Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

Allochtonen werven op Facebook

Met een speelse Facebookcampagne hoopt de Vlaamse overheid meer medewerkers van allochtone afkomst te strikken. Een nobel streven, al blijft het opmerkelijk dat tienduizenden werklozen van allochtone afkomst de weg naar een van de grootste werkgevers in Vlaanderen blijkbaar maar moeizaam vinden.

Of we al meteen willen noteren dat ze echt geen zin heeft om voor de zoveelste maal afgeschilderd te worden als de ‘allochtoon die het wél gemaakt heeft’? Hanna Moradi (25) – stafjuriste bij het Vlaamse Agentschap voor Natuur en Bos én van Iraanse afkomst – laat er weinig twijfel over bestaan. Hoewel ze pas op haar achtste in Vlaanderen belandde, voelt Hanna zich op en top Vlaamse en heeft ze er hoegenaamd geen behoefte aan om in een hokje te worden geplaatst. “Natuurlijk moet het percentage allochtonen dat voor de Vlaamse overheid aan de slag is zoveel mogelijk een afspiegeling zijn van de maatschappelijke realiteit in Vlaanderen. Als dat vandaag nog niet zo is, dan is dat volgens mij vooral een probleem van scholing en opleiding. Persoonlijk heb ik niet de indruk dat de Vlaamse overheid bij de allochtonen echt met een imagoprobleem kampt. Integendeel zelfs. Vanuit mijn specialisatie publiek recht was het niet onlogisch dat ik in de openbare sector aan de slag zou gaan, maar ik heb ook elders gesolliciteerd hoor. Alleen, ik beschikte blijkbaar over de juiste achtergrond en competenties voor deze baan. En finaal zou dat het enige selectiecriterium moeten en mogen zijn. Het begrip ‘allochtonen’ mogen ze wat mij betreft zelfs meteen afschaffen.”

Als de cijfers kloppen – en dat is niet zo evident als het lijkt – was 2,7 procent van het totale aantal werknemers bij de Vlaamse overheid in 2010 van allochtone afkomst. In 2006 was dat nog maar 1,1 procent. Er is dus wel degelijk een positieve evolutie merkbaar, al moeten bij bovenstaande cijfers ook enkele kanttekeningen worden gemaakt. Zo beschikt Jobpunt Vlaanderen – het rekruteringsagentschap voor de Vlaamse overheid – voorlopig niet over cijfers rond het aantal sollicitanten van allochtone afkomst dat zijn kans waagt bij de Vlaamse overheid. Terwijl dit finaal de enige echte graadmeter is voor de aantrekkelijkheid van de Vlaamse overheid als werkgever bij die kansengroep.

Niet langer in het hokje

“Het probleem is dat we momenteel nog grotendeels moeten voortbouwen op wervingsreserves die in het verleden door Selor zijn aangelegd,” legt Silke Verheyen, stafmedewerker bij Jobpunt Vlaanderen, uit. “De basisselectie is daarbij al gebeurd, en dus hebben wij inderdaad geen zicht op het aantal allochtonen dat oorspronkelijk wel solliciteerde voor een baan bij de Vlaamse overheid maar niet door de eerste selectieronde raakte. Bovendien zijn onze cijfers ook gebaseerd op vrijwillige registratie: het zijn de medewerkers zelf die beslissen of ze al dan niet als ‘allochtoon’ de statistieken willen ingaan. En het is zeker niet ondenkbaar dat nogal wat hoger geschoolden ‘allochtonen’ zich niet langer in dat hokje willen laten duwen.”

Wat dat etiket “allochtoon” zelf betreft: volgens de criteria die de Vlaamse overheid hanteert, gaat het daarbij over iemand die afkomstig is van buiten de EU15 (de 15 lidstaten die in 1995 de EU vormden, nvdr), of die minstens één ouder of twee grootouders heeft die van buiten de EU15 afkomstig zijn. “Daarom is het ook weinig zinvol om de aanwezigheid van allochtonen bij de Vlaamse overheid zomaar te vergelijken met de percentages in de buurlanden of pakweg bij de federale overheid. We kunnen uiteraard discussiëren over onze criteria, maar we moeten nu eenmaal ergens een grens trekken,” aldus nog Silke Verheyen.”

Afspiegeling

Met de campagne ‘Vlaamse overheid gaat voor kleur’ hoopt Jobpunt Vlaanderen het percentage allochtone medewerkers tegen 2015 tot 4 procent op te krikken. En dat wordt geen makkie, zo beseft men ook bij Jobpunt Vlaanderen. “Omdat we enerzijds niet willen inbinden op vlak van gevraagde expertise en competenties – daar zouden onze klanten het grootste slachtoffer van zijn – maar anderzijds wel vinden dat de Vlaamse overheid meer nog dan vandaag een juiste afspiegeling moet zijn van de Vlaamse samenleving. En dat betekent dus ook dat de Vlaamse overheid, in casu de betrokken lijnmanager, eerder de voorkeur zou moeten geven aan de kandidaat uit een kansengroep – bijvoorbeeld iemand van allochtone afkomst – wanneer er op een bepaald moment gekozen moet worden tussen twee kandidaten die perfect evenwaardig zijn. Nu, het moge duidelijk zijn dat we in eerste instantie altijd op basis van competenties zullen selecteren.”

Uit eerdere studies bleek al vaker dat de Vlaamse overheid in het algemeen behoorlijk goed scoort als potentiële werkgever. Komt daar nog bij dat de openbare sector, wellicht meer dan sommige andere sectoren, haast per definitie openstaat voor werknemers uit allerlei kansengroepen. Het blijft dan ook een wat merkwaardige vaststelling: terwijl het aandeel van de allochtonen in de Vlaamse werkloosheidscijfers eind vorig jaar tot net geen kwart opliep, wil de Vlaamse overheid zich uitgerekend bij deze doelgroep in de kijker plaatsen. Mogen we van deze doelgroep dan niet verwachten dat ze een belangrijke werkgever als de Vlaamse overheid wel zou kennen?

Silke Verheyen: “Dat klopt natuurlijk wel. Ik denk dat het vraagstuk complexer is en dat er vaak gewoon een probleem is met de scholingsgraad bij een deel van die doelgroep. Daar staat tegenover dat we met deze campagne heus niet alleen op laaggeschoolde allochtonen mikken. Het kan zeker geen kwaad dat de Vlaamse overheid zich als werkgever nog iets meer profileert bij hoger opgeleide allochtonen, en daarvoor uitpakt met positieve voorbeelden. Dat is exact wat we nu doen met onze Facebookcampagne: we geven allochtone ambassadeurs een podium om hun positieve ervaringen met de Vlaamse overheid als werkgever verder uit te dragen. Vergeet niet dat wij echt wel een heel brede waaier aan functies aanbieden, voor laaggeschoolden én hooggeschoolden. Tegenwoordig mag je dan voor zes op tien vacatures bij de Vlaamse overheid wel een diploma hoger onderwijs nodig hebben, we hebben echt ook nog wel wat jobs voor laaggeschoolden in de aanbieding, gaande van administratieve functies over catering tot schoonmaak. En we overleggen ook constant met de lijnmanagers om in de selectieproeven de juiste klemtonen te leggen. Het heeft bij wijze van spreken geen zin om van een schoonmaakster te eisen dat ze een perfecte verhandeling kan schrijven.”

“Ergens is het toch een beetje lachwekkend dat werknemers die hier in Vlaanderen geboren en getogen zijn maar van wie de grootouders in het buitenland geboren zijn, nog altijd als allochtonen worden beschouwd,” stelt Hanna Moradi. “Ikzelf heb tot mijn achtste in Iran gewoond, maar beschouw mezelf nu al 100 procent als een Vlaamse. Punt aan de lijn. De Vlaamse overheid was voor mij uiteraard een bekende werkgever, maar ik ben in de eerste plaats op zoek gegaan naar een baan die aansloot bij mijn competenties en belangstelling. Omgekeerd moet een werkgever gewoonweg mensen aanwerven die aan het gewenste profiel voldoen, zonder aan positieve discriminatie te gaan doen. Nu, het kan natuurlijk nooit kwaad om je als potentiële werkgever nog even in de schijnwerpers te zetten, maar al die etiketten, daar heb ik echt geen boodschap meer aan.”