Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

"Meer taken, meer uren, minder kompanen"

Elke week geeft een van onze journalisten zijn mening over een thema uit de economische actualiteit. Deze week heeft Nico Schoofs het over het gemeenschappelijke lot van de Amerikaanse investeringsbankier, de Leuvense bierverkoper en de Thaise schoenenarbeider.

“De strijd om te overleven laat niet altijd de mooiste kant van de mens zien.” Die rode draad verbindt dezer dagen mediacommentaren allerhande, verzwijzend naar het recht van de sterkste bij voedselbedelingen in Haïti. Uit de mond van de Amerikaanse professor antropologie Karen Ho, en vertaald naar de (arbeids)markt, zou dat aldus klinken. “De strijd om aandeelhouderswaarde laat niet altijd de mooiste kant van de mens zien.” Ho observeerde van 1996 tot 2003 de mensen van vlees en bloed achter abstracties als ‘De Markt’ en ‘Wall Street’. In de huid van ‘business analyst’ bij een financiële instelling raakt ze doordrongen van de moraal van investeringsbanken. Bepaald hardnekkig blijft haar relaas aan de ribben kleven. Na zes maanden dienst krijgt Karen Ho samen met de rest van haar afdeling de bons. De kosten drukken, de kwartaalcijfers opblinken, weet u wel? Om luttele weken later opnieuw aan boord gehesen te worden. Als koele selectiedame van de volgende lichting slachtoffers. De kosten drukken, de kwartaalcijfers opblinken, niet waar?

Klinkt bekend? Lange termijn? Sociaal-voelend? Voor softies. Erger is dat diezelfde investeringsbanken de voorbije decennia eerst heel ‘corporate’ Amerika en nadien flink wat ondernemingen wereldwijd besmet hebben. Resultaat: steeds meer werknemers belanden vroeg of laat op het weerkerende kapblok van herstructureringen en ontslagen. De bloeddorst van het Aandeel lijkt onstilbaar. Uw aandeelhoudbaarheidsdatum: een kwartaal. Anno 2010 is de Amerikaanse investeringsbankier, de Leuvense bierverkoper of de Brusselse it’er hetzelfde lot beschoren als de Thaise schoenenarbeider. Steeds meer taken erbij, steeds meer uren kloppen, met steeds minder kompanen aan hun zijde. Tot de rek eruit is. En er elders een goedkoper blik opengaat of een meer winstgevende markt opdoemt.

Twee kankers verstikken langzaam elke vorm van solidariteit: ieder voor zich, en het recht van de sterkste. Karen Ho in een gesprek met De Tijd: “Wall Street heeft ons opgezadeld met een koude, onmenselijke zakenmoraal. Alleen de korte termijn is van tel. De voorbije drie decennia is Wall Street met die moraal van de ene crisis in de andere gesukkeld. Daar geraken we nooit meer van af.” Nog geen uur later gelezen: de bonussen en lonen van de 38 grootste Amerikaanse financiële instellingen stegen vorig jaar met 18%, tot bijna 145 miljard euro. Obama mag belasten wat hij wil, zonder adequaat snoeiwerk aan de perverse wortels van het financiële stelsel verandert er geen sikkepit. Karen Ho:  “De mensen zijn niet cynisch. Het systeem maakt hen zo.” Ook dat nog.