Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

De maandag van Monica De Coninck (sp.a)

Monica De Coninck (sp.a) stond maandag op als voorzitter van het Antwerpse OCMW en ging slapen als kersverse minister van Werk in de regering Di Rupo I, een plotwending die ze in de verste verte niet had zien aankomen.

6u30. Ik sta altijd vroeg op. Omdat de meeste OCMW-raadsleden ook een gewone job hebben, vergaderen we ofwel voor ofwel na de werkuren.

7u45. Zoals elke dag ben ik voor 8 uur op kantoor. Het maandagoverleg met alle directeurs en secretarissen gaat van start. De vergadering duurt de hele voormiddag.

12u30. Ik eet snel iets, want zo meteen heb ik overleg met de collega’s van de Antwerpse sp.a. Burgemeester Patrick Janssens zit aan tafel, Guy Lauwers (schepen voor Openbare Werken), Leen Verbist (schepen voor Jeugd en Wonen),  Robert Voorhamme (schepen voor Onderwijs en Economie) en Dirk van de Poel (kabinetchef van de burgemeester). We overlopen de punten. Er valt geen woord over de ministerportefeuilles.

14u00. Bruno Tobback belt me op. Ik verlaat de vergadering en ga op de gang staan van het stadhuis. Ik kan nu wel raden waar het over gaat. Hij vertelt welke bevoegdheden de partij heeft gekregen en dat ze graag hebben dat ik Werk voor mijn rekening zou nemen. Drie voorwaarden zijn er. Hij wil dat we goed samenwerken, dat ik verder kijk dan Antwerpen en dat ik bereid ben om hard te werken. Ik zeg hem dat ik die uitdaging graag wil aangaan. Tot slot vraagt hij me om het nieuws discreet te houden. Aan de burgemeester mag ik het vertellen, verder aan niemand. Mijn verrassing is totaal. Er circuleerden lijstjes met mijn naam op, maar ik hechtte daar weinig geloof aan. Natuurlijk ben ik blij. Ik zie dit als een waardering voor de vernieuwende manier waarop wij met onze ploeg naar een aantal beleidsdomeinen hebben gekeken.

14u30. Ik ga de vergadering weer binnen. Er wordt niets gezegd of gevraagd, maar mijn gezicht verraadt dat het een belangrijk telefoontje was. Achteraf blijkt ook dat een aantal collega’s wisten dat ik een grote kans maakte. Wanneer de vergadering afgelopen is, vertel het ik aan Patrick Janssens.

15u30. De bijstandscommissie komt bijeen. Samen met zes andere raadsleden behandel ik steundossiers waar betwisting over bestaat. De mensen waarover het gaat, verschijnen voor de commissie. Het is moeilijk werken. Iedereen hengelt naar een bevestiging, maar ik hou de lippen stijf op mekaar. Om zeven uur zou het nieuws officieel worden, nog even geduld oefenen dus.

20u30. Elio Di Rupo gaat uiteindelijk pas om 21 uur naar de koning. Daardoor moet ik twee uur langer zwijgen. Ik bel naar mijn man en zeg hem dat hij om 21 uur naar het nieuws moet kijken. Om 21 uur gaan we iets eten met de sp.a-collega’s. Die afspraak lag al een jaar vast. De vijf mensen van vanmorgen zijn er en Katleen Van Brempt. Ik krijg nauwelijks de kans om iets te eten, want even na negen uur breekt de hel los. Iedereen wil een interview. Ik moet voortdurend in de gang gaan staan.

22u30. Om rustiger te kunnen antwoorden op alle vragen ga ik naar huis. Daar zitten vrienden die mijn man heeft opgetrommeld. We vieren nog even, maar maken het niet laat.

0u00. Ik haal mijn rode mantel uit de kast, zoek een zwarte broek en zet mijn schoenen klaar. ‘Doe waar je je goed in voelt,’ heeft Patrick Janssens me op het hart gedrukt. En ik ga slapen.