De werkdag van een personeelconsulent bij Stad Mechelen

Naam: Mattias Bram

Leeftijd: 25

Functie: Personeelsconsulent stad & OCMW Mechelen

Diploma: Maatschappelijk werk

Elke week blogt een m/v talent aan de slag bij één van de Vlaamse overheden over zijn job. Deze week is het de beurt aan Mattias Bram, Personeelsconsulent bij stad en OCMW Mechelen.

Lees de rest van zijn werkweek op de website van Jobpunt Vlaanderen.

Van je ras ras ras…

Naar goede gewoonte kan ik ’s ochtends niet normaal wakker worden. Deze keer beslist de buurman om zijn boorgeweld rond 7 uur in werking te trappen, melodisch begeleid door een hoop geroep en gebrul van twee heren met een typisch kempische tongval. Wanneer ik uit mijn bed spring, geef ik in gedachten de zwaarste stem overschot van gelijk en beslis dan maar mijn dag aan te vatten. Aangekomen op het werk voel ik mij een indringer in een bijenkorf, overal zie ik mensen zich haasten en het gezoem zal nog enkele uren te horen blijven. D-day voor de verhuis komt nu duidelijk met rasse schreden dichterbij. Een licht gestresseerde maar positieve spanning hangt in de lucht, een sfeertje dat mij wel kan bekoren, eerlijk gezegd.

Ik krijg telefoon van de dame uit de werfreserve waar ik nog op wachtte. Ze wenst niet in te gaan op ons voorstel waardoor er nu nog maar één kandidaat uit de werfreserve overblijft. Ik bel haar op en krijg vanzelfsprekend haar voicemail aan de lijn. Rekenend op mijn geluk deze week, ga ik er zelfzeker van uit dat deze dame de job zal aannemen. Een tikkeltje overmoedig besef ik wel maar ik schuif het af op die positieve sfeer van daarnet. Kort daarna krijg ik telefoon van een diensthoofd met de vraag of er vervanging kan gevonden worden voor een zieke medewerker. Aangezien de personeelsbudgetten geen geheimen voor mij herbergen, reken ik snel even uit of dit te betalen valt. Ik kan het diensthoofd gelukkig maken en begin al stiekem uit te kijken naar capabele kandidaten die snel inzetbaar zijn, geen evidentie vrees ik.

De andere kant van de medaille

Helaas is het werven en selecteren van personeel niet enkel rozengeur en maneschijn. Ook de lastige boodschappen zijn een onderdeel van de job. Vandaag mag ik enkele interne kandidaten op de hoogte brengen dat ze niet geslaagd zijn voor hun selectie. Ik ben van het principe om niet rond de pot te draaien wanneer ik slecht nieuws moet brengen. Ik bel hen dus op en laat de boodschap even doordringen. Ik beantwoord hun vragen en luister naar hun bedenkingen. Uiteindelijk beslis ik (als onderdeel van een “jury”) over een belangrijk aspect in het leven van de kandidaten. Het steeds moeten afwegen van de eisen van de organisatie versus de capaciteiten van de kandidaten, is geen simpele oefening. Hier mag, zal en kan ik niet lichtzinnig overgaan. Later op de dag belt één van de kandidaten terug en vertel ik wat er foutgelopen is en hoe er hier aan kan gewerkt worden. De kandidaat bedankt mij voor de eerlijke en duidelijke toelichting wat mij toch niet onbewogen laat. Het correct afhandelen van niet geslaagde kandidaten is minstens even belangrijk als het aantrekken van zij die wel geslaagd waren.

Mijn functie bestaat niet louter en alleen uit werving & selectie. OCMW Mechelen heeft twee à drie maanden geleden een tevredenheids- en engagementsonderzoek uitgevoerd bij alle personeelsleden van alle functies en niveaus. Hier werd een externe firma voor ingeschakeld en die firma komt nu haar bevindingen presenteren. Naar dit moment heb ik toch uitgekeken als een kindje naar Sinterklaas. Ik bevind mij tussen de leidinggevenden van het OCMW en luister geboeid naar de presentatie. Er komen zowel enkele sterke punten naar boven als enkele zwakke punten. Op zich geen slecht resultaat maar het cruciale deel van het project moet nog van start gaan. We besluiten dat ik en twee collega’s al enkele voorstellen doen om het paard wat in gang te trekken en vanaf daar zien we wel.

De ronde tafel

Teruggekomen op mijn plaats is het bijengezoem al iets afgenomen en voel ik een soort stilte voor de storm aan. De inpakactie draait nu op volle toeren en ik begin mij binnensmonds toch af te vragen of ik niet iets sneller had moeten inpakken. Deze gedachte wordt al vlug een kopje kleiner gemaakt bij het aanschouwen van mijn -zo goed als- lege kast en het besef dat ik een stuk van morgenmiddag hier speciaal voor heb vrijgehouden. Ik behandel nog enkele mails en vertrek om 18 uur huiswaarts.

Normaal gezien zit mijn dag er dan op maar vandaag is ‘t andere koek. Over een uurtje word ik al terug op het werk verwacht voor een rondetafelgesprek over diversiteit, specifiek naar allochtonen toe. Onder leiding van de schepen voor gelijke kansen zit ik samen met enkele collega’s in overleg met vrijwilligers of mensen die dagelijks zich inzetten voor deze kansengroep. Mijn collega’s stellen de stad Mechelen als werkgever voor en ik praat met enkele mensen over het taalgebruik in onze vacatures en de aanpak tijdens onze selectieprocedures. Er komen heel wat werkpunten naar boven waar we zeker mee aan de slag kunnen. Ook hebben we enkele vooroordelen uit de wereld geholpen wat alleen maar een positief effect kan hebben op onze instroom. Om 21.30 uur is het gesprek afgelopen en kuier ik huiswaarts. Morgen komt die verpleegkundige langs om 8.30 uur dus zal ik daar lentefris voor de dag komen.