Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

De maandag van Sven Van Stichel, marketingmanager in Tokio

Sven Van Stichel (25) werkt als marketingmanager voor een managementschool in Tokio. De maandag na een van de zwaarste aardbevingen ooit in Japan, was allesbehalve een gewone werkdag.

07.45

 Ik ben drie kwartier vroeger uit mijn bed dan normaal. Het aardbevingsalarm op de gsm van mijn vriendin was afgegaan. Zo’n alarm zit standaard op alle mobieltjes in Japan. In de winkels is er geen brood of melk te krijgen. Ik maak dan maar een omelet.

09.00 

Er staat een lange rij mensen voor de hoofdingang van het station. Alle andere ingangen zijn dicht. Blijkt dat ze de mensen een voor een laten instappen.  Ik moet vier treinen laten gaan. Mensen plakken met hun gezicht tegen het raam. Wanneer ik me eindelijk in een coupé wring, laat ik het werk weten dat ik later kom. Geen erg, zeggen ze, driekwart van de mensen geraakt er niet eens.

10.00 

Op het werk hangt er een sfeer van opluchting. Een collega heeft net vernomen dat zijn vader, die in de haven van Sendai werkte, de ramp heeft overleefd. Dagenlang hadden ze niets van hem vernomen. Hij was kunnen vluchten voor de tsunami en had dan gestapt, tot hij ergens een e-mail had kunnen sturen.

10.30

 Onze decaan, voorzitter van een grote Japanse durfkapitaalverstrekker, heeft een hulpfonds opgericht.  Alles wat binnenkomt, verdubbelt hij met geld uit eigen zak. We kunnen tot 20 miljoen yen (175.000 euro) gaan. Ik vertaal het bericht op onze website naar het Engels en verspreid het via Facebook en Twitter. Om 12 uur hebben we een meeting om de opvang te organiseren van de MBA-studenten die vorige week zijn aangekomen. Ik zorg ervoor dat ze informatie over de toestand krijgen in het Engels, want alles is in het Japans.

15.00

 Ik geef via de webcam een interview aan VTM. Ze vragen me hoe ik de situatie van de kerncentrales inschat. Dat is moeilijk, omdat de Japanse berichtgeving lichtjes positiever is dan de buitenlandse. Bang ben ik niet. Vooral mensen met kinderen overwegen om naar Nagoya te trekken als er een radioactieve wolk aankomt.

20.00

Aan mijn bureau eet ik wat rest van een Japanse curry die mijn vriendin gisteren heeft gemaakt. Op dit uur is er niets meer te vinden in de winkels. De Japanners mogen dan niet snel in paniek geraken, aan hun koopgedrag valt te merken dat ze er niet gerust in zijn.

21.00

Een normale werkdag eindigt tussen 22 en 23 uur, maar vandaag mag ik vroeger naar huis. Mijn Canadese kamergenoot is al thuis. We kijken naar het laatste nieuws over de ramp. Om 22 uur belt een radiostation uit Canada mijn kamergenoot op voor een interview.

00.30

Ik controleer de laatste berichtjes op Facebook. De voorbije dagen heb ik zo contact gehouden met vrienden en familie en hen kunnen geruststellen. Daarna ga ik slapen.

 

Tekst: Wouter De Broeck