“Jong, fris en goedkoop, noem mij een baas die daaraan kan weerstaan.”

Sollicitanten zijn geniepige mensen. Of toch als ze het slim aanpakken. Wee de loslippige sollicitant. Voor hetzelfde geld heeft hij de job niet. En wee ook de sollicitant die wacht tot hij ergens buiten vliegt.

Solliciteren moet je doen terwijl je nog werk hebt. Loyaliteit is voor losers. Niemand maalt nog om continuïteit. Het toverwoord is innovatie. Want jong is niet alleen lekkerder. Het kost vaak ook minder. En met een beetje geluk blaast het ook minder hoog van de toren. Wees daarom voorbereid. Luister naar wat ik zeg: besef op tijd dat je een oude doos bent en solliciteer in het geniep.

Geloof vooral de baas niet die zegt dat hij niet van jobhoppers houdt. Leugens zijn het. Jong, fris en goedkoop, noem mij een baas die daaraan kan weerstaan. Wie blijft, maakt kans om te lang te blijven. Nog langer en je staat gelijk een zak aan de deur. Natuurlijk is het sympathiek om vertrouwen te hebben. Maar veel verstandiger is het om overspelig te zijn. In stilte, want voor je het weet ben je de slet van de arbeidsmarkt, de ontstoken pummel van de sector. Zwijgen is de boodschap, discretie de regel. Slimme sollicitanten spreken niet voor ze de eerste tong hebben gedraaid. Voorbarigheid is des duivels. Voorzienigheid is het eerste gebod. Weet dat je inwisselbaar bent en laat je niet rollen.

Vraag is nu hoe je de geniepige sollicitatie in de praktijk brengt op een jobbeurs. Zelf ben ik daar nog nooit geweest. Ik weet niet waarom. Misschien omdat ik nooit heb gedurfd. De nieuwsgierigheid was weliswaar groot, maar de bezwaren waren altijd nog groter. Ik geloof namelijk niet dat er op een jobbeurs sprake kan zijn van enige geheimhouding. Als je daar een collega tegen het lijf loopt, is het hek van de dam. 's Anderdaags weet iedereen dat jij het op een ander aan het proberen bent. Ik zou het niet riskeren, tenzij in een anoniem voertuig en met een nylonkous over de leden getrokken. 

Zou het eigenlijk raar zijn, een nylonkous op de jobbeurs? Of is het de geplogenheid voor geniepige sollicitanten? Wie weet deelt PwC  kartonnen maskertjes uit aan de ingang van de beurs. Wie weet heeft Ernst & Young een grimestand. En Deloitte? Hoe zouden ze bij Deloitte de discretie waarborgen? Met plaksnorren en wegwerpboerka's? Of doet de organisatie op een jobbeurs gewoon het licht uit zodat iedereen in het donker kan solliciteren? Nog even en ik durf nooit meer naar een jobbeurs om er met zijn allen overspelig te zijn in het donker.

Geef toe, de vergelijking met een groezelige party is snel gemaakt. Al kan dat even goed een voordeel zijn. In de spirit van de parenclub houdt namelijk iedereen zijn mond. Misschien gaat het op de jobbeurs precies zo. Je komt een collega tegen, knikt kort en weet: wij hebben elkaar niet gezien. Jij was hier niet en ik was hier niet. Op die manier hoeft niemand bang te zijn om te worden betrapt tijdens de overspeligheid. Twee geheimen worden samen een nog groter geheim. Psst. Sollicitanten zijn nu eenmaal geniepige mensen. Of toch als ze het slim aanpakken.