“Ik wil een luis in de pels van de politici zijn”

Op en rond het Tahrirplein spraken we tientallen jongeren aan. Heel opvallend: niemand wacht op een jobaanbod. Ze beseffen allen dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor hun carrière, revolutie of niet. Maher Hamoud (33) staat symbool voor de geschoolde jonge Egyptenaar die zelf zijn weg heeft gemaakt. Hij is econoom van opleiding en leidt vandaag een team van zeven economische journalisten van de krant ‘al-Borsa’.

Na zijn economische hogere studies startte Maher als economisch adviseur in een mijnbedrijf. "Daarna werd ik consulent in het televisiebedrijf Ramattan. Zo belandde ik in de journalistiek. Toen Sadam Hoessein ter dood werd veroordeeld, trok ik als enige met een ploeg de straat op om reacties te sprokkelen."
Als researcher schreef hij scripts voor documentaires, onder meer over de illegale migranten die over zee naar Italië vaarden. Van 2004 tot 2008 was hij werkstudent aan de American University in Cairo: "Dit wordt beschouwd als de beste opleiding in de Arabische wereld. Met het AUC-diploma gaan alle deuren voor u open. Tijdens die studies ben ik veranderd. Ik werd socialer. Vroeger droomde ik van een baan bij een internationale organisatie. Vandaag wil ik actief zijn op straat, me over echte politieke problemen buigen."

Het economische blad 'Al Borsa' bood hem een baan als journalist aan. Vandaag leidt hij een team van zeven journalisten en schrijft hij een populaire column: "Ik schrijf in het formele Arabisch maar met poëtische beelden en soms heel sarcastisch over de economie. Dat is nieuw en trekt onze lezers aan. Sinds de revolutie hanteer ik geen Engels meer, alleen nog Arabisch." Zijn zelfvertrouwen is fors toegenomen nadat de lezers massaal reageerden op de dag dat zijn column toevallig niet verscheen.

Gevlucht naar Londen

'Al Borsa' is een piepjonge krant. In 2008 ontstaan als weekblad, publiceert ze nu dagelijks. "Na de revolutie van 25 januari discussieerden we binnen de krant over wat wij moesten doen. We besloten de kant van het volk te kiezen, want armoede en de mensenrechten zijn de basis van de veranderingen in ons land. Wij stellen ons op als de economische krant van de revolutie."

Maher verdient slechts 370 euro per maand. "Collega's van de American University halen vlot 1.400 euro per maand. Maar dat stoort niet, al zal er ik als journalist de komende jaren niet echt financieel op vooruit gaan."
Hij brak ook grotendeels met zijn familie: "De voorbije jaren had ik weinig contact met mijn vader, die schrik had van de politiek. Ze weten niet veel van mij."

Maher stond niet op het Tahrirplein in januari en februari. "Ik had in december berichten gekregen dat men mij zocht. Toen verdwenen er nog af en toe politieke opposanten in de woestijn. Ik heb enkele maanden in Londen gewoond omdat ik mijn ouders niet in gevaar wou brengen."
Sinds maart is hij terug in Cairo. "We moeten het land bevrijden van de corruptie en andere kwalen van het oude regime. Sinds Nasser in 1952 de macht greep, zijn alle democratische instellingen verdwenen. Vandaag denkt de gemiddelde Egyptenaar dat op straat protesteren dé democratie is, terwijl het slechts een klein deeltje van een ingewikkeld systeem is. De meesten zijn nog niet rijp om echt aan politiek te doen binnen een democratie. Een nieuw systeem helemaal weer opbouwen wordt niet gemakkelijk en het zal een tiental jaren duren."
Wil hij zelf in de politiek? "Neen, ik wil journalist blijven en een luis in de pels van de politici zijn."