De werkdag van Hans Van Nuffel, regisseur Adem

Regisseur Hans Van Nuffel vloog maandag naar het Wereldfilmfestival in Montréal, waar hij zowel de hoofdprijs als de Grand Prix des Amériques en de Prijs van de Oecumenische Jury in ontvangst mocht nemen voor zijn debuutfilm ‘Adem’. Door het uurverschil werd het een heel lange dag.

6.45 uur. Ik sta op en neem zoals elke dag een uitgebreide douche. Ik overnachtte bij mijn ouders, omdat die vlakbij Zaventem wonen. Ik check mijn koffer en kom rond 8.45 uur op de luchthaven aan. Ik moet nog mijn last minute ticket bevestigen, want ik kreeg pas zondagavond rond 21 à 22 uur te horen dat ik in Montréal verwacht word. Voor het vertrek surf ik nog wat op het net. Ik heb heel wat mails binnengekregen. Ik moet ook nog mensen schrappen uit de gastenlijst voor de première van Adem in Brussel op woensdag: ik heb er 200, terwijl het er maar 80 mogen zijn.

11.00 uur. Het vliegtuig naar Montréal vertrekt. Ik praat op het vliegtuig met een Canadese neurochirurg. We hebben het onder meer over het effect van hersenschade op het menselijke lichaam. Heel interessant.

14.00 uur. Ik land in Montréal. In België is het 20 uur, maar ik heb bijna nog een hele dag voor mij. Ik stap in een taxi en word naar een persconferentie geleid. Ik kom op een podium terecht zonder dat ik weet waarvoor. De oecumenische jury heeft me een prijs gegeven, zo blijkt. Best grappig: de jury bestaat uit vrouwen op leeftijd die te veel parfum op hebben. Ze kennen wel veel van film en zijn er erg mee bezig, wat ik leuk vind. Ik geef een korte speech die ik beëindig met de mededeling dat ik moet gaan douchen. Ik kruip onder de douche, eet een hamburger en ga 2 uurtjes slapen.

18.00 uur. Ik word wakker gemaakt. Ik ga te voet naar de ceremonie van het Wereldfilmfestival, waar ik samen met de lokale filmdistributeur naar toe ga. Ik weet nog altijd niet goed wat me overkomt. Ik word met kleine oogjes op het podium geroepen om onder meer de hoofdprijs in ontvangst te nemen. Ik geef een korte speech, deels in het Engels, deels in het Frans. Een bijzonder moment. Ik leg uit dat ik normaal gezien heel lange speeches geef, maar dat het nu niet lukt door de jetlag. Ik schud nadien handjes en geef interviews, voor zenders waar ik op één na nog nooit van gehoord heb. De interviews zijn meestal in het Frans, wat niet meevalt, omdat ik vermoeid ben. De ceremonie duurt gelukkig maar een uur.

20.00 uur. Ik ga dineren met een heleboel mensen van het festival. Ik ben in het gezelschap van onder meer de festivaldirecteur, de consul van België en een paar bekende Canadese acteurs die ik helaas niet ken. De Franse diva Nathalie Baye zit er ook bij, maar die babbelt met niemand. Ze is hier met bodyguards. Ik zit vooral te knikkebollen. Sommige mensen komen me begroeten omdat ik de winnaar ben, maar ik ken hen niet. Ik heb geen zin in netwerken en sowieso kon niemand die hier zit iets met mij aanvangen: ik heb al een verdeler in Canada.

00.00 uur. Het diner duurt tot middernacht, voor mij is het dan al zes uur ’s morgens. Ik kruip dodelijk vermoeid in bed.

Tekst: Dominique Soenens - Foto: Bart Dewaele