Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Column An Olaerts: “Succes is een louche recept dat danig naar toeval kan smaken.”

Talent is prul, een sleutel van niks, krom staafje met een ranzige baard. Ligt doelloos in een sigarendoos. Met een katoenen touwtje zonder iets. Geen aanwijzing. Niks. Het kan niemand wat schelen, het slot niet en de sleutel niet. Talent is gedoemd om verloren te gaan. Op rommelmarkten liggen kisten vol sleutelbossen, rinkelend en nutteloos. En ach, de onnozelaar die daarin zoekt naar iets voor zijn onbestemde sleutelgat. Hij heeft tijd te veel zeker, en geloof met hopen. Want vertrouwen op talent is moeilijk, zeker als het om het talent gaat van een ander.

Gelukkig is daar altijd nog de sleutelhanger. Echt waar, sommigen hebben een sleutelhanger zo groot dat er twee opleggers nodig zijn om hem in Brussel te krijgen. Anderen blijven hun leven lang met hun sleuteltje zitten. Van een oude fiets? Van een koektrommel? Van een brandkast vol geluk? Van een mooie carrière misschien? Brengt ons bij de tweede alinea.

Het begin van een carrière is ook prul, een paadje van niks, nauwelijks een schoen breed met onkruid en hondendrollen aan de kant. Het ligt achter een scheefgezakt poortje met een miserabel hangslot. Er zit een man met een regenjas in de struiken en er loopt een gevaarlijke hond los. Een normaal mens blijft er weg. Alleen de zot haalt er zijn sleuteltje boven om aan het slot te morrelen. Carrièreplanning heet zoiets. Of toch achteraf. Want à la moment wordt een mens weggejaagd, uitgelachen en omgeleid door ouders, leerlingbegeleiders, HR-managers, wildvreemden en ordinaire twijfel. Het is heus niet moeilijk om aan je eigen loopbaan voorbij te lopen. Het paadje groeit dicht. Het hangslot verroest. Het sleuteltje wordt vergeten. En intussen zijn er lieden die burgemeester worden van een park vol ijscokramen en pannenkoekenhuisjes. Terwijl niemand hun sleuteltje ooit heeft gezien. Maakt niet uit, zolang de hangaar maar groot genoeg is voor de sleutelhanger. Brengt ons bij de derde alinea.

Succes is niet eerlijk. Het is een louche recept dat danig naar toeval kan smaken. Wie succes hééft gelooft over het algemeen dat het zijn eigen verdienste is. Wie geen succes heeft meent dat het de schuld is van de anderen. Terwijl het een brij is van de twee. Soms heb je succes, soms niet. Het waarom ervan heeft geen sluitend alibi.

Het brengt ons bij The Voice van Vlaanderen, een tv-programma waarin loodgieters, administratief bediendes, kapsters, sales managers en bandwerkers de revue passeren. Ze streven allemaal een carrière in de muziek na. En om te bewijzen dat ze die waard zijn zingen ze voor een jury die naar believen op een knop duwt. Onlangs waagde een achtergrondzangeres haar kans. Ze had in het koortje gezeten van Tina Turner en getoerd met de groten der aarde. Jazeker, het mens kon zingen, maar niemand van de jury duwde op de knop en daarmee werd de genaamde Sonia voorgoed veroordeeld tot de achtergrond. Ze maakte zich kwaad en zei: “Ik pik dit niet.” Het was een treurig tafereel, typisch voor talent. Het is prul, een sleutel van niks, aan een sleutelhanger in een hangaar of doelloos in een sigarendoos.