Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Sven Pichal in Bangladesh: "Vakbond uit den boze"

Bengaalse zomer haalde niets uit

Twee afspraken rond gekregen vandaag. Eén zo goed als zeker, de ander zo goed als onzeker.

De zekere afspraak is die morgenvroeg. Dan mogen we langs bij één van de Babylon-fabrieken. Een vestiging waar ze hemden maken, onder meer voor H&M. Sohrab, mijn gids heeft me voorbereid op mijn bezoek. Dat ik goed moet nadenken over hoe ik mijn vragen stel. Niet op een manier waarop de arbeiders in de problemen kunnen komen als ze antwoorden. Hij belooft me dat er later nog kansen komen om echt te weten te komen hoe de echte situatie is.

Of ik de bazen mag vragen of zij vinden dat ze hun personeel goed behandelen en genoeg betalen. Ja, zegt Sohrab. Maar meer tegen het einde van het bezoek aan. Eerst complimenteren. Bedanken dat je binnen mag. En maak zo veel foto's als je wil, van het begin van je bezoek. En stop pas als ze zeggen dat ze het niet graag hebben.

Hij vertelt me ook over de protesten anderhalf jaar geleden. Een Bengaalse zomer zoals een Arabische lente. Arbeiders en arbeidsters kwamen plots op straat omdat ze de honger omwille van hun hongerlonen nu echt wel beu waren. Wekenlang kwamen ze op straat. De protesten ging zelfs zo ver dat een aantal fabrieken in de vlammen opgingen.  De werkgeversfederatie stelde een minimumloon van 3.000 taka (zo'n 30 euro per maand), nog niet de helft van wat de basiskosten van hun arbeiders dekt. Toch keerde de rust terug.

Nu geeft zo'n 80 procent van de bedrijven dat minimum. Maar de eigenaars van de huizen verhoogden de huurprijs, omdat ze wisten dat hun eigenaars nu meer verdienden. En dus gaat nog altijd minstens de helft van het loon naar de huur, vaak voor niet meer dan één kamer die dan nog wordt gedeeld met een aantal anderen. Dan moet er nog gegeten worden, de dokter betaald. En de school van de kinderen in het beste geval.

Of er geen nieuwe revolutie wenkt? Nee, denkt Sohrab. Nog geen halve procent van alle arbeiders in de kledingindustrie is aangesloten bij een vakbond. En wie zich  toch aansluit, wordt ontslagen als hij dat bekend maakt. Begin dit jaar nog kwamen een aantal vakbondslieden in opstand. Ze verloren hun job en hun gezichten werden verspreid op pamfletten en op affiches zodat ze geen nieuwe job zouden vinden. En om andere werknemers te waarschuwen zelf niet opstandig te worden.

Helaas. Want zonder een georganiseerd protest, komen we nergens, denkt Sohrab. Maar zich organiseren, mogen de werknemers dus niet. Uitzichtloos.

Of niet? Dat kan ik morgen proberen te achterhalen. Dan sta ik tussen de naaimachines, en vooral tussen de mensen erachter. Benieuwd of het beeld dat we hebben neergezet in de televisiespot voor deze campagneweek  (met minderjarige meisjes, vernederende baas en onmenselijke bedrijfsregels) opgaat voor wat hier in het echt gebeurt.

En met wat geluk wordt die andere halve afspraak ook nog een hele later deze week. Dan kan ik de verhalen dubbelchecken. En zo zijn ook mijn arbeidsomstandigheden als journalist helemaal gerespecteerd!

Sven Pichal blogt elke dag exclusief voor Vacature.com.