“Die paar minuten van gebed zijn levensnoodzakelijk voor mij”

Dokter Mouloud Kalaai is urgentiearts in Ziekenhuis Oost-Limburg (ZOL) in Genk. Mouloud is een diepgelovige moslim. “Over religie wordt er onder collega’s niet veel gepraat”, zegt hij. “We zijn hier in de eerste plaats om te werken. Ik ken de geloofsovertuiging van de meeste collega’s niet, maar ik veronderstel dat er nog dokters of verplegers met een moslimachtergrond zijn. In de zorgsector kom je sowieso in aanraking met belangrijke vragen over leven en dood; de behoefte aan zingeving en religie is er sterker dan in andere sectoren. In mijn dertienjarige carrière als spoedarts heb ik nog nooit gehoord dat gelovige mensen problemen ondervinden omdat ze op de werkvloer hun religie willen belijden. In de twee ziekenhuizen waar ik tot hiertoe gewerkt heb, is er een heel grote tolerantie voor de levensbeschouwing van werknemers. Hier in het ZOL is een kapel, een moskee en een stille ruimte. Af en toe trek ik me in de moskee terug om te bidden. Ik bid vijf keer per dag en dat duurt telkens een minuut of drie, minder dan het roken van een sigaret. Het gebed geeft mij energie. In de zorg is het goed dat je af en toe wat spirituele kracht bij kan tanken. Ik hoef me daarvoor niet per se terug te trekken in de moskee, dat kan net zo goed in mijn kantoortje. Als er een dringende oproep is, onderbreek ik mijn gebed meteen. Die paar minuten zijn levensnoodzakelijk voor mij. Onze gebeden zijn niet strikt gebonden aan een welbepaald uur, we kunnen daar een beetje mee schuiven. Op drukke momenten verlaat ik mijn dienst nooit om vlug even te gaan bidden. Soms is het zo razend druk dat het gewoon niet kan, en dat is ook geen ramp: dan bid ik wel zodra ik thuis ben. Door te bidden op de werkvloer kan ik me beter concentreren op mijn werk. In mijn ziekenhuis wordt trouwens niet echt rekening gehouden met speciale voorschriften voor moslims of voor andere gelovigen en dat hoeft ook niet. Ik merk wel dat collega’s onderling afspreken om diensten van elkaar over te nemen. Het gebeurt vaak dat op het Offer- of Suikerfeest een moslimverpleger zijn of haar dienst ruilt met een katholieke of vrijzinnige collega. Omgekeerd worden er dan weer diensten gewisseld bij Kerst of Nieuwjaar of bij een communie. Dat verloopt allemaal heel spontaan.”

Hoofddoeken met logo

Mogen moslimverpleegsters in Moulouds ziekenhuis een hoofddoek dragen? “Net als in de meeste andere ziekenhuizen zijn hoofddoeken hier niet toegestaan. Dat verbod heeft niets met religie te maken, maar alles met hygiëne. Ik begrijp dat wel: als een verpleegster haar hoofddoek van thuis meebrengt en die na haar dienst ook weer meeneemt, raken er zo misschien bacteriën verspreid. In het Leuvense Gasthuisberg zullen moslima’s binnenkort wel een hoofddoek kunnen dragen. Het ziekenhuis wil hoofddoeken met logo laten maken die deel uitmaken van het verpleegstersuniform. Ik vind dat een gezonde evolutie. Gasthuisberg biedt zo een slim, hygiënisch en respectvol antwoord op een vraag die leeft. Ik draag zelf uit religieuze overtuiging een baard en ik zie er met mijn bruine huid een beetje exotisch uit, maar ik heb daar nog nooit opmerkingen van patiënten over gekregen. Ik merk wel dat patiënten die op de spoed binnenkomen, soms wat tijd nodig hebben om aan mij te ‘wennen’. Ze draaien snel bij als ze mijn perfect accentloos Nederlands horen. Vlak na de aanslagen op de Twin Towers merkte ik dat er op een andere manier naar mij als arts gekeken werd en dat mijn geloofsovertuiging gewantrouwd werd. Ik vond dat erg, want de kern van de islam is net dat je het egocentrisme probeert te doorbreken en de solidariteit tussen mensen wil versterken.”

<< Terug naar het coververhaal over religie op de werkvloer