Manager op straat: Benny Van Calster (47)

Een mooi salaris, aandelenopties, buitenlandse trips, flink wat extralegale voordelen, én de verantwoordelijkheid over 25 medewerkers: Benny Van Calster (47) had het ogenschijnlijk allemaal. Het belette hem niet om zijn carrière een tijdlang on hold te zetten en vervolgens een heel andere weg in te slaan.

“We schreven begin 2003, en ik werkte al bijna tien jaar voor Xircom, de toenmalige marktleider op vlak van mobiele verbindingen en netwerken voor laptops, gsm’s en dergelijke. Ik voelde me daar als een vis in het water, tot we op een dag te horen kregen dat Intel – dat al een minderheidsaandeel had in het bedrijf – de zaak volledig zou overnemen. Twee dagen later stond er al een vierkoppige delegatie van de Amerikaanse it-gigant aan de deur om ons te helpen hun bedrijfscultuur op de werkvloer te introduceren. Er werd ons in één moeite ook duidelijk gemaakt dat er in Kontich – waar toen het toenmalige Europese hoofdkwartier van Xircom gevestigd was - 80 mensen moesten opstappen. Ik heb toen besloten om min of meer vrijwillig mee op te stappen. Haast tien jaar lang hadden ik bij Xircom mijn ding kunnen doen, flink wat speelruimte gekregen ook, en de overstap naar een groot Amerikaans bedrijf met een strikte bedrijfscultuur zag ik niet echt zitten. Enkele weken later stond ik op straat, al klinkt dat misschien dramatischer dan het op dat moment was: mijn vrouw heeft een vaste baan in het onderwijs en ik kreeg natuurlijk ook een mooie ontslagpremie, zodat ik het financieel wel enkele maanden kon uitzingen.”

Headhunters

Ga het maar uitleggen aan vrienden en familie: belangrijke baan, mooi salaris, ambitieus bedrijf, maar er toch vrijwillig de brui aan geven. Benny kent de reactie, maar relativeert ook. “Natuurlijk krijg je hier en daar verraste of afwijzende reacties, maar eens ik de achtergrond van mijn beslissing uitgelegd had, kon ik doorgaans wel op begrip rekenen. Mijn moeder bijvoorbeeld, die twintig jaar in de verzekeringssector had meegedraaid, kon er in eerste instantie hoegenaamd niet bij dat ik een dergelijke stap gezet had. Mijn vrouw toonde dan weer veel meer begrip: zij besefte heel goed dat die strikte Amerikaanse bedrijfscultuur met al zijn regeltjes op termijn niets voor mij zou zijn. Heel wat mensen uit mijn netwerk toonden zich verrast, maar ik kan niet zeggen dat ze me plots lieten vallen omdat ik mijn mooie baan kwijt was. Het viel me wel op dat ik voor headhunters plots blijkbaar minder interessant en minder waard was. Headhunters geven je nu eenmaal een stempel op basis van je achtergrond en ervaring. Eens die vlag de lading niet meer dekt, blijft dat blijkbaar niet lang zonder gevolgen."

"Als ik dan toch nog een telefoontje kreeg met een of ander lucratief aanbod heb ik de boot zelf altijd heel bewust afgehouden. Een jaar eerder was mijn vrouw bevallen van een heel prematuur kindje. Ik zag het dus helemaal niet zitten om de overstap te maken naar een ander groot it-bedrijf waarvoor ik meer op het vliegtuig of in hotelkamers dan thuis zou zitten. Gelukkig ben ik iemand die zijn sociale status helemaal niet aan zijn werk hoeft te ontlenen. Ik heb geen visitekaartje nodig van een grote ‘boîte’ om me gelukkig te voelen. Zelfmedelijden was dus niet bepaald aan mij besteed toen, ik wilde gewoon rustig de tijd nemen om me te heroriënteren. Als ik nu terugblik, beschouw ik die acht maanden waarin ik toen thuis heb gezeten niet als een periode van werkloosheid maar als een soort sabbatjaar. Het tweede luik van mijn carrière heeft toen vaste vorm gekregen.”

Interim-manager

Anno 2011 heeft Benny het klassieke carrièrepad binnen het bedrijfsleven al jarenlang vaarwel gezwaaid. Hij verdient vandaag de kost als interim-manager, en kan zich daar opperbest in vinden. “Tijdens die acht maanden thuis heb ik mezelf gevonden. En daarin heeft mijn netwerk, of althans het meest hechte gedeelte daarvan, toch ook een niet onbelangrijke rol gespeeld. Als klankbord, als bevestiging voor de conclusies die ik toen ook al min of meer voor mezelf getrokken had. Met dien verstande dat thuis zitten voor mij nooit synoniem heeft gestaan met bij de pakken blijven zitten. Je moet investeren in jezelf, opleidingen volgen, bijblijven in je vakgebied. Ik heb nu net een parttime executive MBA gevolgd - niet altijd evident als je werkt en een gezin hebt - maar op termijn werpt het hopelijk wel vruchten af.”

“Sommige mensen zitten haast vastgeroest in hun vertrouwde werkomgeving en gaan er gemakshalve blijkbaar ook van uit dat hun bedrijf voor eeuwig en altijd een stevig vangnet zal blijven. Dat is vandaag stilaan een grote misvatting. Je vangnet is meer dan ook wie je kent en wat je kent, en dat netwerk moet breed en gediversifieerd genoeg zijn om een eventueel ontslag te kunnen opvangen. Eind 2003 heb ik de knoop doorgehakt: ik wenste niet meer mee te draaien in wat ik zelf als een te verstikkende bedrijfscultuur ervoer. Ik besloot een eigen BVBA op te richten en als interimmanager aan de slag te gaan. En zie, vandaag ben ik niet langer meer de it-marketingman, maar ook en vooral iemand die actief geweest in de verkoop en marketing in heel uiteenlopende sectoren en intussen ook bedrijven als Mobistar, Taxipost of Brady Corporation op zijn professioneel curriculum heeft staan."

"Om te vermijden dat ik mezelf te veel alleen moest verkopen, en zo weer grotendeels afhankelijk werd van derden, heb ik samen met een vijftiental anderen met vijftien tot twintig jaar ervaring op de teller een soort collectief opgericht, ‘Minds&More’. Vanuit het idee dat we samen sterker staan, en dat we als geheel veel meer competentie en ervaring te bieden hebben dan zomaar de optelsom van al die individuele ervaring. Wij hebben stuk voor stuk een wat andere achtergrond, maar verkoop en marketing lopen als een rode draad doorheen onze curricula. Eenmaal per maand komen we samen en bekijken we welke tips of informatie uit al onze netwerken eventueel tot opdrachten kunnen leiden. Als geheel kunnen wij een veel grotere meerwaarde bieden voor klanten als Acerta, bpost of Kellogg’s dan wanneer je daar individueel je diensten zou gaan aanbieden. Bijkomend voordeel daarvan is dat we elkaar zo ook scherp houden en dat het collectief ons ook toe laat om een stukje autonomie te bewaren en ons niet volledig te moeten plooien naar de geplogenheden of eisen van één groot bedrijf.”

Loonbriefje

Benny kan het niet genoeg benadrukken: als interimmanager krijg je tijdelijke opdrachten voorgeschoteld – een nieuwe product in de markt zetten, een reorganisatie doorvoeren – maar die duren doorgaans enkele maanden tot maximaal een jaar. En dat heeft zo zijn consequenties: regelmatig moet hij enkele maanden zonder opdracht overbruggen en meer dan wat ook moet hij zichzelf bijscholen en scherp houden. “Binnen een bedrijf krijg je opleidingsmogelijkheden aangeboden. Ik moet daar zelf voor zorgen, maar tegelijk leer ik ook heel veel uit de diversiteit aan projecten die ik nu voorgeschoteld krijg. Ik kan het me niet veroorloven om op mijn lauweren te gaan rusten. Ik weet wat ik waard ben, heb wat contacten en moet die ook onderhouden. Dat vraagt vooral flink wat zelfdiscipline, en in die zin is het natuurlijk ook niet voor iedereen weggelegd."

"De zekerheid en het comfort van een mooie baan in het bedrijfsleven mis ik helemaal niet, en de kans dat ik ooit nog op een aanbod voor een vaste baan inga, is eerder klein. Sterker nog, ik heb al tot tweemaal toe een aanbod om vast in dienst te komen afgeslagen. Sommigen zullen me daarom misschien gek verklaren, maar dat is nu eenmaal de aard van het beestje. En mijn vrouw kent me intussen al voldoende om te weten hoe ik doorgaans wel op mijn pootjes val. Overigens: hoeveel mensen zitten dan misschien wel ‘safe’ in een groot bedrijf, maar voelen zich daar eigenlijk helemaal niet gelukkig en blijven gewoon op hun stoel zitten omwille van de fraaie auto en het maandelijkse loonbriefje? De meerwaarde van die zogenaamde zekerheid is dus ook relatief en weegt wat mij betreft niet op tegen de veel grotere voldoening die ik in dit nieuwe model van mijn werk meekrijg.”

Of interim-management in deze dan gewoon geen vrije vertaling is van consultancy? “Nee, net omdat wij van de mensen binnen ons collectief ook verwachten dat ze onze organisatie, ons merk en onze expertise mee uitdragen. Als er opdrachten binnenkomen, vloeit een klein percentage van de inkomsten ook terug naar het collectief, maar dat is hoegenaamd niet te vergelijken met het businessmodel van een normaal bedrijf. En daar heb ik voorlopig ook helemaal geen heimwee naar.”