Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Off/On: Wie neemt écht vakantie, wie blijft doorwerken?

Geniet u weldra van een welverdiende vakantie of bent u een workaholic die zelfs op vakantie blijft doorwerken? Met die vraag trokken we naar 2 hoofdredacteurs en 2 ceo’s.  Wie schakelt moeiteloos van van werk- naar vakantiemodus, wie niet?

1. Paul Daenen (54), hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws

“Ik ben een slecht manager. Dus werk en privé kan ik moeilijk scheiden. Maar een interview is altijd mogelijk.” Aan zijn e-mailverkeer herkent men de verzender. Paul Daenen, al vijftien jaar hoofdredacteur van de krant Het Laatste Nieuws, leeft snel. En communiceert nog rapper. Elke werkdag zet hij klokvast om half zeven ‘s morgens zijn tanden in vier kranten. Meteen het laatste moment van de dag dat hij op zijn horloge kijkt. “Rond zes uur, half zeven ‘s avonds maken we pagina één op de redactie. Nadien hou ik alles nog wat in het oog. Rond acht, negen uur rij ik naar huis, wanneer ik voel dat alles onder controle is. Ik kijk nooit op mijn horloge. Thuis volg ik alles op computer tot de krant gesloten is, doorgaans rond 23 uur. ‘s Zaterdags doe ik meestal een paar telefoons, ‘s zondags zet ik me vanaf 18 uur opnieuw aan de computer.” Hoofdredacteur spelen, beslist geen baan voor urentellers. “Een probleem? Een probleem vind ik dat sowieso niet. Het is de aard van het beestje. Ik ben nu eenmaal een erg onrustige mens, niet zo’n grote genieter. Het komt er vaak niet van op tijd naar huis te gaan. Details maken het verschil in dit vak.”

Daenen begon zijn journalistieke carrière als sportjournalist bij Het Belang van Limburg, waar hij nadien een tijd lang chef-eindredactie was. Toen al ging hij verschrikkelijk hard. “Ik heb eens drie jaar na mekaar geen vakantie genomen. Nu pak ik meer verlof dan vroeger. En ik neem al eens een snipperdag. Al ben ik nooit in mijn leven langer dan twee weken aan een stuk weggeweest. Als ik er te lang uit ben, word ik ambetant. Ik neem alleen maar vakantie als ik weg kan. Thuis word ik zot, dan zie ik toch maar al die kranten. En zit ik altijd te bellen naar de redactie, goed wetende dat ze perfect hun plan kunnen trekken. Maar het is sterker dan mezelf. Ik heb één groot voordeel: ik ben geen grote vakantieliefhebber. Ik hou niet van exotische landen en stranden. En ik heb vliegangst. Het is zes, zeven jaar geleden dat ik nog eens in een vliegtuig gestapt ben. Dat maakt het allemaal makkelijker. Ik probeer vast te houden aan de Kerst-, Krokus- en Paasvakantie, wat ik vroeger niet deed. In totaal zal ik dit jaar toch aan zo’n 4 weken zitten. Er zijn mensen die het met minder moeten stellen. Ik klaag helemaal niet.”

Elke dag aan het werk

Hoe ziet die ideale vakantie van Paul Daenen er eigenlijk uit? “Het zit ‘m in de kleine dingen: wandelen, de sauna in, lekker eten. Ik geniet erg van de buitenlucht in de bergen. We trekken altijd naar dezelfde oorden: de Franse Alpen, een paar plekken in Oostenrijk. Nu in juli gaan we een week naar een heel klein dorpje in Noord-Italië met de hele familie. Ik ben geen avonturier. Als ik iets gevonden heb wat ik tof vind, keer ik er graag terug.” Zelfs in de bergen laat Paul Daenen het werk niet los. “Ik bel elke middag, om te kijken welk nieuws er is. ‘s Avonds maak ik rond half zeven de eerste pagina via de telefoon. Mijn e-mails haal ik twee, drie keer per dag op. Gemiddeld ben ik toch twee, drie uur per dag met de krant bezig op verlof.” Of het op die manier niet lastig schakelen is tussen vakantie- en werkmodus? “Ach, ik ken dat verschil niet.”

Elk jaar werkt Paul Daenen naar eigen zeggen nog harder. “Tussen 1995 en 2002 hadden we bijna een monopolie met Het Laatste Nieuws. De concurrentie zat stil. Alles wat we deden, was goed. De laatste vijf jaar is die concurrentie veel bitsiger. Je kan je geen relaxete dag meer inbeelden. Dat is goed voor onze krant, maar het vreet tegelijk zeer veel energie.” Eist Paul Daenen dezelfde mate van werkijver van zijn journalisten? “Alle chefs hebben dezelfde drive. Gelukkig maar. Anders zou ik er niet mee kunnen werken. Je kiest je naaste medewerkers toch een beetje naar je eigen beeld. Als ze in mijn ogen te veel vakantie pakken, zeg ik hen dat ook. ‘Ben je nu weeral op verlof geweest? (lacht)’ Journalisten moeten op vakantie niet beschikbaar zijn. Ik laat ze gerust. We hebben ook geen kleine redactie. Ik krijg er wel iets van als een journalist onbereikbaar is als er iets belangrijks gebeurt om pakweg 21 uur. Ik verwacht dat een journalist in België 24 uur op 24 bereikbaar is, ook al weet ik dat dat wettelijk misschien niet mag.”

Welke plek heeft het gezin Daenen tenmidden van al dat krantengeweld? “Die weten dat. Het is altijd zo geweest. Ik ben intussen een tweede keer getrouwd, zoals zovelen in dit vak zeker (lacht). Mijn tweede vrouw wist waar ze aan toe was.” Paul Daenen heeft twee volwassen kinderen uit zijn eerste huwelijk. Ze zijn allebei het huis uit. Hij heeft ondertussen ook een dochter van 5 jaar met zijn tweede vrouw. “Als ik eens vroeger thuis ben, rond zeven of acht uur, zegt ze: ‘Moet je niet werken vandaag?’ (lacht) Ik beweer zeker niet dat dat een goede situatie is, maar mijn kinderen hebben er zich nooit veel vragen bij gesteld. Het is nooit anders geweest. De week is voor mama, in het weekend is papa er.” Nochtans had Paul Daenen zich voorgenomen na zijn eerste huwelijk minstens één dag in de week op een fatsoenlijk uur thuis te komen. Om samen met zijn partner te kunnen eten. “Ik ben er niet één keer in geslaagd die afspraak na te komen.”

Wie is Paul Daenen?

  • Begon zijn journalistieke carrière als sportjournalist bij Het Belang van Limburg
  • Is nu al 15 jaar hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws

2. Gie Goris (55), hoofdredacteur van het maandblad Mo* magazine

“Niets wat je hoofd zo leeg maakt als met 20 kilo op je rug over bergen heen stappen. Een Amerikaanse vriend begrijpt dat hoegenaamd niet. ‘Why would you suffer during your vacation?’ Ik ervaar dat absoluut niet zo. Toen mijn vrouw en ik destijds kozen voor trekvakanties van twee, drie weken in de zomer, was dat onder meer om resoluut de band met het werk door te knippen. Vorig jaar zaten we in de Kaukasus in Georgië, het jaar daarvoor in het Pamirgebergte in Kirgizië. Tussen 3.000 en 5.000 meter. Wel, vaak zijn er daar zelfs geen stopcontacten op die plekken.” Toch wakkert het journalistieke vuur in Gie Goris aan als tussen al die bergpassen door een lokaal internetcafé opdoemt. “Mocht ik dan alleen zijn, zou ik zeker aan de verleiding toegeven. Niet dat het een verschil zou maken voor de wereld, maar emotioneel maakt het wel degelijk een verschil voor een journalist. Maar op vakantie stap ik geen internetcafé binnen. Mijn vrouw en ik hebben duidelijke afspraken. Vakantie is echt ‘off’-tijd.” Gie Goris leest ook zelden een boek op verlof. “Ik lees er het werkjaar door gemiddeld één per week, naast alle professionele lectuur. Voor mij geen stapel zomerlectuur dus.”

Binnenkort op sabbat

Eind dit jaar staan er twintig jaar hoofdredacteurschap op de journalistieke teller van Gie Goris. Voorheen als hoofdredacteur van onder andere het maandblad Wereldwijd, intussen al een tijd als opperhoofd van Mo. Al twee decennia houdt hij er min of meer hetzelfde werkritme op na. Klokslag zes uur is hij elke werkdag uit de veren, om kwart na zeven stapt hij op de trein richting hoofdstad. “Ik lees teksten na of tik stukken op mijn laptop. Rond kwart na acht verschijn ik op de redactie. ‘s Middags neem ik meestal een half uurtje pauze, al werk ik geregeld door. Rond kwart na vijf spoor ik huiswaarts, als er geen avondvergadering of debat ingepland is. Na het avondeten en wat bijpraten kruip ik thuis terug achter mijn computer, tot middernacht, één uur ‘s nachts. Ik werk regelmatig stukken van de nacht. Tijdens de kantooruren heb ik geen tijd om zelf artikels te schrijven. Gelukkig heb ik niet veel slaap nodig. In het weekend werk ik gemiddeld tien uur.” De drie kinderen van Gie Goris - 31, 29 en 28 jaar oud – zijn allen de deur uit. “Ik hield meer rekening met hen toen ze klein waren, al mag ik niet zeggen dat ik een erg beschikbare vader was. Moest het interview gaan over mijn rol als aanwezige vader, dan zou ik toch enige terughoudendheid aan de dag leggen (lacht).” Mevrouw Gie Goris begeleidt als consultant bedrijven bij allerhande veranderingsprocessen. Evenzeer een erg drukke baan. “Al van in 1974, sinds we samen zijn, hebben we elkaar de vrijheid gegeven om elk onze eigen weg te zoeken. We delen dezelfde politieke en maatschappelijke bevlogenheid. Dan kijk je niet op een uur meer of minder.” Op verlof onderhoudt Gie Goris geen contact met zijn redactie. “Als maandblad worden we niet zozeer gedreven door de jacht op ‘breaking news’. We werken doorgaans rond langlopende tendenzen. Je kan dan wat beter plannen. Al is het toch altijd stressen, om net voor de zomervakantie mijn stukken klaar te krijgen en de andere verhalen allemaal te lezen. Plus, eens uit vakantie wacht er steevast een berg werk.”

In december doorbreekt Gie Goris na exact twintig jaar hoofdredacteurschap voor het eerst sinds lang zijn strakke werkregime. Na drie reizen en een sabbatperiode tot mei 2011 moet er een boek uit zijn pc gerold zijn. Hij neemt er zes maanden onbetaald verlof voor. “Tijdens één van onze lange wandelingen opperde mijn vrouw plots: ‘zou je eens geen sabbatjaar nemen?’ Mijn eerste reactie was: ‘dat kan helemaal niet.’ Tegen de middag vond ik het wel al een goed idee (lacht). Even afstand nemen van een slopend ritme, dat kan voor iedereen gezond zijn.”

Wie is Gie Goris?

  • Eind dit jaar staan er twintig jaar hoofdredacteurschap op de journalistieke teller van Gie Goris. Voorheen als hoofdredacteur van onder andere het maandblad Wereldwijd, intussen al een tijd als opperhoofd van Mo.
  • In december 2010 neemt hij voor het eerst een sabbatical tot mei 2011.

3. Philip Vandervoort, general manager Microsoft België en Luxemburg

Phillip Vandervoort zit middenin zijn kwartaalafsluiting wanneer we hem aanspreken over vakantie. “Op de agenda is die vakantie al gepland, maar mentaal ben ik er in het geheel nog niet mee bezig. Dit is één van de drukste periodes van het jaar. Normaal gezien kan ik wat meer strategisch vooruitziend werken, maar op dit moment is het van dag tot dag bijsturen. Alsof je een jumbo-vliegtuig op een zakdoek moet landen: het moet allemaal heel precies zijn.”
Toch weet Vandervoort dat er na deze hectische periode ook echt vakantie zal zijn om te recupereren. “Mijn motto luidt: work hard, play hard. Ik neem dan ook echt vakantie. De hele maand augustus, om precies te zijn. Ook de rest van het jaar trek ik er regelmatig tussenuit, zoals een weekje skiën in de paasvakantie en de obligate snipperdagen tussendoor. Het is ook een beetje de filosofie bij Microsoft. Men kijkt niet vreemd op wanneer je als manager drie of vier weken vakantie neemt. Ongetwijfeld zullen er ook echte workaholics bij het bedrijf werken, maar dat wordt zeker niet aangemoedigd. Ik sta er zelf op dat iedereen zijn vakantiedagen neemt. Je werkt met gepassioneerde mensen: de verleiding om helemaal in het werk op te gaan, is groot. En dat vind ik niet gezond: vakantie is nodig om te herladen, te herbronnen. En om tijd terug te geven aan de personen rondom je, van wie je voortdurend tijd wegneemt.”

Kantoor op zak

“Ik vind ook dat ik het aan mezelf verplicht ben om die filosofie uit te stralen, aangezien we producten op de markt brengen die naar een betere werk-privébalans streven. Met onze tools voor videoconferenties moedigen we bijvoorbeeld ook thuiswerk aan. Werken als ceo bij Microsoft betekent zeven dagen op zeven beschikbaar zijn. Een werkdag begint voor mij om zes uur ’s morgens. Naar huis rijden doe ik zelden voor half acht ’s avonds. En een middagbreak is zo goed als onbestaande. Toch hoef ik daarvoor niet altijd op kantoor te zitten: ik kan eender waar contact houden met het bedrijf en met mijn team. Mijn kantoor heb ik altijd op zak, mijn vaste 02-nummer is eigenlijk mijn pc. En met een webcam is alles mogelijk, zelfs de wildste dingen. De slotsom is dat je op die manier eigenlijk veel meer werkt dan wanneer iemand elke dag van negen tot vijf aanwezig is op kantoor.”

Voor de echte vakantie moet Vandervoort nog wachten tot in augustus, maar ook in juli wordt de riem al even afgelegd. “Zodra we dit kwartaal afgerond hebben, wordt het een stuk rustiger. Mijn vakantie begint in augustus: mijn familie komt dan naar Amerika op vakantie. Ik zal daar al eerder zijn. In juli is er een congres in Washington en daarna is er de Microsoft MGX, het grootse Global Exchange-feest dat elk jaar in juli gehouden wordt. De grote bazen zetten daar hun strategieën uit voor een publiek van meer dan 15.000 mensen. Dit jaar begint het evenement op 18 juli. Ik blijf na de MGX in de States: dat spaart alvast een vliegreis uit.”

Even heen en weer vliegen

Maar kan een ceo het zich dan veroorloven om een hele maand weg te zijn? “Augustus is traditioneel een dode maand: vier weken afwezig zijn is in die periode geen probleem. Maar ik blijf bereikbaar. Anders word ik nerveus. Mijn teamleden weten dat ze altijd een sms mogen sturen. Maar niet voor banaliteiten, natuurlijk. Als er iets dringends is, onderbreek ik mijn vakantie. Dat is al regelmatig gebeurd. Vorige keer vloog ik voor een belangrijke vergadering heen en weer naar Brussel. Op het einde van mijn verlof zal ik deze keer even heen en weer naar Seattle vliegen. Voor mijn familie is dat niet altijd even leuk. Maar zo’n kleine onderbreking creëert minder moeilijkheden dan twee dagen verliezen met mailen en bellen. Gelukkig hoef ik dankzij onze nieuwe technologie zelden fysisch aanwezig te zijn bij vergaderingen.”

Dat ceo’s lange uren kloppen, is bekend. Hoe lang is dit werkritme vol te houden? “Ik sta bekend om de uitspraak dat ik op mijn vijftigste zou stoppen met werken”, lacht Vandervoort. “Maar ondertussen ben ik bijna vijftig en vind ik het toch nog iets te vroeg. De grens is nu verlegd naar 55: dan hou ik er mee op. Toch met werken op dit ritme. Ik zou daarna graag in de non-profitsector werken. Helpen met het opstarten van bedrijven van mensen die niet zo veel kansen kregen als ik. Echt helemaal niets doen is waarschijnlijk niet aan mij besteed. Ik vind het fijn om te werken, maar er moet altijd een goede balans blijven.
Conclusie: Phillip Vandervoort werkt zich niet te pletter? “Het is misschien verstandiger die vraag ook eens aan mijn vrouw te stellen (lacht). Persoonlijk vind ik niet dat ik zo hard werk. Ik ben gepassioneerd met mijn werk bezig, maar vakantie is minstens zo belangrijk. Toen ik jonger was, vond ik het moeilijk om te knop om te draaien. Nu kan ik beter relativeren: het zal wel loslopen, ik ga nu even genieten van mijn verlof.

Wie is Philip Vandervoort?

  • Sinds juni 2007 general manager van Microsoft België-Luxemburg.
  • Voordien werkte hij o.a als cio bij Interbrew en als general manager bij Union Minière.
  • Vandervoort studeerde af als ingenieur elektromechanica en behaalde postgraduaten aan de UCL en Stanford University.

4. Ronny Verhelst, ceo Telenet Mobile en Executive Vice President Public Affairs Telenet

Ronny Verhelst staat bekend als een harde werker. “De aard van het beestje”, bevestigt hij. “We zijn een bedrijf met 2,4 miljoen klanten. Alles evolueert dus heel snel. Er zijn niet echt pieken en dalen, eigenlijk is het het hele jaar door druk en ligt het werkritme altijd hoog. Ik ben een vroege vogel: de dag begint om kwart voor zes en ik lig zelden voor middernacht in bed. Aan vijf tot zes uur slapen heb ik voldoende. Mijn verantwoordelijkheden bepalen mijn werkritme. Ik werk eigenlijk wanneer ik denk dat het nodig is. Avond- en weekendwerk probeer ik te vermijden, maar in de praktijk komt het erop neer dat ik vaak ’s avonds of tijdens het weekend nog naar een vergadering of receptie moet. Als vice president public affairs onderhoud ik contacten met de overheden, waardoor je vaak ook buiten de werkuren nog aan de slag bent. Ik hou van snelle reacties en heb bijvoorbeeld de reputatie mijn mails ogenblikkelijk te beantwoorden. Dat is hoe ik het graag heb. Minder werken is zeker niet aan de orde: ik hou van dit dynamische ritme.”

Toch omschrijft Verhelst zichzelf niet als een workaholic. “Ik probeer de balans te vinden. Mijn gezin en sociale contacten zijn ook belangrijk. Je privéleven geeft je energie om te blijven functioneren.” De knop omdraaien naar vakantie is dan ook geen probleem. “Zodra ik in de auto zit, ben ik ook écht met vakantie. Ik blijf het werk wel volgen van op een afstand. Mijn Blackberry heb ik altijd bij de hand. Eén keer per dag maak ik tijd om mails te checken. Meestal is dat op momenten dat vrouw en kinderen er geen last van hebben. Wanneer zij zich rond 19 uur klaarmaken voor het avondeten of in de douche gaan, zonder ik me een half uurtje af. Zo blijf ik toch altijd binnen de 24 uur op de hoogte. Dat geeft me een geruststellend gevoel tijdens mijn vakantie. Het gebeurt zelden dat ik ook moet reageren op dringende mails. Eén keer ben ik ooit terug moeten keren van vakantie: als het nodig is, doe ik dat, zonder nadenken.”

Leren delegeren

Vakantie betekent voor Verhelst vooral lekker eten en drinken, genieten van de zon en het zwembad. “Behalve mijn rustvakantie in de zomer doe ik ook elk jaar een actieve vakantie. Zo reed ik al de Mont Ventoux op met mijn jongste zoon en vorig jaar gingen we snowscooteren en hondensleeën in Lapland. Vakantie is ook het enige moment voor mij om te lezen. Businesslectuur is dan geen optie, maar wel spannende romans, detectives of historische verhalen. Toch vind ik vakantie geen must om de batterijen op te laden. Thuis kan dat ook. Ik ben een fervent fietser: één tot twee keer per weekend spring ik op de fiets. Ook passief naar sport kijken ontspant me. Mijn kinderen voetballen, dus ik sta regelmatig als supporter op het voetbalterrein.”
“Als je op dit niveau werkt, is één ding ontzettend belangrijk: kunnen delegeren. Ik vertrouw de mensen rondom mij. Met de collega-managers spreken we ook af om op verschillende tijdstippen met vakantie te gaan. Ik vertrek binnenkort dus met een gerust hart op vakantie. Toch wat het werk betreft, onze vakantiebestemming zelf baart me meer zorgen. Ik vertrek naar de Provence en daar waren drie weken geleden nog grootse overstromingen. “

Wie is Ronny Verhelst?

  • Ronny Verhelst ging in juni 2001 aan de slag als V ice President C ustomer O perations bij Telenet.
  • Van 2003 tot eind 2006 was hij er senior vice president media partnerships, sinds januari 2007 is hij E xecutive V ice P resident Corporate Staff.
  • Voordien was Verhelst o.a Senior Manager bij PricewaterhouseCoopers en C ustomer S ervice M anager voor Vlaanderen bij Belgacom.

Tekst: Nico Schoofs, Ann Lemaître

Verschenen in Vacature Magazine van 10 juli 2010