Tuur Florizoone, de Manu Chao van België

Wie is Tuur Florizoone?

- Start op zijn twaalfde met zijn muzikale loopbaan, met het Trio Incredibilus.

-
Koopt op zijn 15de zijn eerste accordeon.

-
Verhuist op zijn zeventiende voor 1 jaar naar Brazilië, waar hij muziek voor straatkinderen maakt. Hij loopt er stage bij de wereldvermaarde muzikant Gilberto Gil.

-
Terug in Brussel studeert hij aan het Brusselse Koninklijk Conservatorium voor piano en compositie.

-
Nog tijdens zijn studies begint hij te touren met zijn trio Tricycle, in 1999.

-
Naast Tricycle doet Tuur Florizoone het vandaag nog met een ander trio, treedt hij solo op en doceert hij 3,5 uur per week aan het Conservatorium in Gent.

-
Van Colombia over Canada tot in China, Tuur Florizoone reist de hele wereld rond met zijn accordeon.

De televisiekijker kent hem als weekliedbegeleider van Man Bijt Hond indertijd. De muziekbeluisteraar als de accordeonist achter de filmmuziek van ‘Aanrijding in Moscou’. De muziekkenner weet al langer dat hij het podium deelde met Philip Catherine. Maak kennis met Tuur Florizoone.

Hoe het begon...

In zijn peuter- en tienerjaren kon Tuur Florizoone zijn creativiteit ongebreideld botvieren aan de Leuvense Freinetschool ‘De Appeltuin’. “Van paardrijden tot skaten, ik heb altijd vanalles gedaan, al is muziek de constante rode draad." Al op zijn twaalfde start Tuur Florizoone zijn muzikale loopbaan, met het Trio Incredibilus. “Dat bestond uit een acteur, een muzikant/jongleur (ikzelf) en een acrobaat. We maakten zelf kaartjes, met de telefoonnummers van thuis erop. Op den duur vroegen we de mensen om ons te komen halen, onze ouders zagen het niet altijd zitten om ons pakweg naar Kortrijk te brengen.”

Met de 150 euro die hij aan een optreden op een kinderfestival in Hongarije overhoudt, kocht de 15-jarige Tuur Florizoone zijn eerste accordeon. “Dat instrument fascineerde me, ik had Jan De Smet van De Nieuwe Snaar erop zien spelen. Ik kende het klavier al omdat ik piano speelde. Plus, heel belangrijk: een accordeon kon je overal mee naar toe nemen.”

Stage in Brazilië

Een tiener die accordeon speelt, cool kon je het allerminst noemen. “Er werd zeker mee gelachen, maar ik trok me daar niks van aan.” Op zijn zeventiende bracht zijn nieuwsgierige, open geest Tuur Florizoone voor een dik jaar naar Brazilië. “Ik werkte er met straatkinderen, in Porto Alegre in het zuiden en later in Salvador. Het idee was om via circus en muziek straatkinderen terug in de maatschappij te integreren. Onder andere muzikant Caetano Veloso en schrijver Paulo Coelho waren daarbij betrokken.” Florizoone liep er stage bij de wereldvermaarde muzikant Gilberto Gil. “Ik heb er erg veel bijgeleerd, want ik kon amper spelen in het begin. De accordeon is een erg populair instrument in Brazilië.”

Van 0 tot 1.000 euro per optreden

Terug in België schreef Tuur Florizoone zich in aan het Brusselse Koninklijk Conservatorium voor piano en compositie. “Ik was niet bepaald de meest getalenteerde en de meest gedisciplineerde leerling op het Conservatorium. Bij mij gaat het veeleer over een zoektocht naar identiteit. Virtuositeit vind ik niet het belangrijkste. Ik heb er erg goeie leerkrachten gehad. Ze hebben me het metier bijgebracht, me geleerd om partituren te schrijven.

Nog tijdens zijn passage aan het Brusselse Conservatorium begon Tuur Florizoone te touren met zijn trio Tricycle, in 1999. Samen met een contrabassist en een saxofonist gooit hij jazz, world en improvisatie in zijn muzikale mixer. “De accordeon heeft me dikwijls toegelaten mensen te verrassen. Maar het is vooral keihard werken om respect te krijgen. De muzikant die ‘s morgens wakker wordt en dan in de late namiddag rustig ergens optreedt, die moet nog uitgevonden worden. Er zijn vandaag nog altijd jazzcafés die 25 euro per persoon durven voorstellen. Als ik dan naar de catering vraag, verwijzen ze naar de pizzeria naast de deur. Kijk, er zijn weinig andere beroepen waar de verloning zo varieert: van nul euro tot 1.000 euro per man bij een optreden, mijn maximum. Ervaring leert. Je moet je prijs durven zeggen. Plots krijg je dan een biefstuk in plaats van een minutesoep. Ineens is er een loge met handdoeken, een frigo met pintjes. Als groepsleider heb ik geleerd de persoon die je vraagt echt te screenen: wie is dat, om welke zaal, welk soort concert en publiek gaat het?”

Manager van zichzelf

Naast Tricycle doet Tuur Florizoone het vandaag nog met een ander trio, Massot (tuba)/Florizoone/Horbaczewski (cello). Hij treedt ook solo op, en doceert 3,5 uur per week aan het Conservatorium in Gent. Meestal staan er optredens geboekt van donderdag- tot en met zondagavond. Het succes heeft hem naar eigen zeggen op een moeilijk kruispunt gebracht. “Ik heb te weinig tijd om thuis te repeteren. Terwijl ik erover moet waken dat ik een goede muzikant blijf: dat ik morgen kan spelen, wat ik vandaag nog niet beheers. Maar als ik een manager zoek om mijn projecten in mijn plaats te verkopen, gaat die dat dan beter doen? Ik onderhandel zelf heel graag, dat is intussen een verlengstuk van mezelf geworden. Daarom kan ik dat minder makkelijk uit handen geven.”

De wereld is dan wel zijn speelterrein, voorlopig blijft Brussel de uitvalsbasis voor Tuur Florizoone en zijn Chileense vriendin, een percussioniste. Hoelang nog? “Ik wil nog wel eens in het buitenland wonen, ik heb het heel moeilijk met de verrechtsing van de geesten in ons land. En dan heb ik het niet alleen over Bart De Wever. Ik droom uiteraard van een solo-cd, van samen te werken met bepaalde muzikanten. Kinderen, een huis kopen: best realistische zaken. Al is dat laatste niet evident, je salaris als muzikant varieert enorm.”

Tekst: Nico Schoofs - Foto: Griet Dekoninck