"Het is niet realistisch dat onze lonen gedurende onze hele loopbaan stijgen"

Elke week geeft een van onze journalisten zijn mening over een thema uit de economische actualiteit. Deze week krijg je een vroege nieuwjaarsbrief van hoofdredacteur Marian Kin.


Het nu al legendarische crisisjaar 2009 zit er bijna op. Tijd om ons even terug te trekken uit de harde economische realiteit en warmte te zoeken bij familie en vrienden. We zijn daar dit jaar extra aan toe, of we nu werkgever, werknemer of werkzoekende zijn. Wie je ook bent, ik wil je graag het allerbeste wensen voor volgend jaar. Dat je 2010 instapt met vertrouwen. Voor sommigen heb ik een bijzondere wens in petto. 6 om juist te zijn.  


1. Voor de sociale partners: mogen zij er volgend jaar in slagen om de barricaden te verlaten en zichzelf opnieuw uit te vinden. Met een evenwichtig eenheidsstatuut dat aansluit bij onze complexe arbeidsmarkt.


2. Nog voor diezelfde sociale partners: dat ze de heilige koe van de ontslagvergoedingen eindelijk begraven en zich richten op de toekomst. We moeten dringend af van het systeem waarbij ontslagen worden synoniem staat voor langs de kassa passeren. Want in godsnaam, wat heeft een ontslagen werknemer aan een aalmoes van 1.666 euro of een meer riante ontslagvergoeding als hij alle perspectief op werk kwijt is?


3. Voor de beleidsmakers: dat ze in hun agenda meer tijd vrijmaken voor toekomstgerichte projecten met jobpotentieel in plaats van achter de feiten aan te hollen. Alle vergaderingen met toplui van autoconcerns ten spijt, de Opel-werknemers zijn nog altijd geen stap dichter bij zekerheid. Ondertussen bleek deze week wel dat onze regeringen nauwelijks werk hebben gemaakt van de omzetting van de Europese dienstenrichtlijn en zo 6.000 tot 9.000 jobs laten liggen.


4. Voor de doorsnee Belg leg ik een pakje realiteitszin onder de kerstboom. Te veel mensen geloven nog altijd in sprookjes: ze willen stoppen met werken op hun vijftigste, maar rekenen nog minstens dertig jaar op een goed pensioen. Bovendien verwachten we nog altijd dat onze de lonen gedurende een hele loopbaan blijven stijgen. Niet dat ik dat niet allemaal graag zou willen, maar ik vrees echt dat dat niet realistisch is.


5. Voor de werkgevers wens ik dat ze beseffen dat zich na deze crisis een nieuwe crisis aandient: een waarbij ze hopeloos op zoek zullen moeten naar talent. Ik hoop dat ze dus snel stoppen met vijftigplussers massaal aan de deur te zetten. Binnenkort zullen ze die mensen en hun ervaring verschrikkelijk hard nodig hebben.


6. Mijn laatste wens is voor werknemers in bedrijven die het moeilijk hebben: ik hoop echt dat alle economen die voorspeld hebben dat er volgend jaar nog eens 60.000 jobs zullen verloren gaan, vierkant op hun gezicht zullen gaan.


Marian Kin, hoofdredacteur Vacature