"Om te scoren op de arbeidsmarkt moet je roepen"

Elk week geeft columniste An Olaerts haar ongecensureerde kijk op de arbeidsmarkt en de wereld ver daarbuiten. Deze week raadt ze elke carrièremaker aan alle bescheidenheid overboord te gooien.

Professionaliteit is gelijk het koffertje van een gynaecoloog. Daar heb ik lang in geloofd. Je doet je werk omdat het je werk is. Omdat je het goed kan. En omdat het goed moet zijn, zonder omhaal. Poeha is slecht voor de efficiëntie, en een koffertje vol bombarie maakt de mensen bang. Discretie is daarom het devies, zwijgen de boodschap. Zodra alle gynaecologische partijen hun onderbroek terug aan hebben, klapt de professioneel zijn koffertje dicht en gaat hij in stilte naar huis.

Het geeft geen pas om in de gang lucht te geven aan geuren en kleuren. Zoiets getuigt van geen professionaliteit. Zo mogelijk nog minder deskundig is het om de inhoud van het koffertje door te geven in gezelschap: eendenbek, vliezenbreker, hakentang en doekjes voor het bloeden. Alle voorzien van bochtige gebaren en knisperende anekdotes. Het leek me niet alleen onfatsoenlijk, het leek me ook nefast voor de beroepsernst. Voor je het weet ben je een lelijke liefhebber in plaats van een betrouwbare beroeps.

En dus zwoer ik bij bescheidenheid en deed geruisloos mijn werk. Achteraf bekeken was dat geen goed plan. Om te scoren op de arbeidsmarkt moet je roepen, je koffertje uitstallen en met de eendenbek klepperen. Overigens, als de eend harder had geklepperd wanneer ze een ei legde, dan bakten we nu allemaal cake met eendeneieren. De populariteit van het kippenei is in grote mate te verklaren door het lawaai dat een kip maakt voor en na het leggen. De aanpak van een haantje is zo mogelijk nog professioneler. Nooit een ei maar altijd kukeleku. Het heeft al te lang geduurd voor ik het besefte.

Vroeger wilde ik niet geloven dat opgeklopte histories enig nut hadden. Wat mij betrof was hun toegevoegde waarde nul. Professioneel brachten ze niets bij, dacht ik. Tot mij een verhaal ter ore kwam, van een vrouw die zich bij de gynaecoloog aanmeldde met een versierd geslachtsorgaan. U heeft precies uw best gedaan, reageerde de dokter bij de aanblik van zoveel glamour. Maar de vrouw wist niet wat hij bedoelde. Tot ze thuiskwam en op de lavabo in de badkamer een washandje terugvond vol blinkende sterretjes van Hello Kitty. Werk van haar dochter, vergissing van zichzelf. Het arme mens schaamde zich dood, zocht van zuiver gêne een andere gynaecoloog. 

Heel de tafel verslikte zich van het lachen en de verteller van dienst werd gebombardeerd tot man van de receptie. Daarna kwamen de naamkaartjes, de égards en de contacten. Hij noemde het netwerken. Hij noemde het commercieel. Sindsdien hang ik een ander geloof aan. Professionaliteit is allesbehalve gelijk het koffertje van de gynaecoloog. Heb je een koffertje? Heb je gerief? Laat het dan kletteren. Eendenbek, vliezenbreker, hakentang en rad voor ogen. Niets is zo dom als in stilte je werk doen. De werkmens moet zich laten opmerken. Men zou anders nog geloven dat je helemaal niet werkt. Efficiëntie ammehoela! Ophef moet er zijn voor de professioneel. Want aan bescheidenheid herkent men enkel de amateur.