"België heeft dringend een schooljuf nodig"

Elke week geeft een van onze journalisten zijn mening over een thema uit de economische actualiteit. Deze week reageert hoofdredacteur Marian Kin op het aanhoudende gekibbel tussen werknemers en werknemers. "Is niet hoog tijd om te gaan samenwerken?"

Maandag pakten de verzamelde werkgevers uit met hun oproep tot ‘ruimte voor ondernemen’. Op zich al een prestatie: elf Belgische organisaties die erin slagen om op tien dagen een gezamenlijke actie uit te werken. Het moet de werkgevers dus wel hoog zitten. Hun oproep was nog niet koud of ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw boorde het initiatief compleet de grond in. Het ACV volgde wat later, even afwijzend. Nog een dag later rolden de sociale partners vechtend over straat.

De werkgevers beseffen dat ze met een imagoprobleem worstelen. Het koele kikker-imago van Carlos Brito (AB InBev) en Nick Reilly (GM) straalt af op de hele ceo-populatie. Managers zonder respect voor hun werknemers, die mensen ondraaglijk lang in onzekerheid laten over hun toekomst, vragen erom uitgespuwd te worden door de publieke opinie.

Alleen kan je moeilijk alle ondernemers over dezelfde kam scheren. Als Rudy De Leeuw het ‘ruimte voor ondernemen’-initiatief onderuit haalt door te schermen met bonussen en fraudeurs, maakt hij het zichzelf wel heel gemakkelijk. Natuurlijk gebruikten heel wat bedrijven de crisis als excuus om de borstel door het werknemersbestand te halen. Maar aan de andere kant liggen vandaag ook heel wat werkgevers wakker voor hun werknemers. Hopend dat ze zo weinig mogelijk jobs moeten schrappen.

In plaats van samen een oplossing te zoeken, proberen werkgevers en werknemers elkaar te overtreffen in discussies over cijfers. Zoals de vraag of de loonkost nu 11 procent dan wel 1,65 procent hoger ligt dan in de buurlanden. Terwijl zij over dergelijke principes bakkeleien, bereiden andere Europese landen zich voor op het postcrisistijdperk. Met een land is het niet anders dan met een bedrijf: wie zich in tijden van crisis klaarzet om meteen van start te gaan als de boel aantrekt, heeft sowieso een voorsprong op de rest.

Helaas, dezer dagen hebben wij het vooral over Griekenland. En meer bepaald over de vraag of we het nu beter of slechter doen dan het zwakke broertje van Europa. Is dat geen teken aan de wand? Zouden we ons niet beter afvragen hoe we het even goed kunnen doen als de beste leerlingen van onze Europese klas? Herman Van Rompuy zei het maandagavond al op de nieuwjaarsreceptie van De Tijd: “België heeft altijd externe druk nodig om in de juiste richting te gaan.” Wil die schooljuf dan nu rechtstaan?