De maandag van Daniel Demoustier in Libië

Daniel Demoustier is freelance cameraman. Voor het Britse ITV brengt hij elke dag verslag uit over de gevechten aan het Libische front. Maandag zat hij in het brandpunt van de burgeroorlog.

04.00 Ik schrik wakker. Er wordt hard op de deur van de hotelkamer geklopt.
“Jullie moeten hier direct weg. De bommenwerpers van Khadafi zijn onderweg.”
We pakken al onze spullen en laden ze in de pick-up. Een half uur later stuiven we weg en laten het hotelletje op het strand van Ras Lanuf achter ons. Binnen een paar uur zal deze idyllische plek herschapen zijn in een slagveld. We volgen de weg langs de kust in oostelijke richting, dieper het rebellengebied in. Tweehonderd kilometer verder nemen we onze intrek in een hotel in Ajdabiya. Ik probeer nog een uurtje te slapen.

08.00 We staan op en gaan op zoek naar ontbijt. In het hotel is bijna geen personeel meer. Iedereen is gevlucht. Er is maar één man die voor het eten voor een vijftigtal journalisten moet zorgen. In de stad is nauwelijks brood te krijgen. We zetten koffie en vinden nog een paar beschuitjes.

10.00 We rijden terug in de richting van Ras Lanuf, naar de frontlijn. De rit duurt een uur of twee. Voorlopig lijken de rebellen daar stand te houden. Ten westen van Ras Lanuf zitten de troepen van Khadafi; ten oosten de rebellen.

12.30 We installeren ons op de baan en wachten op de bommenwerpers. We hopen dat we dichter bij de inslag van de bom zullen staan dan de concurrenten van de BBC. Wie er het dichtste bij is, heeft de mooiste beelden. Als de bommen beginnen vallen, zie ik vanuit mijn ooghoek dat onze BBC-collega’s een beter plekje hebben dan wij. Ze staan zelfs iets te dicht: een man van hun team wordt door de inslag weggeblazen. Gelukkig is hij niet gewond.

15.00 We rijden terug naar ons hotel in Ajdabiya. Rond 17 uur installeer ik me op mijn kamer. Ik laad de beelden van de dag op mijn computer in en begin te monteren. Ik maak een volledig verslag van twee minuten voor het nieuws van half zeven Britse tijd, en verstuur het via een draagbare satellietschotel naar de redactie in Londen. De verbinding is erg slecht en het doorsturen duurt twintig minuten.

18.00 Onze eigen voedselvoorraden die we in Caïro besteld hebben, zijn toegekomen. Ik eet een hapje. Rond 19 uur begin ik aan een iets uitgebreider verslag voor het nieuws van 22 uur te werken. De verbinding deugt niet en de stress slaat toe. Net op tijd krijg ik het doorgestuurd.

23.30 Samen met het voedsel, is er ook een flinke voorraad drank gearriveerd. We vliegen met de hele ploeg in de alcohol.

01.30 Ik crash. Compleet uitgeput en met een paar glazen te veel op ga ik slapen. Morgen is het weer vroeg dag.

Tekst: Jan Stevens