De succestapes van Johan Beerlandt
De succestapes van Johan Beerlandt, ceo van Besix
Eén Gentse voetbalkathedraal, klaar in 2007, getekend: Besix. Negen bollen van het Atomium die weer blinken, getekend: Besix. Vijftien maanden voor een stadion met 40.000 zitplaatsen plus fakkeltoren voor de vlam van de Aziatische Spelen in Qatar, getekend: inderdaad. De hoogste toren ter wereld, 160 verdiepingen, 200 meter langer dan de Taipeh 101, opnieuw: Besix. En aan de top van de bouwmaatschappij staat Johan Beerlandt, nederig en met hoogtevrees.
De hoogste toren ter wereld is meteen een schot in de roos. Johan Beerlandt, Belg en ceo van Besix, de onderneming die de bouw voor haar rekening neemt, knikt. De Burj Dubai is niet de zoveelste toren hé. Het is de hoogste toren van de wereld. En zo is er maar één. Zoiets geeft allure aan onze maatschappij. Het gaat om de meerwaarde. Daarom was ik ook zo gemotiveerd om het contract binnen te halen. Ik doe er alles aan om te ontsnappen aan een domme prijzenslag. Maar dat wil niet zeggen dat ik de beperkingen van de organisatie niet aanvaard. Soms weet je gewoon dat je de capaciteit niet in huis hebt om een opdracht aan te nemen. Dan moet je nee durven zeggen. Ook al is het vervelend om mooie opportuniteiten links te laten liggen. Ik blijf altijd met beide voeten op de grond staan. Hoogmoed komt ten val, besluit Beerlandt. En, voegt hij eraan toe. De toren is voor mij geen kwestie van succes. Bovendien is het mijn succes niet. Het is óns succes. Bij Besix is het niet toegelaten om over ik te spreken. Het is altijd wij bouwen en wij hebben succes. Ik moet nederig blijven. Alleen ben ik niks. Op straat weet niemand wie ik ben. Mijn houding vertelt misschien iéts, maar verder bitter weinig. En kleren en auto's zijn toemaatjes voor mijn eigen plezier. Ik ben misschien de grootste aandeelhouder van de Besix Group, maar ik vind niet dat ik mijn plaats zomaar kan opeisen. Je moet jezelf altijd kaderen in het grote geheel van het bedrijf en de markt. Ik ben een tandwiel in een raderwerk. Daarom vraag ik me iedere ochtend af of ik nog wel ben wat de organisatie van mij verwacht. Zodra ik de patronen van de maatschappij niet meer overzie, stop ik ermee. Als het erop aankomt, telt alleen de context.
10.000 mensen, 1 doel
In de Besix Group werken 10.000 mensen. En die moeten allemaal voor het ene doel van Johan Beerlandt gaan. Hij lacht. Een ploeg van 10.000 mensen leiden is niet evident. Maar een organisatie motiveren is mijn grootste pluspunt, zegt hij. Mijn geluk is het geluk van mijn mensen. Anders schiet het niet op. Ik zorg ervoor dat ze begrijpen wat er moet gebeuren. Niets is zo frustrerend als niet weten waarvoor je werkt. Ik probeer daarom alles zo duidelijk mogelijk uit te leggen. Het moet open zijn en transparant. Een kat is een kat, met vier poten en een staart. Voor beton heb je zand, steenslag, cement en water nodig. De werklast en de prestatiedruk in onze maatschappij liggen waarschijnlijk hoger dan gemiddeld, maar eigenlijk is ons beroep tamelijk simpel. Je zou het misschien niet zeggen als je de bekisting van de Burj Dubai ziet. Als je doet wat ik zeg, is het helemaal zo moeilijk niet. (lacht)
