Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Kathleen, administratief bediende bij een Vlaamse zorginstelling, nam al drie keer antidepressiva, zonder veel effect

Wanneer ik Kathleen ontmoet, zit ze met een laptop op de schoot. “Moment, ik stuur nog snel even een mail.” Kathleen (schuilnaam), een alleenstaande gescheiden vrouw zonder kinderen van begin veertig, is het type werknemer waar werkgevers om smeken: plichtsbewust en perfectionistisch. Té perfectionistisch wellicht. Haar werk blijft ‘s nachs door haar hoofd razen. Ze piekert over wat haar collega’s over haar denken. Voortdurend is er die angst om te mislukken, om niet te ‘voldoen’, ook al krijgt ze positieve evaluaties. “De problemen zijn gestart toen ik veranderde van dienst. De werkdruk verhoogde fors en ik kreeg weinig ondersteuning van mijn directe baas. Ondanks het gebrek aan steun heb ik bepaalde periodes tot ‘s avonds laat doorgewerkt. Het zit niet in mijn karakter om in te gaan tegen mijn oversten.”

Kathleen nam de voorbije jaren regelmatig antidepressiva (fluoxetine of Prozac). “De eerste keer voelde ik me na drie weken wat beter, ik vermagerde toen ook enorm, wat wel meegenomen was. Drie jaar geleden raadde de dokter me aan om een paar weken rust te nemen, maar dat wou ik niet. Als je in ziekteverlof gaat omdat je de druk niet meer aankan, dan krijg je snel een stempel ‘Die is geestesziek’. Maar een goede vriendin regelde een jaar geleden een afspraak met een psychiater. Soms zat ik voortdurend te wenen op het werk.”

Intussen werkt ze op een nieuwe dienst en gaat het een stuk beter. Ze neemt ook geen antidepressiva meer, maar wel soms nog een kalmeerpil. “Antidepressiva lossen mijn problemen niet op. Ik ben een geboren twijfelaar, de molen in mijn hoofd blijft altijd draaien. Ik heb van thuis uit ook altijd geleerd om in de pas te lopen en een goeie indruk te maken op mensen, maar dat is soms heel vermoeiend. Ach, misschien leg ik de lat wel veel te hoog voor mezelf. Ik doe nu ook vrijwilligerswerk. Dat doet me deugd omdat ik nieuwe mensen ontmoet.”

<< Terug naar het coververhaal