De maandag van Frank Van Hecke, ex-voorzitter van het Vlaams Belang

Europarlementslid Frank Vanhecke sloeg op de Vlaamse feestdag de deur van het Vlaams Belang definitief achter zich dicht.

08.00 Slecht slapen heeft ook voordelen: ik ben al enkele uren wakker en werk aan een boek over mijn vrouw Marie-Rose Morel. Bij het ochtendgloren heb ik haar leeuwenvlag uitgehangen, zoals zij dat elk jaar deed. Dit is de eerste 11de juli zonder haar. Deze maandag is ook om een andere reden voor mij een bijzondere Vlaamse feestdag: vanaf vandaag ben ik geen lid meer van Vlaams Belang, de partij waarvoor ik 34 jaar gemiliteerd heb en waarvan ik twaalf jaar voorzitter was.

De hele dag zal ik telefoontjes krijgen van journalisten; ik kan hen enkel bevestigen dat ik geen verklaringen meer wens af te leggen. Alles is al gezegd en iedereen moet maar zijn eigen conclusies trekken. Het heeft geen zin het mes verder in de wonde te draaien. Ik verloochen niets en verbrand niet wat ik ooit aanbeden heb, maar mijn partij is gekaapt door een kleine groep die een weg inslaat die ik nefast vind. Ik kan niet aanvaarden dat daarbij mensen politiek worden afgeslacht.

10.00 Collega Koen Dillen komt me ophalen, want door een peesinfectie kan ik moeilijk autorijden. We hebben enkele vergaderingen in het Europees Parlement in Brussel. Vlak na de middag zit ik met mijn medewerkers samen om de gevolgen van mijn partijloosheid te bespreken. Ik bekijk vluchtig mijn vele mails en lees veel begripvolle reacties. Er zitten ook enkele merkwaardige scheldtirades tussen waar ik niet al te zwaar aan til. Misschien oordelen die mensen wel anders als ze beter ingelicht zullen zijn. Laat het stof eerst maar neerdwarrelen.

15.00 Telefoon van mijn oudste broer die pas een zware operatie achter de rug heeft. Net zoals bij Marie-Rose werd ook bij hem in 2009 kanker vastgesteld. Dapper maakt hij grapjes over zijn ellende. We zeggen elkaar dat we elkaar graag zien. Pas onlangs hebben we het belang daarvan geleerd.

16.00 Ik rij terug richting Schoten. Deze avond krijg ik een paar vrienden uit de politiek op bezoek. Niet om mijn afscheid te vieren, want veel vreugde schenkt het me niet. Ik hou er eerder een wrang gevoel aan over, al voel ik me ook opgelucht. Op weg naar huis krijg ik telefoon van senator Jurgen Ceder die me zegt dat hij later deze week ook opstapt als het partijbestuur van het Vlaams Belang niet ingaat op zijn hervormingsvoorstel.

Heel merkwaardig, hoe de vier vrienden die de kist met Marie-Rose de kerk binnendroegen opnieuw verenigd zijn in het bijna gelijktijdig opzeggen van hun lidmaatschap van Vlaams Belang, een partij die ooit hun levenswerk was. Wat de anderen Marie-Rose aangedaan hebben, kunnen we niet vergeten.

17.00 Wouwersnestje, Schoten. De eerste vrienden komen aan. We spreken af om het over andere dingen te hebben, maar het valt ons zwaar. Een vriend met Oost-Europese roots haalt een fles lokaal brouwsel boven, en we toasten plechtig op de nagedachtenis van de vrouw die mijn en ons leven heeft veranderd.

5.00 Pas tegen de ochtend nemen we afscheid.

Tekst: Jan Stevens - Foto: Filip De Smet/Photo News