Column An Olaerts: "Hoe combineert u uw carrière met een gezin? Stel u nondedju voor dat iemand antwoordt.”

Stel u voor dat Angela Merkel zou antwoorden. Of dat Franse mens van het IMF, Christine Lagrande. Of Ginny Rometti, de vrouw die volgend jaar baas wordt van IBM. Of An Verhulst, hoge piet bij shampooreus L'Oréal. Het maakt niet uit wie het is. Als ze maar een carrière heeft.

Neem desnoods Ingrid Lieten. Die heeft de vraag ook al 100 keer gekregen. Beeld u gewoon een vrouw in met een chauffeur en een mening. Zo iemand. En stel u voor dat ze zou antwoorden:

“Om eerlijk te zijn, niet zo goed. Ik ben mijn poetsvrouw kwijt. Ze wilde niet meer komen. Ik had het kunnen voorspellen. Iedere week lag er een briefje op de keukentafel, commando's in een soort Nederlands. Mefrau wil tu niewe dwijle koopun fan Vileda. Mefrau de seep is op. Mefrau u strijkijs is versleet, alle gatjus zitte verstopt. U moet u macine ontklaken. Dringen!!!
Bovendien dook ze consequent op in een kaki broek met zakken en een camouflagejas. Precies of mijn huishouden haar voorkwam als oorlogsgebied. Enfin, ze is weg. Ik zal er geen traan om laten. Al is het jammer dat ik nu op een wachtlijst sta, terwijl mijn aanrecht plakt en ik alleen nog bij de wasmachine kan met de sneeuwschop. Ik krijg het niet meer geschept. Mijn man zit al sinds half augustus aan de débardeurs omdat ik dan alleen maar mouwen hoef te strijken en mijn dochter gaat in de kreukel naar school.” (zucht)

“Nog een geluk dat ik vorige week in haar agenda heb gelezen dat het Halloween zou worden, griezelfeest in de klas. 's Middags heb ik een stagiair naar de stad gestuurd voor een pompoenpak en een paar namaakspinnen. Donderdagochtend zat er een pompoen naast mij op de achterbank. Het kind was door het dolle heen. Pas toen ik het oranje vlekje over de speelplaats zag dartelen, merkte ik dat er iets loos was. Er vielen namelijk geen andere pompoenen te bespeuren. Ook spoken, heksen en monsters gaven collectief verstek. Mijn kind was een dag te vroeg verkleed, maar ik heb mijn chauffeur doen doorrijden. Wat kon ik anders, met al die vergaderingen en nog zoveel dossiers? Toen ik thuiskwam sliep ze al. De pompoen hing slap over haar bureaustoel” (zucht)

“Soms weet ik echt niet hoe het verder moet. Mismanagement van de menage, dat is het. Of toch dikwijls. Ik moet de diepvriezer nog ontdooien trouwens. Bolognesesaus uit 2008, ik krijg er de hele straat mee aan een darmontsteking. En de rest van de zakjes is helemaal forensisch materiaal.”
Stel u voor dat de vrouw doorgaat met antwoorden, tot aan de man van de verwarming die de telefoon niet opneemt, tot aan het bonnetje van de stomerij dat zoek is, tot aan de stoelgang van het hele gezin en de vuilniszakken die altijd scheuren. Ik wil het niet horen. Van haar niet en van niemand niet. Dat ik het van mezelf en mijn zus weet, is al erg genoeg. Bespaar ons het antwoord van Angela Merkel en haar vergeschopte zusters. We weten al lang dat hun huishouden een rotzooi is. En als het geen rotzooi is, willen we het niet weten. Schaf de vraag daarom af! Hoe combineert u uw carrière met een gezin? Stel u nondedju voor dat iemand antwoordt.