Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Sven Pichal in arbeidershuisjes in Bangladesh

Onder de indruk

Mag ik het eenvoudig houden dit keer? Ik geef je drie verhalen mee, uit drie verschillende arbeidershuisjes die ik gisterenavond bezocht. Ik wilde nagaan of ze thuis even positief waren als in de fabriek die ik hier bezocht.

Eerst ben ik te gast bij deze twee heren. Ze delen deze kamer van 4 op 4 met nog twee anderen om de kosten te drukken. Voor ze in de fabrieken gingen werken, kenden ze elkaar van haar noch pluim. Privacy heeft hier geen betekenis.

Ze maken luxesjaals voor de Japanse markt, die door hun bedrijf verkocht worden aan twintig euro per stuk. Zij verdienen iets meer dan veertig euro per maand. Soms maakt dat hen boos, vooral omdat hun ervaring er niet toe doet. Ze verdienen geen taka meer door anciënniteit, geen taka meer als ze naar een meer gespecialiseerde afdeling van de fabriek worden overgeplaatst.

Sinds vorig jaar krijgen de vier iets meer dan het minimumloon. Maar hun opslag kwam ook ter ore van de kamereigenaar. En dus sloeg die de huishuur ook op. Alles wat extra is, kwam in andermans zakken.

Hoop is hen onbekend. ‘Wij lijden,’ zeggen ze me letterlijk, ‘en dat is ons lot.’

vrouw met kind

Daarna loop ik door naar een buurvrouw met een kind van anderhalf jaar in de armen. Dat ze het moeilijk heeft. De helft van haar loon gaat naar de huishuur. En gelukkig heeft ze een man die ook aan het werk is in dezelfde fabriek. Vaak werken ze ’s nachts. Allebei. Dan moeten ze opvang vinden voor het kind.

Ze wilde zich al ziek melden op momenten dat ze echt geen oplossing vond. Maar één dag ziek, is meteen ontslagen. Er staat altijd een andere werkzoekende klaar in de plaats, zo wordt haar gezegd. En dus gaat ze elke dag, ook als ze echt ziek is.

meisjes Bangladesh

Ik zie meteen dat deze twee meisjes erg jong zijn. 16 zegt de eerste, 14 stamelt de tweede als we ernaar vragen. Zij slapen in bed, hun ouders op een dunne matras op de grond.

Zij werken sinds twee maanden in een kledingfabriek, dag na dag, zonder één vrije dag. Maar vooral; zonder één keer hun loon te zien.  Eerst zou dat de tiende van de maand komen. Op de tiende zou het de twintigste komen. Hun job stopzetten van de ene dag op de andere durven ze niet, uit schrik ook die twee maanden loon niet meer te krijgen.

Het plaatje kleurt nog zwarter als de meisjes praten over snauwende bazen, over intimidatie en dreigementen elke keer als ze naar dat loon vragen.

Ik zie de beelden van de televisiespot voor deze reportageweek. Zo ver zitten we niet af van de realiteit.

Sven Pichal blogt elke dag vanuit Bangladesh, exclusief voor Vacature.com.