Absolute afrader: een Franse baas


De Fransen moeten zich spiegelen aan Duitsland en harder gaan werken, zo luidde de boodschap van president Nicolas Sarkozy enkele weken geleden.

Achteraf bekeken een vreemde uitspraak. Een rapport van het World Economic Forum stelt namelijk dat Fransen over een betere werkethos beschikken dan Britten, Amerikanen en Nederlanders. Maar deze ingesteldheid leidt blijkbaar niet tot een goede band met hun bedrijf. Blijkbaar ontbreekt de noodzakelijke ondersteuning van hun managers.

Wat is er aan de hand? Een groot deel van de Franse directeuren in grote bedrijven  is afgestudeerd aan een van de handvol 'Grande Ecoles', die hen een eerder theoretische visie op leiderschap en management voorspiegelt. Door deze achtergrond komen Franse managers soms eerder autoritair en afstandelijk over. Motivatie en teambuilding lijken hen minder van tel. “Franse bedrijven beklemtonen vooral de opleiding en afkomst van werknemers, en veel minder hun verdiensten. Dat bemoeilijkt interne promotie, ook in familiebedrijven”, stelt de Franse economist Thomas Philippon. Ook al zijn er uitzonderingen zoals bij Danone en Alcatel-Lucent, waar het er minder hiërarchisch aan toe gaat.

Dat een werkverhouding behoorlijk destructief kan zijn, weten we al langer. Denk maar aan de zelfmoorden bij France Telecom. Een uitzonderlijke situatie, maar echt vriendschappelijk blijkt de doorsnee werkverhouding in een Franse organisatie niet. Minder dan één op drie Fransen, zo weet The Economist, onderhoudt een vriendschappelijke band met zijn baas. Terwijl in de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Duitsland meer dan de helft zo’n goede band heeft.

De gevolgen laten zich raden. Volgens onderzoek van het economisch studiecentrum Coe-Rexecode, is de belabberde werkrelatie tussen Franse bazen en ondergeschikten een belangrijke factor in de groeiende concurrentiekloof tussen Frankrijk en Duitsland. Kortom, in plaats van de arbeidsethos van het voetvolk aan te kaarten, kan president Sarkozy zich in het vervolg dus misschien beter richten op hun oversten.

Tekst: William Visterin