Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

"Gretigheid: in België weten we amper nog wat dat betekent"

Elke week geeft een van onze journalisten zijn mening over een thema uit de economische actualiteit. Deze week houdt Filip Michiels een pleidooi voor 'iets minder zekerheid, en iets meer honger en trek.' Kan jij je hierin vinden?


Honger. Toegegeven, het is een woord dat we doorgaans niet meteen met economische groei associëren, maar het vat uitstekend samen waar het ons in Vlaanderen vandaag aan ontbreekt. Toen ik in Praag op zoek ging naar een verklaring voor de blijvende aantrekkingskracht van Tsjechië op buitenlandse investeerders viel het woord driemaal: eenmaal uit de mond van een Amerikaanse ceo, een tweede keer tijdens een interview met een Indiase whizzkid en een derde maal in een gesprek met de Vlaamse economisch vertegenwoordiger daar. Honger naar meer technologische kennis, materiële welvaart of sociaal aanzien, de bereidheid om er voor te gaan en risico’s te nemen. De Tsjechen lusten er pap van, en dat blijft zelfs in deze crisistijden resulteren in een golf van innovatie en buitenlandse investeringen.

Het zal de koele cijferaars en minnaars van harde economische wetmatigheden ongetwijfeld wat soft in de oren klinken, maar mijn gesprekspartners in Praag sloegen de nagel op de kop. Honger, trek, gretigheid: we weten hier nog amper wat het betekent. Waarom zouden we ook? Bij jobverlies wacht ons een quasi eeuwige werkloosheidsuitkering, als we ziek worden, schiet de ziekteverzekering te hulp en op ons zestigste wenkt het Zilverfonds. Althans, daar gaan we nu nog van uit. Intussen staan we er al lang niet meer bij stil dat deze sociale zekerheid – hoe waardevol en uniek ook - elk hongergevoel vakkundig stilt.


Maar het kan nog erger, en dat wordt het stilaan ook: het systeem is totaal onbetaalbaar geworden, en sleurt ons met een rotvaart naar beneden. Het Zilverfonds is een lege doos, de minister van Pensioenen brabbelt er lustig op los en de haast onbeperkte werkloosheidsuitkeringen voor intussen ruim 1,3 miljoen landgenoten maken het gat in de staatskas elke dag groter. De sociale zekerheid sloot vorig jaar af met een tekort van 2,7 miljard euro, de volledige begroting ging 20 miljard (!) in het rood. En dan zwijgen we nog zedig over de langlopende staatsschuld. Een pleidooi voor iets minder zekerheid, en iets meer honger en trek, mag het even? Het is anno 2010 de enige manier om onze economie zelf uit het slop te trekken. En gelukkig hebben we daarvoor geen lallende minister nodig.


Filip Michiels, redacteur