De maandag van Matteo Dispenza, opposant van Silvio Berlusconi in Italië

De maandag van Matteo Dispenza eindigde met een feestje dankzij het referendum tegen Silvio Berlusconi. Matteo Dispenza woont en werkt in Turijn en is stichter en bezieler van de Italiaanse linkse creatieve denktank Libre.

08.00 Vlak voor de wekker afloopt, word ik wakker met een brede glimlach op mijn gezicht. Hopelijk wordt vandaag dé dag en zullen de Italianen massaal in het referendum aan Silvio Berlusconi laten weten dat ze zijn wanbeleid niet langer pikken. Tot voor een paar maanden zat ik nog in zak en as en vreesde ik dat mijn landgenoten alles zouden blijven slikken van Il Cavalieri. Maar nu lijkt het alsof de stemming omgeslagen is. Dat heeft Silvio vooral aan zichzelf te danken: hij is vervreemd van de gewone mensen en van het echte leven. 50 procent van de kiezers moet komen opdagen opdat de volksbevraging geldig zal zijn. De vooruitzichten zijn uitstekend, want gisteren, op de eerste dag van het referendum, zaten we al aan 42 procent. De vragen zijn simpel: moeten er terug kerncentrales gebouwd worden? Mag Berlusconi zijn kat sturen naar de processen die tegen hem gevoerd worden? Moet de watervoorziening geprivatiseerd worden? Ik heb gisterenmorgen al gestemd, want vandaag is voor mij een gewone werkdag: binnen een half uur moet ik naar Cuneo, een stadje op 150 km ten zuiden van Turijn.

10.00 Ik arriveer aan het museum waar ik met de denktank Libre bezig ben aan de inrichting van een tentoonstelling. Ik praat met mijn collega over de veelbelovende exit-polls van zondag. Een half uur later gaan we aan de slag.

15.00
De stemlokalen gaan dicht. Twintig minuten later rinkelt mijn telefoon. Ik ben geconcentreerd aan het werk. Ik neem op, het is mijn vriendin. “We hebben gewonnen, Matteo. Minstens 55 procent van de Italianen is komen opdagen.” Ik maak een vreugdedansje. Ik roep mijn collega’s. We leggen ons gereedschap aan de kant en toosten op de uitslag met een espresso. Een uur later stap ik in de auto en rij ik terug naar mijn kantoor in Turijn.

18.00
Als ik de voordeur van Libre aan de Via Faà di Bruno opensteek, waait de luide muziek me tegemoet. Mijn collega’s zijn al stevig in de drank gevlogen. De volgende twee uur dansen en drinken we op kantoor. Rond een uur of acht steken we over naar het café aan de overkant van de straat.

23.00 Ik kom thuis en check Facebook. Verschillende vrienden hebben me berichten gestuurd met een oproep om te komen feesten in het centrum van Turijn. Ik vertrek meteen met mijn vriendin naar de Piazza Castello. Het plein ziet zwart van het volk: het lijkt alsof Italië de wereldbeker voetbal gewonnen heeft. We drinken en feesten tot de vroege uurtjes. Tegen de ochtend lig ik zwaarbeschonken in bed. Binnen een paar uur moet ik weer op. Dinsdag wordt een ‘waterdag’.