De werkdag van actrice Els Dottermans

Els Dottermans studeerde in 1986 af als actrice aan Studio Herman Teirlinck. Zowel theaterproducties als televisie- en filmproducties staan in haar oeuvre.
Dit seizoen staat Els opnieuw op de planken van het NTGent, met de herneming van ‘De bittere tranen van Petra Von Kant’ en de nieuwe productie ‘God van de slachting’. Wij vroeger haar hoe een werkdag er voor haar uitziet.

06u30: “Heel lang uitslapen is voor mij geen optie. Zeker niet tijdens de week. Ik heb schoolgaande kinderen waardoor ik ten laatste om zeven uur paraat moet staan. De wekker loopt meestal af om half zeven, zo ben ik net voor de kinderen uit de veren.”

8u00: “Ik hecht veel belang aan familiemomenten. Hoe ouder ik word, hoe belangrijker ik het vind om kwaliteitstijd door te brengen met mijn gezin. Eén van die onmisbare momenten is voor mij het ontbijt. Hoewel dat moment geen uren duurt, is het één van de belangrijkste. Er gaat geen dag voorbij zonder te ontbijten met mijn kroost. Om 8u is iedereen al de deur uit, dus de tijd moet optimaal benut worden. We hebben het niet noodzakelijk over diepgaande thema’s. Het belangrijkste is dat we het moment voor elkaar reserveren.”

9u00: “Nadat de kinderen het huis uit zijn maak ik me klaar om aan mijn eigen dag te beginnen. Rond negen uur word ik opgehaald om naar de repetitie te vertrekken. Dat is ruim op tijd om bijvoorbeeld zoals een dag als vandaag en de komende weken het repeteren te starten om tien uur.”

10u00: “Momenteel ben ik aan het repeteren voor de theatervoorstelling ‘God van de slachting’. Dat is een productie van Jan Eelen waarin ik samen met Oscar Van Rompay, Frank Focketyn en An Miller op de planken sta. Ik haal heel wat voldoening uit dit werk omdat het een erg mooi repetitieproces is, maar het is tezelfdertijd ontzettend zwaar. Vooral omdat na het repeteren het werk nog niet gedaan is. ’s Avonds word ik opgehaald in de buurt van de repetitieruimte om naar de schouwburg te gaan waar ik in de voorstelling ‘De bittere tranen van Petra Von Kant’ speel. Dat is eigenlijk een beetje te veel.”

20u00: “Nu zijn de werkdagen over de hele lijn zwaar. Ik probeer mijn dagen meestal zodanig te organiseren dat ik geen optredens heb op dagen waarop ik ook moet repeteren. Helaas lukt dat niet altijd. Door omstandigheden ben ik nog de hele maand zowel aan het repeteren als aan het optreden. Niet alleen fysiek is dat zwaar, maar dat weegt ook soms op het gemoed. Ik mis mijn gezin en het gebeurt dan vaker dat ik alleen bij hen wil zijn en niet op het werk. Hoe leuk ik het repeteren en het spelen ook vind.”

“De moeilijkste momenten tijdens het werk zijn de dipjes. In elke repetitieproces is er een moment waarop alles vast komt te zitten en we geen uitweg meer zien. Die momenten kenmerken zich door meningsverschillen en ellenlange discussies. Hoewel het eigen is aan het groeiproces vind ik die situaties erg vermoeiend. Tijdens die periode lopen de repetities soms erg lang uit, en zie ik de tijd die ik met mijn kinderen zou kunnen doorbrengen genadeloos wegtikken. Geef mij maar wat structuur, duidelijk afspraken en een evenwichtige balans tussen werk en privé.”

23u00: “Deze maand zijn het uitzonderlijk lange werkdagen. Als ik rond elf uur terug thuis ben, liggen mijn kinderen al te slapen. Voor mij is het dan uitkijken naar de volgende dag, waarop ik terug samen met hen aan te ontbijttafel zit.”