De maandag van een Dexiawerknemer

Hoe vergaat het een Dexia-werknemer op de dag dat de grond onder het bedrijf wegspoelt? We vroegen het aan Freddy Goeffers (59), lid van de ondernemingsraad voor het ACLVB en kantoordirecteur in Doornik.

Freddy Goeffers (59), lid van de ondernemingsraad voor het ACLVB en kantoordirecteur bij Dexia aan het woord:

7.00 uur. Ik sta op, op hetzelfde uur als altijd. Terwijl ik een paar boterhammen naar binnen werk, lees ik de krant en luister naar het ochtendnieuws.  Geen vuiltje aan de lucht. Ik weet dat er vanavond een raad van bestuur plaatsvindt, maar ik heb geen weet van dringende agendapunten.

8.30 uur. Zoals altijd begin ik mijn dag met een debriefing van de medewerkers. Daarna is het business as usual. Klanten ontvangen, telefoon beantwoorden, administratief werk. Een deel zou ik ook door collega’s kunnen laten doen, maar we hebben te veel mensen in dienst met tijdelijke contracten. Die moeten opgeleid worden, daar kruipt tijd in. En dat terwijl we commerciële doelstellingen moeten halen.

10.00 uur. Het is druk. We hebben een middelgroot kantoor met vijf mensen. Dat is hard werken. Dexia heeft de voorbije jaren al heel wat gedaanteveranderingen ondergaan. Eigenlijk is de laatste herstructurering nog niet helemaal doorgevoerd. Het totale personeelsbestand is gezakt van 8.500 mensen in 2002 naar 5.500 vandaag. Hetzelfde werk met minder personeel doen, lijkt me ondoenbaar.

12.00 uur. Het aandeel Dexia zakt weg. Echt grote zorgen maak ik me niet, want het is geen uitzonderlijk verlies. Sinds de crisis in juli weer begonnen is, zijn we gewend geraakt aan dat soort jojo-bewegingen.

13.00 uur. Ratingbureau Moody’s laat weten dat het van plan is om de kredietwaardigheid van Dexia omlaag te zetten. Ik kijk wel op van het bericht.. Voor de rest is het een doodgewone middagpauze. We keuvelen over koetjes en kalfjes.

14.00 uur. Het werk gaat door. Ik zie nog een paar klanten. Vergaderingen staan er, uitzonderlijk, niet op het programma. Voor de ondernemingsraden moet ik vaak naar Brussel, voor de Europese ondernemingsraden is het meestal Parijs. Elk jaar rij ik 75.000 km met de auto.

18.00 uur. Ik kom thuis, trek mijn pak uit en ga nog wat in de tuin werken. Het is nodig. Mijn gedachten dwalen af naar de raad van bestuur van straks. Voor het donker stop ik ermee. Dan douchen, eten.

20.00 uur. Het journaal brengt het nieuws dat er een raad van bestuur is samen met het bericht over Moody’s en het verlies van 10 procent.  Ik begin me toch zorgen te maken over de afloop van die raad van bestuur. Waarom zo dringend? Waarom nu opeens?

22.00 uur. De hele avond krijg ik geen extra informatie. Normaal hebben wij vakbondsafgevaardigden recht op snelle en transparante informatie, nog voor de andere medewerkers die te horen krijgen. In principe moet dat via een bijzondere ondernemingsraad. Maar de bestuursvergadering duurt eindeloos en er sijpelt niets door.

23.00 uur. Ik kijk nog naar het nieuws op RTL-TVI en op de VRT, in de hoop iets wijzer te worden. Helaas zal dat pas het geval zijn bij het volgende ochtendnieuws. Een nuchter ontwaken, dat het begin is van een paar helse dagen.

Tekst Wouter De Broeck