“Managers gooien hun commando's op een plakbriefje, wat de aansprakelijkheid doet krimpen gelijk een piemeltje in koud water.”

Zingt Jubilate. De Post-its aan de overkant zijn weg. Maandenlang heb ik mij geërgerd aan vijf bijeen geplakte muzieknoten en een gele hihi van de buren. Alsof het een uitdaging was.

Ter antwoord heb ik één Post-it op de venster gehangen. Laat mij gerust, stond erop, ik moet gewoon mijn werk doen. Geen idee of ze het konden lezen aan de overkant. Misschien met een verrekijker. Wat maakt het ook uit.

Aan mij was de hele Post-it War niet besteed. Het fenomeen kwam overgewaaid uit Parijs en verloor onderweg al zijn pluimen. Het begon in mei, bij Ubisoft, met vier Space Invaders in Post-its op het vensterraam. De buren van BNP Paribas reageerden met meer taferelen uit de jaren 80: een laserkanon, een spook van Pac-man en Super Mario met een paddestoel. Allemaal in plakbriefjes. Het ging heen en weer en heen en weer. Princess Zelda passeerde de revu, Sonic, Donkey Kong en Pikachu. Je moet van een generatie zijn om te snappen dat het leuk was. Althans, tot de buren de krant lazen en besloten tot twee roze muzieknoten en een hihi in Brussel. Om te bewijzen dat ze hip waren. En om te staven dat fantasie op de werkvloer een zeldzaam goed is.

Want waarmee kunnen de collega's nog verbazen? Wat wekt op het werk de meeste verwondering op? Het bataljon aan overleden grootmoeders, het arsenaal aan korte, maar krachtige ziektes, de veerkracht van een smoes en de echo van een mening. Post-its op de venster horen er niet bij. En al helemaal niet aan de andere kant van de straat. Het bracht geen soelaas. Het deed mijn hart niet opspringen. Ongenoegen was het woord. Des te meer omdat Post-its mij al altijd op de zenuwen werken. Eén voor één nog meer dan in formatie. Post-its zijn per definitie prullen die je tussendoor  moet fiksen. Ze veinzen nonchalance maar eigenlijk hangen ze altijd te dreigen. Het motto van de Post-it is: Durf mij niet te vergeten want ge zult het u bekopen. Bovendien laat de Post-it een keur zien van rare boodschappen in gebochelde geschriften. Eer je de hoop hebt ontknobbeld, wens je het al niet meer te weten. En dan vinden de buren het grappig om bij wijze van zomerhype vijf onnozele muzieknoten op het raam te arrangeren, gevolgd door een hihi.

Nee, Post-its zijn een straf, nog meer als je ze aantreft op een dossier. Met de groeten van de baas, officieel en toch weer niet. Post-its zijn misschien geen proeve van creativiteit, het gebruik ervan is dat zeker wel. Met een Post-it kan je alle kanten op, vooral als je niet zeker bent van de beslissing. Zo lappen sommige managers dat. Ze gooien hun commando's op een plakbriefje, wat de aansprakelijkheid doet krimpen gelijk een piemeltje in koud water. Ideaal voor types die vrezen voor hun eigen strategie. Heus waar, ritselaars die te allen tijde geen schuld hebben aan iets, vluchten in het hol van de Post-it. En hol dat het er is! Zodra het kwaad is geschied is het briefje weg en de verantwoordelijkheid discutabel. Mogelijkheden genoeg! Het plakt en het plakt niet, al naargelang de noden. Zingt Jubilate met vijf bijeen geplakte muzieknoten en een hihi.