De maandag van Omar Shakir, burgerjournalist in Homs, Syrië

Omar Shakir is de schuilnaam van een 21-jarige Syrische burgerjournalist die geregeld aan het woord komt in The Guardian en op de BBC en daarnaast van minuut tot minuut op Twitter en Youtube verslag uitbrengt van de belegering van zijn opstandige geboortestad Homs.

06.00 Ik heb vannacht geen oog dichtgedaan. Maandenlang durfde het Syrische leger geen voet zetten in Baba Amr, de wijk in het zuidwesten van Homs waar ik woon. Maar sinds gisteren zijn ze ons opnieuw met mortieren en raketten beginnen bestoken. Het lawaai is afschuwelijk. Elke minuut slaat er wel ergens een bom in. Het veto dat China en Rusland zaterdag tegen de VN-resolutie stelden, betekende voor president Bashar al-Assad groen licht om het opstandige Homs de volle laag te geven. Begin jaren tachtig vermoordde zijn vader Hafiz tienduizenden burgers in de stad Hama zonder dat er een haan naar kraaide. Ik ben bang dat Bashar vast van plan is om het bloedbad van vader Hafiz hier en nu naar de kroon te steken.
 
09.00 Ik ga de straat op. Ik neem foto’s van de vernielingen en maak filmpjes. In een ruïne liggen de resten van een recent geëxplodeerde mortiergranaat. Ik neem ze mee naar mijn flat, maak er foto’s van en post ze samen met de andere foto’s en filmpjes op het internet.
 
11.00 Van op het dak van mijn flatgebouw zie ik pantservoertuigen van het Syrische leger. Ze zijn bezig met het omsingelen van Baba Amr. Heel wat strijders van het rebellenleger Free Syrian Army stammen uit deze wijk. De soldaten van Assad maken geen enkel onderscheid tussen rebellen of burgers. Met hun machinegeweren en raketwerpers bestoken ze het ene willekeurige huis na het andere. In Baba Amr is niemand veilig.
 
12.00 Het appartementsgebouw naast het mijne is daarnet geraakt door raketten. De explosie was oorverdovend. Mijn buren zijn in shock. Hun baby is dood. Er is overal bloed. Mensen lopen in paniek rond en huilen hartverscheurend. Ik maak foto’s en blijf filmen.
 
15.00 Ik dacht eerst dat de soldaten van Assad in hun pantserwagens en tanks Baba Amr zouden binnentrekken, maar ze blijven staan waar ze staan en vuren hun raketten en granaten van op een veilige afstand af. Een paar straten van hier wordt het ziekenhuis geraakt. Dokter Abdul Khader Khantawi overleeft de aanval niet, net als drie van zijn patiënten. Een verpleger verliest een been.
 
22.00 De toestand is hopeloos. Baba Amr is hermetisch afgesloten van de buitenwereld. We zitten als ratten in de val. Niemand kan erin of eruit. Wanneer zal de NAVO ons komen helpen zoals ze met Libië deden? Het enige wat we vragen zijn beveiligde doorgangen voor de burgers, zodat ze dit getto kunnen verlaten. We voelen ons door iedereen in de steek gelaten.
 
24.00 De raketten blijven neervallen. Dit wordt de tweede slapeloze nacht op rij. Het gedonder en geraas van de explosies wekt zelfs de doden op het kerkhof op. Daarnet ging de grote watercontainer de lucht in. De hele wijk zit vanaf nu zonder water. We hebben geen schuilkelders om ons tegen de aanvallen te beschermen. Ik ben bang. Zo bang.