De maandag van Caroline Gennez, voorzitster van de sp.a

Maandag kondigde sp.a-voorzitster Caroline Gennez op een druk bijgewoonde persconferentie aan dat ze in het najaar niet zal meedoen aan de voorzittersverkiezing van haar partij.

08.00 Het wordt een hete maandag. De weerman voorspelt dat de temperatuur vlotjes over dertig graden zal gaan. Heerlijk. Voor mij wordt het een lange en bewogen dag. Mijn sp.a-voorzitterschap loopt in het najaar ten einde en ik zal straks aankondigen dat ik geen kandidaat ben om mezelf op te volgen. Hiermee komt een einde aan een tocht van vier soms belastende, maar vooral zeer interessante jaren. Gisteren heb ik alles met mijn naaste medewerkers doorgepraat. Tussendoor genoten we van de krachttoer van Philippe Gilbert op het BK Wielrennen. Voor ik naar Brussel vertrek, doorploeg ik de sportpagina’s van de kranten.

10.30 Op het partijhoofdkwartier op de Grasmarkt leg ik de laatste hand aan het persbericht dat deze namiddag de deur uit moet. Ik voel geen verslagenheid. Integendeel, ik herbeleef het engagement waarmee ik op mijn zestiende lid werd van onze partij. Ik herken het ook in de vele jongeren die overal in Europa op straat komen.

11.00 Op het partijbureau overlopen we eerst de actualiteit. We hopen allemaal dat Elio Di Rupo volgende week met een stevige nota zal uitpakken. Vervolgens kondig ik mijn afscheid aan. Ik krijg een warm applaus. Ik ben best wel fier, want ik ben de eerste vrouwelijke voorzitter in de geschiedenis van mijn partij.

13.10 De journalisten wachten me op in Les Halles des Tanneurs, een schitterende locatie in het hartje van Brussel. “Zou het makkelijker gelopen zijn mocht u een man geweest zijn?”, vraagt iemand. Mijn ex-collega Marianne Thyssen kreeg vorig jaar exact dezelfde vraag. Ik denk dat het inderdaad een verschil maakt. Maar ik wil vooral vertellen over mijn droom die na vier jaar nog steeds springlevend is: ik wil dat mensen erop vooruitgaan in het leven. “Daarom mogen we ons niet neerleggen bij het cynisme van de Wetstraat”, zeg ik.

15.30 Terug naar de Grasmarkt waar ik alle medewerkers inlicht. Het is een hechte ploeg die vooral in tijden van verkiezingen bergen heeft verzet. Daar dank ik hen voor. En zij mij, met een applaus. Misschien ligt het aan de vermoeidheid, maar mijn ontroering steekt voor het eerst vandaag de kop op.

17.00 In de drukke avondspits naar de VRT. Onderweg check ik mails en Facebook. De vele steunbetuigingen doen me deugd. Het wordt een boeiend gesprek in de studio van Radio 1. Daarna naar Ter Zake. In een reportage spreken enkele jonge socialisten hun geloof in de toekomst uit. Opnieuw ontroering.

21.30 Tijd om op adem te komen. Ik beland met een paar vrienden in een charmant Italiaans restaurant in de hoofdstad. De pizza smaakt opperbest. We praten honderduit. De dag, of liever de nacht, eindigt op een terrasje waar het zomers zwoel blijft. We toasten op een nieuw begin.

Tekst: Jan Stevens