Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Een dag op het departement voor Leefmilieu, Natuur en Energie

Naam: Jeroen Visser
Leeftijd: 35 jaar
Diploma: Licenciaat Beleidsgerichte Milieukunde – specialisatie milieu, beleid en ruimte aan de Katholieke Universiteit van Nijmegen (K.U.N.).
Organisatie: Departement voor Leefmilieu, Natuur en Energie
Functietitel: proces- en kwaliteitsbeheerder dienst Milieueffectrapportagebeheer, trekker platform ICT en websiteverantwoordelijke.

Elke week blogt een m/v talent aan de slag bij de Vlaamse Overheid over zijn job. Deze week is het de beurt aan Jeroen Visser (35), proces- en kwaliteitsbeheerder dienst Milieueffectrapportagebeheer, trekker platform ICT en websiteverantwoordelijke bij het departement voor Leefmilieu, Natuur en Energie.

Lees de rest van zijn werkweek op de website van Jobpunt Vlaanderen.

Het is een start als alle andere, vroeg uit bed, douche, boterhammetje en de trein op. Daar lees ik in de krant dat Rome haar kandidatuur voor de Olympische Spelen heeft ingetrokken wegens niet opportuun in het licht van de crisis, tja … Hadden ze dat nu niet eerder kunnen bedenken. Ik besluit maar even de ogen toe te doen.

Op het werk aangekomen bekijk ik eerst de mails die gisteren namiddag zijn binnengekomen tijdens mijn afwezigheid. Ik probeer er een paar te beantwoorden, maar laat, die waar een uitgebreid antwoord vereist is, even liggen tot de namiddag. Ik moet ook nog het overleg met een collega straks voorbereiden.

Dat vindt om 10 uur plaats. We maken afspraken over de opvolging van een dossier. Het gaat met name om de vraag wie welke disciplines in het ontwerp-MER gaat lezen. Ook naar timing spreken we het een en ander door. Het is een van de zwaardere, gecompliceerdere dossiers binnen de dienst, dus dat vraagt een aanpak, waarbij meerdere collega’s betrokken zijn.

Ook breng ik bij hem een probleem ter sprake, wat in een ander dossier opduikt. We overlopen diverse opties, minnen en plussen, voors, en tegens en komen ongeveer anderhalf uur later tot de conclusie dat we een hele vruchtbare brainstorm hebben gehad, waaruit ook min of meer een oplossing is gerold. De daaraan gekoppelde communicatie vraagt echter wel wat denk en reflectiewerk en we besluiten daarover nog onderling terug te koppelen per mail.

Onder de middag schuiven bij de lunch twee collega’s van de afdeling aan. Het gesprek komt snel op verplaatsingen van en naar het werk en het gebruik van de fiets versus de auto. Zelf zijn wij thuis – door mijn visuele handicap – gedwongen om redelijk dicht bij de stad te wonen en hebben wij onlangs een tandem aangeschaft met fietskar om in het voorjaar en de zomer mee op pad te gaan. Met onze lengte en breedte gaan we bijna tot de categorie ‘uitzonderlijk vervoer’ behoren.

De namiddag is gevuld met een aantal zaken. Allereerst de meest dringende mails beantwoorden. Vervolgens zet ik een aantal afspraken en vragen van deze ochtend op een rij en stuur ze rond aan de rest van het groepje, waarmee we het dossier behandelen. Het is vooral belangrijk om op korte termijn actie te gaan ondernemen.

Daarna houd ik mij bezig met het opmaken van de diverse planningen voor lopende dossiers. Je moet daarin met verschillende wettelijke termijnen rekening houden, maar zelf ook voldoende tijd overhouden om documenten, adviezen en inspraakreacties op een verantwoorde wijze te kunnen doornemen. Een tijdrovend werkje, maar ook zeer noodzakelijk om overzicht te houden in deze drukke tijden.

Ten slotte voer ik nog een aantal aanpassingen door op de site, zodat deze weer up-to-date is en ik verplaats nog een aantal bestanden op onze netwerkschijf, zodat deze overzichtelijk blijft.

Op de trein verdiep ik me ter ontspanning in een boek. Ik heb onlangs via de Knack een serie van vier prijswinnende Scandinavische thrillers gekocht. Tot nu toe nog geen slechte koop geweest, alleen de namen van personages lezen wat moeilijker. Bij thuiskomst vliegt onze oudste mij in de armen met haar zelfgemaakte muziekinstrumentje, ze is zo fier als een gieter. De jongste lijkt zich van het lawaai van grote zus niet veel aan te trekken en blijft slapen. Wanneer onze dochter, na lang tijdrekken eindelijk in bed ligt, komen we tot de conclusie dat er weinig op TV is deze avond. We babbelen nog wat na en kruipen moe onder de wol.