De maandag van Marc Beerlandt, CEO van MSC in de Antwerpse haven

Marc Beerlandt is gedelegeerd bestuurder van MSC (Mediterranean Shipping Company), het grootste containerbedrijf in de Antwerpse haven. De algemene staking maandag, waarbij de haven werd geblokkeerd, zorgde ervoor dat hij al zijn improvisatietalent moest bovenhalen.

5u30. Opstaan, de auto in. Normaal beginnen we pas om kwart voor negen, maar er is aangekondigd dat de Noorderlaan en de Scheldelaan, de enige toegangswegen naar ons bedrijf, ’s ochtends volledig zouden afgesloten worden. Dat risico wilde ik niet lopen.

6u00. Ik kom aan op kantoor, ontieglijk vroeg. Maar een tiental collega’s is al op post, sommigen al van voor zes uur. We organiseren een ontbijt op kantoor. Ondertussen houd ik in de gaten of er voor de deur een stakingspiket neerstrijkt.

7u00. Bij de kantoren blijft het kalm. Onze terminals zijn wel geblokkeerd. Wij zijn goed voor 60 procent van de containertrafiek in Antwerpen. Logisch dat de vakbonden dan het eerste naar ons kijken. Eigenlijk was de staking voor ons al op zondagmiddag begonnen. Heel wat bruggen en sluizen bleven gesloten, zodat de loodsen hun werk niet konden doen. Wij moesten meteen een pak schepen tegenhouden.

8u00. Werknemers druppelen binnen. Van de 350 mensen die bij ons werken, zijn er vandaag bijna 70 met de fiets gekomen, door de bijtende vrieskou. Iedereen is op tijd, want nergens valt een file te bespeuren. Het lijkt wel zaterdagvoormiddag.

10u00. Het is een onwezenlijk rustige dag. Alle vergaderingen die in mijn doorgaans overvolle agenda staan, zijn geannuleerd. Veel havenbedrijven hebben uit voorzorg hun deuren gesloten. De vakbonden hadden voor de gevolgen gewaarschuwd, mochten er arbeiders aan het werk gaan.

11u00. Alles ligt stil, letterlijk. En dat heeft voor ons zware gevolgen. Wij lossen elke dag schepen, het hele jaar door. Een dag missen betekent dat een schip achteruit moet. Vandaag alleen hebben we 17 schepen die hun route moeten aanpassen. Een schip in de vaart houden kost tussen 30.000 en 100.000 dollar. Reken maar uit wat we hier verliezen.

12u30. De werknemers pakken hun boterhammen uit. Ook de lunch is geïmproviseerd. Broodjes zijn er niet. De zaak naast de deur is gesloten omdat supermarktketen Carrefour niet kon leveren.

15.00. Ik probeer te plannen voor morgen. Kijken hoe we alles zo snel mogelijk kunnen inhalen. We staan net voor een cruciale periode. Binnenkort valt de beslissing of ons Zwitserse moederbedrijf hier of elders in Europa investeert. Jammer van die onbezonnen actie. De economische schade zou wel eens permanent kunnen zijn.

17u30. Iedereen fietst of rijdt weer naar huis. Soms zelfs iets vroeger. Heel wat mensen hadden vandaag problemen met kinderopvang. Ik stop ook stipt, want ik breng straks mijn zoon naar het internaat. Vanmorgen had hij geen trein en hij is niet op school geraakt.

20u30. Ik kom thuis, net op tijd om nog een stukje televisiejournaal mee te pikken. Zowel op VRT als VTM zie ik de beelden van de stakingspiketten bij onze terminals. De dokwerkers protesteren tegelijk tegen de in het regeringsakkoord geplande modernisering van de havenarbeid. Met die grieven hebben wij geen uitstaans. Ik vrees dat ze de verkeerde hebben pijn gedaan. Of zichzelf.

23u00. Ik ga slapen. Morgen wachten bergen werk. Maar ik ben blij en fier dat onze mensen zich vandaag hebben dubbel geplooid om te komen werken.