eerste keer ziek werd, was het complete chaos! Mijn emoties haalden de bovenhand en bleken veel sterker dan ik zelf voor mogelijk hield. Daar ben ik van geschrokken, maar ook daar leer je gaandeweg mee omgaan. En ik ben nog steeds ontzettend blij dat ik de sprong heb gewaagd.”

Tineke Merckx (31)

Ze is pediatrisch verpleegkundige bij de dienst Neonatologie van het UZ Gent en heeft een dochter van 20 maanden.

Ik droomde er al zo lang van om mama te worden, maar ik kwam de juiste man maar niet tegen. Het was dus niet mijn plan, al heb ik wel altijd gezegd: desnoods doe ik het in mijn eentje. Dus toen ik die beslissing uiteindelijk nam, viel mijn omgeving niet uit de lucht. Er waren wel mensen die raar opkeken toen ze hoorden dat ik zwanger én single was, maar ik kreeg vooral toffe reacties. Zodra ik wist dat ik in verwachting was, heb ik me ingeschreven op de wachtlijst voor kinderopvang bij de Stad Gent. Er is een kinderdagverblijf naast het ziekenhuis, heel handig. Broertjes en zusjes krijgen er absolute voorrang, maar er wordt ook rekening gehouden met alleenstaande ouders. Zo kon Imani daar terecht toen ik vijf maanden na haar geboorte opnieuw ging werken."

"Ik keek er naar uit, ik doe mijn job graag en verlangde om het ‘gewone leven’ weer op te nemen. Maar fulltime werken was te zwaar, ik opteerde al snel voor 80%. Ik werk in een shiftsysteem en heb afwisselend vroege, late en nachtdiensten. Zolang Imani naar de crèche gaat, lukt dat prima. De crèche gaat om halfzeven open en sluit pas om 23 uur. Bij de vroege of late shift, neem ik haar gewoon mee. Alleen als ik nacht- of weekenddienst heb, moet ik op zoek naar een oppas. Ze kan vaak bij mijn ouders terecht, daar heb ik veel geluk mee. Natuurlijk zou ik liever wat meer tijd hebben om zelf voor mijn dochter te zorgen, maar minder werken is financieel niet haalbaar."

"En ik moet niet klagen: ik heb het getroffen met mijn werkgever. Ik ben ingeschreven als ambtenaar, heb een hospitalisatieverzekering voor mij en mijn dochter en via de Cel Welzijn van het ziekenhuis krijg ik tot 90% van alle dokterskosten terugbetaald. Ook op mijn afdeling is er behoorlijk wat flexibiliteit. Diensten wisselen met collega’s is zelden een probleem. Nochtans vind ik niet dat zij zich moeten aanpassen aan mijn situatie. Ik heb altijd gezegd dat ik zelf een oplossing zou zoeken als blijkt dat ik niet meer in het systeem kan meedraaien. Ik verwacht dus niet dat ik altijd de vroege shift kan krijgen en sowieso verlof kan nemen tijdens de schoolvakanties."

"Natuurlijk besef ik dat het straks een pak moeilijker wordt, als Imani naar school gaat. Haar voortdurend aan de zorg van een ander toevertrouwen zie ik niet zitten. Dus ben ik op zoek naar een alternatief. Een job in de polikliniek, dacht ik. Daar werk je van 8 tot 5 en niet tijdens het weekend, maar dan bleek ik financieel verplicht om voltijds te werken. Dus lijkt de bestendige nachtdienst me de beste oplossing: het is de makkelijkste manier om een vast ritme en opvangsysteem uit te dokteren. Zo werk ik om de week zeven nachten en kan er een babysit komen slapen."

"Maar op onze afdeling is er de komende jaren geen vacature en ik wil niet dat ze voor mij een uitzondering maken. Op de dienst intensieve zorgen pediatrie is volgend jaar wel een plaats, dus heb ik mijn mutatie aangevraagd. En die is goedgekeurd: vanaf 1 september werk ik daar. Eerst in shiften, om er het reilen en zeilen te leren kennen. Tegen eind volgende zomer hoop ik in nachtdienst te kunnen gaan, perfect getimed voor Imani’s eerste schooldag!

Tekst: Nathalie Van Laecke
Foto
: Tineke met Imani door Isabel Pousset