Conclusies
Conclusies ?
- De Vlaming werkt veel. Hij of zij rapporteert een werkweek van flink boven de veertig uren. De gemiddelde Vlaming werkt naar eigen bewering zo'n 46 uur per week, of meer dan 8 overuren.
- Bij de hogere niveaus bereikt men snel een gemiddelde van 60 uren. Werkweken van 70 uur en meer zijn niet ongewoon.
- Hard werken beantwoordt aan enkele eenvoudige tijdseconomische wetmatigheden: hoe meer men werkt, hoe minder tijd er is voor het gezin, hobby's en voor de slaap.
- De oorzaak van hard werken ligt voornamelijk bij verantwoordelijheid: hoe hoger het (verantwoordelijkheids)niveau, hoe meer betrokkenheid, hoe meer identificatie met het eindresultaat hoe harder de inspanningen. Dit kan men zonder meer doortrekken naar de gezinssituatie: de vrouw voelt zich meer verantwoordelijk voor het gezin en presteert er duidelijk meer uren in dan de man. Dit ten koste van het bedrijf of overheidsdienst. En uiteraard ook omgekeerd: de abnormale hoge inzet van zovele mannen (en sommige vrouwen) naar hun werk, is ten koste van hun privé-leven.
- Deze elementaire tijdseconomische logica wordt soms 'weggecijferd': niet de hoeveelheid tijd, maar de kwaliteit van de tijd zou belangrijk zijn. Ons onderzoek kan dit zeer gedeeltelijk bevestigen. Het effect van hard werken is vooral merkbaar bij de hoeveelheid tijd die men aan het gezin kan besteden, en in mindere mate bij de kwaliteit van deze tijd. Toch is hier veel zelfbedrog: ook de kwaliteit lijdt zeer snel onder de excessieve arbeidsuren.
- Er zijn overduidelijke sporen van traditionele werkverdeling in een gezin: hoe meer kinderen, hoe meer uren de man, en hoe minder uren de vrouw buitenshuis zal werken. De partner met het hoogste opleidingsniveau zal ook meer uren buitenshuis werken.
- Het gezin is slachtoffer nummer één van excessieve arbeidsuren. Ontevredenheid over de gezinssituatie is systematisch gecorreleerd met extra arbeidsuren.
- Hard werken op zich leidt niet tot psychosomatische klachten. Wel een bepaalde werkstijl, die men meestal omschrijft als workaholisme. Zowel de perfectionistische als de prestatie-georiënteerde werkverslaafde betalen een hoge prijs voor hun aanpak: ze vertonen zeer veel psychosomatische klachten. Bij personen die beide stijlen combineren, wordt het alarmpeil snel bereikt.
- Doordrammerige werkverslaving stijgt met het niveau. Psychosomatische klachten daarentegen treft men vooral op uitvoerend niveau aan. Ook werkdruk is sterk gecorreleerd met allerlei klachten.
- Loon is en blijft een merkwaardig gegeven. Tevredenheid met loon leidt tot een zekere motivatie. In veel mindere mate dan identificatie, verantwoordelijkheidsgevoel en zelfs werkdruk. Maar het is een tweesnijdend mes. Een hoog loon koopt als het ware de motivatie af. Anderzijds is de grote druk om een systeem van aandelen-opties in te voeren zeker niet a priori dwaas. Het financiële aspect gaat dan sterk samen met een 'identificatie'-aspect en vooral dit laatste zal wel extra-motiveren. Het geld is dan mooi meegenomen.
Hoe hard werken wij ? [ Home]
