De maandag van advocaat Sven Mary

Advocaat Sven Mary (37) pleitte afgelopen maandag voor het Brusselse Hof van Assisen als raadsman van de getroffen familie Saccoor in de zaak van de vermoorde agente Kitty Van Nieuwenhuysen. Het werd een slopende dag.

6u30: Ik sta op en ontbijt snel. We wonen dichter bij Antwerpen dan bij Brussel en dat betekent dat het ochtendritueel georganiseerd moet verlopen. Kinderen aankleden, helpen bij het ontbijt, nog even spelen.

7u00: Ik breng de kinderen naar school en rij door naar Brussel. Mijn eerste halte is de studio van FM Brussel, waar ik een kort radio-interview geef.

8u30: Voor ik me op de assisenzaak concentreer, pleit ik eerst in twee andere dossiers. Daarna is het afwachten. Tegen 10 uur komt de jury met haar verdict naar buiten.

10u: De jury acht de drie verdachten schuldig over de hele lijn. Er steekt een voorzichtig gevoel van opluchting op, maar dat zal pas compleet zijn wanneer de uitspraak ook in het arrest wordt bevestigd. De jury trekt zich samen met de professionele magistraten terug voor het vaststellen van het arrest.

10u30: Ik ga gewoon weer naar kantoor. Het is een een eigenaardige situatie. Je moet met andere zaken bezig zijn, maar intussen laat die ene zaak je niet los. Het vonnis is een levensbelangrijke beslissing voor de familie. Met de uitspraak worden ze eindelijk als slachtoffer erkend en kan het verwerkingsproces beginnen. Het proces en de uitspraak zijn absoluut noodzakelijk voor het aanvaarden van het psychische leed dat hen is aangedaan.

17u:De jury begint met het voorlezen van het arrest. Dat neemt net geen twee uur in beslag. De timing is perfect, want de uitspraak valt samen met de belangrijkste tv-journaals.

19u: Na de lezing trek ik me twintig minuten terug met de familie. Vaak gaat het zo snel dat het moeilijk is om te volgen wat er precies is gezegd. Het is levensnoodzakelijk dat de familie alle details heeft begrepen. Daarna begint de ronde van de tv- en andere interviews. Ik moet live in het VTM-journaal, uiteraard tot op de seconde getimed. Het is me een druk halfuurtje.

20u: Wanneer alles voorbij is, overvalt je een bizar en leeg gevoel. Zes weken lang heb je alleen maar voor die zaak geleefd. Je hoopt op een goede afloop. Je creëert een band met je cliënten, de collega’s, de mensen die je dagelijks ziet. Bovendien is mijn vrouw mijn vennoot, zodat we die periode ook als koppel heel intens hebben beleefd.

21u: We gaan nog even iets drinken met de confraters en dan rij ik naar huis. Gelukkig ben ik net op tijd thuis om een aflevering van ExtraTime te kunnen meepikken.

23u: Ik kijk wel twaalf keer naar de herhalingen van het laatavondjounaal. Daarna ga ik slapen. Of proberen tenminste. Ik lig nog een hele tijd te woelen en na te denken. Ik reconstrueer het hele proces, bedenk wat ik beter had kunnen doen, waaraan ik nog kan werken. De laatste keer dat ik naar de wekker kijk is het 3.30 uur.

Tekst Wouter De Broeck