Column An Olaerts: "Verplichte lol"

Vrouwen met humor zijn zeldzaam, zeggen ze, waarmee ze eigenlijk bedoelen dat mannen met humor alomtegenwoordig zijn. Dichte drommen zijn het, heelder legers, manden vol. Aan grappige heerschappen hoegenaamd geen gebrek, zo wil de wetenschap. Heus waar, je moet als man al heel speciaal zijn als je geen grappige man bent. Uiteraard schept zoiets verwachtingen, komen van die verwachtingen verwarringen en werken die verwarringen alras op de zenuwen. Echt waar, soms denk ik dat de schepper ons bij de bedeling van de lol een oase heeft willen gunnen, een plaats waar je veilig saai kunt zijn. Lachen kan zo vermoeiend zijn, zeg. Dat de meeste vrouwen geen humor hebben, is bijwijlen een verademing.

Denk je eens in: een eiland op kantoor met twee collega's die grappig zijn bij gratie van hun geslacht. En stel je daarbij voor hoelang een werkdag duurt. Acht uur, plus lunchpauze, plus koffiestop. A rato van twee woordspelingen per kwartier, aanvullingen en variaties. Humor is een tweede natuur. Zit een mens een kiwi te lepelen in de koffiekamer, dan komt er mét garantie een grapje over Kiwipedia. En zit de sfeer er goed in, dan komen er mét garantie raadsels à la ‘Het heeft 50 tanden en het houdt een monster tegen.Wat is het?’ De rits! Van hún broek! En durf niet te vragen of ze hun koffie zwart willen. Want dan wedervragen ze welke kleuren je nog allemaal hebt. Oh en als er een barst in de koffiemok zit! Hoe bizar is dat! Met koffie die zo slap is!

Ik word er al moe van terwijl ik het typ. En dan moet het ergste nog komen: de verplichte lach. Dat hoort namelijk bij humor. Humor heb je nooit alleen. Helaas. Zit Jos te schateren achter zijn pc, dan schiet Kevin meteen naar de andere kant van het eiland om te kijken waarom. Hahaha, een cupcake met een tepel. Ah ja, waarom noemen ze het anders cupcake. Hahaha. Allemaal op het intertet. Zucht. Vooral als Jos er niet is, want Kevin blijft lachen tot er iemand komt kijken waarom. Je probeert natuurlijk om het niet te horen, om er niet op te letten en om gewoon je werk te doen. Maar humor blijkt ook iets te maken te hebben met volhouden, want Kevin stopt niet tot je opstaat en gaat kijken naar zijn prentje. In casu een kont in close-up met gefotoshopte wereldkaart eroverheen.‘No wonder the Middle East is in deep shit’, zegt het titeltje. En inderdaad, als bij wonder liggen landen als Egypte, Israël en Syrië in de bilnaad.

Het is raar, maar op zulke momenten mis je Jos.Terwijl je Jos eigenlijk niet wenst te missen. Tenslotte is Jos een middelmatige zeur. Je wil niet samen met Jos in de lift. En als Jos koffie haalt, dan jij zeker niet. Je doet er alles aan om Jos te mijden, want Jos heeft gevoel voor humor. Het is een straf. Het is vergif. Het zou niet mogen zijn. Want de bitterste van alle moppen is dat Jos de bonussen van het eiland verdeelt. Drie keer raden wie een bonus heeft gekregen. Kevin. Gewoon omdat Kevin harder lacht. Daarom pleit ik ervoor om het adagium over vrouwen en humor uit te breiden naar het mensdom in het algemeen. Mensen met humor zijn zeldzaam. Het zou ons een hoop verplichte lol besparen.