Foutmelding

  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.
  • There are no workflow states available. Please notify your site administrator.

“Pascal Smet verandert van idee en strategie in functie van zijn petje”

Elke week geeft een van onze journalisten zijn mening over een thema uit de economische actualiteit. Deze keer reageert Filip Michiels op de houding van minister van Onderwijs Pascal Smet naar aanleiding van de problemen in Brussel.

Nog geen twee maanden geleden bracht Vacature een uitgebreid coververhaal over de problematiek van de Brusselse jeugdwerkloosheid. We schreven toen letterlijk: “De verloren generatie is in onze hoofdstad een tastbare realiteit geworden, maar terwijl deze sociaal-economische tijdbom verder tikt, gaan de politieke spelletjes rustig verder.”

Zowat alle bronnen die we toen aan het woord lieten, wezen op de gigantische verantwoordelijkheid van het onderwijs – of eerder het gebrek daaraan – in de hoofdstad. Pascal Smet, Vlaams minister van Onderwijs én Brussel, weigerde toen te reageren op de vlijmscherpe kritiek en op de vernietigende analyse van heel wat mensen uit het ‘veld’, die meer dan wie ook recht van spreken hadden. Zijn Franstalige collega Simonet, die in de bewuste reportage nochtans veel zwaarder onder vuur kwam te liggen, reageerde toen wél.

Groot was onze verbazing toen diezelfde Pascal Smet zich eerder deze week spontaan ontpopte tot dé Brussel-specialist van zijn partij, en bij uitbreiding zelfs van de voltallige Vlaamse regering. De man ook die met even boude als ongenuanceerde uitspraken plots niet meer uit de media weg te branden was. “Geen Vlaams geld meer voor Brussel zolang het Brussels gewest niet ernstig werk maakt van de broodnodige institutionele hervormingen”, klonk het stoer. Pascal meteen op alle voorpagina’s, Pascal talk of town op alle internetfora. Loftsocialist of niet, die Pascal die durft!

Hoorden we dat goed, uit de mond van een politicus die de voorbije zes jaar zelf in de Brusselse gewestregering resideerde, eerst als staatssecretaris en vervolgens als minister? Vanwaar die plotse dadendrang als Vlaams minister, terwijl hij als Brusselse excellentie jarenlang uitstekend geplaatst was om de verdere verrotting in de hoofdstad tegen te gaan. En er toen vooral plezier in vond de vaak gefundeerde Vlaamse kritiek op het hoofdstedelijk beleid naar het riool te verwijzen. Politici die van idee en strategie veranderen in functie van het petje dat ze opgezet krijgen en die er een kunst van maken alleen dan in de publieke opinie op te duiken wanneer ze een vlotte hattrick menen te kunnen scoren, we hebben er helaas onproportioneel veel van in dit landje. En nee, dat komt het beleid helemaal niet ten goede. Maar we hebben er gelukkig ook een bijzonder fraai woord voor: tafelspringers.

Filip Michiels, journalist Vacature Magazine