De Maandag van Michiel Vos, radio- en tv-correspondent in Amerika

De maandag van VS-correspondent Michiel Vos stond in het teken van de dood van Osama bin Laden. Michiel woont in New York en is getrouwd met de dochter van Nancy Pelosi, fractieleidster van de Democraten in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden.

05.00 Ik word wakker. We logeren bij familie in San Francisco. Gisteren in de late namiddag begon het te gonzen van de geruchten dat president Obama een uitzonderlijke mededeling zou doen. Veel mensen vermoedden toen dat het met Libië te maken kon hebben. Om half acht ’s avonds werd duidelijk dat Osama bin Laden gedood was. Mijn Amerikaanse familie reageerde opgetogen: ‘Eindelijk gerechtigheid!’ Ik schoot meteen aan het werk. In Nederland en België was het op dat moment vier uur in de ochtend, maar ik wist: ‘Binnen drie uur bellen ze.’ Dus stuurde ik alvast mails naar de tv- en radioredacties van de VRT, RTL en NOS. Diezelfde zondagavond nog leverde ik commentaar in de ochtendprogramma’s op de Belgische en Nederlandse radio.
Nu verstuur ik mails en telefoneer ik vanop bed om een studio in San Francisco geregeld te krijgen. Straks zal ik van daaruit onder andere Terzake te woord staan.

08.00 Ik loop met een beker koffie in de hand de kleine studio Beyond Pix in Battery Street binnen. Het contrast met de grote tv-studio’s in New York is groot en ik word er als een heer ontvangen. De volgende drie uur geef ik in verschillende Nederlandse en Belgische tv-programma’s uitleg en duiding bij de dood van Osama bin Laden. Terwijl ik praat, kijk ik met één oog naar CNN en met het andere naar NBC. Af en toe zap ik naar Fox, waar ik rechtse commentatoren enthousiast hoor spreken over het door Bush ingevoerde waterboarding.

12.00 Ik wandel de studio weer uit, het zonlicht tegemoet. De Nederlandse Radio 1 vraagt of ik deze namiddag een reportage kan voorbereiden over het nakende proces tegen Conrad Murray, de dokter van Michael Jackson. Ik ben er niet voor in de stemming, want mijn hoofd zit nog vol Bin Laden. Gelukkig hoor ik op dat moment dat het proces uitgesteld wordt tot september. Ik bel met de redactie en vraag of het niet verstandiger is om ook de reportage tot dan uit te stellen. Ze gaan akkoord. Ik ben opgelucht, want nu hoef ik mezelf niet te ‘herprogrammeren’.

13.00 Ik ga met de kinderen wandelen in het park. We voederen de eendjes en ik lees de achtergrondstukken over Bin Laden in de Amerikaanse kranten.

18.00 Ik kijk naar actualiteits- en praatprogramma’s op verschillende zenders en hoor hoe conservatief en progressief Amerika denkt over het politieke belang van Bin Ladens dood voor Obama.

23.00 Ik vertel rechtstreeks op De Ochtend van Radio 1 hoe de grote Amerikaanse kranten en zenders reageren op het nieuws van Bin Ladens uitschakeling. Door dat rare tijdsverschil werk ik deze maandagavond eigenlijk al op dinsdagochtend.

00.00 uur. Ik ga slapen.

Tekst: Jan Stevens

Verschenen in Vacature Magazine op 5 mei 2011