De portemonnee van F.C. De Kampioenenacteur Marijn Devalck

21 jaar lang konden we Marijn Devalck op de beeldbuis zien in de huid van Balthazar Boma, het alombekende personage uit de komische Vlaamse reeks F.C. De Kampioenen. Dit jaar werden de laatste afleveringen uitgezonden op Eén. Wij vroegen aan Marijn Devalck wat zijn televisiecarrière hem opbracht, en hoe hij zijn verdere loopbaan ziet nu de reeks op zijn einde liep.

“Ondanks de grote werkonzekerheid in mijn sector, heb ik nooit van een uitkering geleefd. Dat komt niet doordat ik enorme bedragen vergaarde als acteur, maar doordat ik steeds op verschillende paarden kon wedden.”

“Op mijn 15de ben ik een carrière als professioneel zanger gestart. Dat was het resultaat van heel wat podiumervaring sinds de kleuterschool. Ik nam deel aan voordrachtwedstrijden en zangwedstrijden, en werd al snel de vedette van het dorp. In mijn zestiende levensjaar had ik mijn eerste liedjes geschreven en een plaat uitgebracht. Met mijn eerste nummer haalde ik de hitparade waardoor ik in de showbizz gekatapulteerd werd. Vanaf dan ging de bal aan het rollen.”

“Ik ben gezegend met het talent te kunnen zingen en te kunnen acteren. Maar meer nog met het feit dat ik kan leven van de dingen die ik in mijn mars heb. De showbizz is geen gemakkelijke wereld, gelukkig heb altijd het hoofd boven water kunnen houden.”

Vlaanderen is Hollywood niet

“Met F.C. De Kampioenen werd televisiegeschiedenis geschreven. Maar dat had geen invloed op mijn loon. Afleveringen waarbij we 2.000.000 kijkers hadden, brachten me evenveel op als afleveringen waar dat er 200.000 waren. Ik werd betaald volgens de gangbare barema’s en enkel mijn anciënniteit zorgde voor loonsverhoging. In Vlaanderen worden acteurs niet gehonoreerd zoals in Dallas of in Hollywood, we verdienen ons brood net zoals elke andere Belg.”

“Mijn rijkdom staat trouwens niet op mijn bankrekening. Doordat ik nooit onwezenlijke bedragen voorgeschoteld kreeg als acteur, zal ik aan mijn levensstijl niets moeten wijzigen nu F.C. De Kampioenen afgelopen is. Als anonieme artiest verdien ik evenveel. Bovendien vind ik het schrijven van liedjes en het brengen van een show even fantastisch als het acteren op televisie.”

"Ik neem mezelf niet al te serieus, wel wat ik doe"

“Wat ik met het werk voor televisie wel mis is de dankbaarheid van de mensen. Als tv-acteur speel je voor een camera, niet voor een publiek dat reageert op wat je doet. Bovendien heb je niet de vrije keuze om te zijn wie je bent, maar handel je volgens je personage. De hoogste beloning die je als artiest kan krijgen is de waardering van het publiek. Met iets vluchtigs zoals televisie kan je dat niet verkrijgen.”

“Bovendien ben ik geen boer die een vrouw zoekt, en kan ik niet koken, je zal me dus niet snel opnieuw op de televisie zien.”

Hetzelfde resultaat voor minder geld

“Doordat ik geen geldwolf ben, ben ik ook geen big spender. Mijn inkomsten worden uitgegeven aan het strikt noodzakelijke. Mijn laatste aankoop was bijvoorbeeld een wagen, omdat ik die nodig heb voor het werk. Als ik optredens heb moet ik vaak zwaar materiaal vervoeren dus opteerde ik voor een lichte vracht. En doordat ik vaak lange afstanden afleg was ook een minimaal comfort vereist. Dat hoort op dat moment bij het noodzakelijke. Ik kocht een Mitsubishi L200, waarvoor ik 40.000 euro betaalde. Op zich is dat niet weinig, maar als je weet dat een gelijksoortige wagen al snel 80.000 euro kost, dan was die aankoop een slimme investering. Als ik tegen de helft van de prijs hetzelfde resultaat kan bereiken, dan twijfel ik niet. Een Porsche Cayenne is niets voor mij."

Tekst: Annabell Van den Berghe