Portret 2: "Ik blijf me bijscholen"

Ongemotiveerd, gedesillusioneerd en elke dag met tegenzin naar het werk: hoe herken je een carrièrecrisis en hoe raak je er zo snel mogelijk weer uit? In dit nummer klappen 2 m/v die worstelen met een carrièrecrisis uit de biecht.

Emma (45) (*schuilnaam) wil dolgraag in de ontwerptextiel aan de slag

Diploma: Master Hoger Kunstonderwijs
Werkte: jaren in de textielsector, sinds een maand werkloos
Droomt van: Job in ontwerptextiel

In een vorige job kreeg ze door de verpeste werksfeer zelfs hartkloppingen en hyperventilatie. Maar op ziekteverlof gaan, stond niet in haar woordenboek. Ondertussen blijft Emma op zoek naar haar droomjob.

Ik werk al sinds 1987. In het begin heel even in een reclamebureau, maar dat deed ik niet graag. Ik heb dan een opleiding patroontekenen en styling gevolgd, en een viertal jaar met veel plezier gewerkt in een winkel van kledingstoffen. Nadien ben ik zeven jaar thuis geweest om voor m’n dochter te zorgen. Ondertussen bleef ik me wel bijscholen, met computercursussen en lessen patroontekenen. Als kind zat ik steevast achter de naaimachine van m’n moeder, die interesse is nooit weggegaan.” Vijf jaar geleden kon Emma dan aan de slag als verkoopster bij een multinational in de textielsector. “Een job waarin ik me creatief volledig kon uitleven.”

Achterbakse collega

Alles liep vlot, tot er dik een jaar geleden een nieuwe collega bijkwam. “Die bleek al snel totaal ongeschikt voor de job. Wij  moesten altijd haar fouten rechttrekken of achterstallig werk inhalen. Vanaf de eerste dag deed ze alsof wij verkeerd waren en met al haar leugens kon ze ook mijn rechtstreekse baas manipuleren. Vanaf dat moment was de hele goede werksfeer onder de collega’s verpest en op de koop toe begon men mij te pesten, zelfs persoonlijke zaken die ik in vertrouwen had gezegd tegen mij te gebruiken. Op de duur kreeg ik door de druk lichamelijke klachten zoals hartkloppingen en hyperventilatie. Mijn dokter stelde me voor een duidelijke keuze: ofwel op ziekteverlof gaan of dringend van job veranderen. Aangezien ik echt niet de persoon ben om op ziekteverlof te gaan, heb ik dan ook nog een poosje zo verder gewerkt. In die multinational werkte ik over heel het land. Vanuit mijn woonplaats reed ik zo’n 30.000 kilometer per jaar. Dat begon ook te wegen. Tot één van onze klanten mij belde en mij een gelijkaardige job aanbood. Aan dezelfde loonvoorwaarden. Dolgelukkig  was ik.”

“Ik heb er maar twee maanden gewerkt. Het contract dat ik getekend had, bleek niet waterdicht. Mijn werkgever wou me niet het afgesproken bedrag betalen en deed me een voorstel dat 30 procent lager lag dan het afgesproken bedrag.
Ik zei dat ik me daardoor niet meer kon motiveren en hij heeft me dan ontslagen. Sinds een maand ben ik dus werkloos.”

Investeren in bijscholen

“Nu besef ik als 45-jarige dat de textielsector echt een heel klein wereldje is. De jobs zijn schaars, de laatste jaren is er veel gesnoeid en zijn er banen naar het buitenland versast. Met andere woorden: de kans iets te vinden in deze sector is heel klein. Toch wil ik er net graag in verder; ik heb bakken ervaring en beschik over heel wat kennis. Een van mijn dromen is altijd geweest om in ontwerptextiel aan de slag te gaan. Ik heb al een paar keer voor dergelijke functies gesolliciteerd, maar ik pas zogezegd nooit in het profiel omdat ik er geen ervaring in heb. Ik ken die computerprogramma’s nog niet, zoals de jonge generatie, maar ze zijn ook gewoonweg heel duur om aan te schaffen. Ik blijf me ondertussen bijscholen, zoals al heel m’n carrière: in januari begin ik een cursus textieldecoratie.”

“Nu moet ik mij heroriënteren: maar hoe doe je dat? Ik ben een jaar geleden al bij verschillende interimbureaus langsgeweest, maar het enige waarvoor ze me bellen is om bij een beenhouwer te werken of om bestellingen uit te pakken in een of ander magazijn. Maar ik heb echt geen zin om nog twintig jaar zoiets te doen. Ik heb wel meer capaciteiten dan dat. Vandaar deze vraag: hoe ga ik hier best mee om? Ik weet dat ik waarschijnlijk mijn looneisen naar beneden zal moeten bijstellen…”

Het advies van de loopbaanbegeleiders:

Emma gaat er blijkbaar van uit dat ze zich absoluut moet heroriënteren, maar is dat ook wel zo? Ze kan op een pak ervaring en expertise buigen in een kleine nichemarkt, ik denk dat ze die troef volop moet uitspelen. Niet alle vacatures worden ook daadwerkelijk gepubliceerd, ik zou haar dus aanraden om zelf naar potentiële werkgevers toe te stappen en een stuk proactiever te werk te gaan. Bovendien doet ze haar werk ook heel graag, de kans is groot dat ze heel ongelukkig wordt als ze in een heel andere sector aan de slag gaat. Mijn advies is dus: eerst alle mogelijkheden uitputten in de eigen sector en, mocht dat toch niets worden, iets zoeken dat zo dicht mogelijk aansluit bij haar expertise en belangstelling.”