De ex-leraars van Geert Noels: "Hij was niet dat brave manneke"

Zijn boek ‘Econoshock’ bombardeerde hem tot Vlaanderens bekendste econoom. Als geen ander weet hij de wetten van de economie te vertalen in klare taal. Een talent dat hij al in zijn schooltijd in zich droeg? We vroegen het aan Geert Noels zelf en twee van zijn ex-leraars.

"We moesten kritiek leren verdragen"

Het is een warm weerzien tussen Geert Noels en zijn oud-leraars Luc Van de Parre en Filip Thiré van het Xaveriuscollege. De eerste had Geert in zijn klas in het 5de leerjaar. "Voor mij was dat een kanteljaar", zegt Geert. "Toen moest ik echt beginnen studeren. Ook voor mijn karakter was dat jaar belangrijk. Vanaf dat moment wezen de leraars me heel direct op mijn minder goede punten. We moesten kritiek leren verdragen. Dat is me bijgebleven. Ik werd plots geconfronteerd met mezelf.”

Luc Van de Parre herinnert hem vooral als een gedreven kerel. “Hij was niet het brave manneke met de armen gekruist. Als hij kon, deed hij zijn babbel. Hij bleef wel binnen de grenzen.” Geert herinnert zich vooral de eerste lessen Frans: “Op het einde van het vijfde studiejaar hadden we al flink wat bagage Frans. Een degelijke kennis van het Frans is in mijn loopbaan heel belangrijk geweest." (Geert was als hoofdeconoom van het makelaarshuis Petercam kind aan huis bij de Belgische haute finance, nvdr).

Geert: “Op het Xaveriuscollege heb ik echt leren spreken en schrijven. We moesten bijna elke week een opstel schrijven en geregeld een voordracht houden. Wie een goed opstel schreef, mocht dat voorlezen. Na een tijdje ontdek je dan zelf een ritme in die teksten. Ik vond het belangrijk om de dingen correct te verwoorden. Doordat de leraars jou trachtten op te tillen, tilden ze iedereen mee op.”

"Gemotiveerde leerlingen"

In 1982 gaf Filip Thiré Latijn aan het 4de middelbaar, de klas van Geert Noels. Ze doken onder andere in 'Ab Urbe Condita' van Livius en leerde zo de geschiedenis van Rome kennen. Filip: "Ik denk dat leraars Latijn vaak bevoordeeld zijn. Hun leerlingen bezitten vaak meer emotionele intelligentie. Ze trekken elkaar mee." Vandaag ligt de klassieke opvoeding weer goed in de markt, merkt Filip op: “De hervorming van de humaniora van twee cycli naar drie graden was hier heilzaam. Nu moeten jonge mensen rond hun vijftiende opnieuw kiezen: zich specialiseren in wetenschappen en wiskunde of kiezen voor Latijn. Dat levert gemotiveerde groepen op. Ik heb nog een veertigtal leerlingen die voor Latijn kiezen. Dat is ongeveer evenveel als in de tijd van Geert.”

"Ik leerde wat duurzaamheid was"

Na zijn middelbare studies studeerde Geert economie in Antwerpen. Hij vervolledigde die studie met een tweejarige MBA aan de K.U.Leuven: “Zowel de wiskunde als de algemene vorming uit het middelbaar zijn vandaag nog heel belangrijk voor mijn dagelijks werk. De vaardigheden die ik op het college leerde, zoals creativiteit, doorzettingsvermogen en leiderschap, zijn veel belangrijker dan alle economie die ik daarna leerde. Economie is een vrij teleurstellende studierichting, vergeleken met fysica, Latijn of chemie. Economie bezit niet dezelfde wetenschappelijke strengheid.”

Maar zelfs in die vluchtige economie trachtte Geert het juiste perspectief te behouden: “Het college leerde je bepaalde normen. Het is niet toevallig dat de oprichter van Agalev, pater Luc Versteylen, leraar was op het Xaveriuscollege. Waarden als duurzaamheid tracht ik ook in mijn job hoog te houden.” Luc Van de Parre herinnert zich dat Luc Versteylen ooit een schooljaar veertien dagen heeft verlengd totdat iedereen geslaagd was: “Leerlingen gaven elkaar les. Heel de klas is gebleven tot iedereen elk vak onder de knie had.” Geert knikt: “Iedereen begon op 1 september in de overtuiging dat op 30 juni iedereen mee overging naar het volgende jaar. Vanaf de lagere school werden we ingeprent dat pestgedrag niet hoorde."

"Stickers verkopen voor India"

Maatschappelijke en sociale betrokkenheid is een andere rode draad bij dit trio. Geert: “Dat liep als een rode draad door alle activiteiten. Zo verkochten we stickers voor een project in India. Het was niet de bedoeling dat mijn ouders een dikke cheque bovenhaalden. Ik moest rondgaan en de buren en kennissen overtuigen om het project te steunen. Of ik leurde een avond aan de ingang van de GB en vertelde er honderden keren mijn verhaal. Mijn koopmansziel is daar misschien geboren? Ik vond het heel aangenaam om mensen te overtuigen."

Dat ‘sociale’ leeft ook binnen de muren van het college. Zo neemt de school de verantwoordelijkheid op zich om iedereen mee te krijgen op sneeuwklas of Italië-reis. Filip: “Dat wordt elk jaar moeilijker. Meer en meer ouders slagen er niet in financieel de eindjes aan elkaar te knopen. De kloof tussen rijk en arm wordt hoe langer hoe groter.”

Geert Noels rond af in schoonheid: “De leraars waren zelden tevreden. Helemaal goed was het nooit. Maar ze trachtten ons wel naar een hoger niveau te krijgen. Ik werd uitgedaagd. Wij vonden dat allemaal gewoon, maar als je het achteraf bekijkt, was het uitzonderlijk.”

Tekst: Erik Verreet - Foto: Griet Dekoninck

Lees het volledige artikel in Vacature Magazine.