Vacature.com

Avonturen en belevenissen van de surfers

Solliciteren en voetbal

Als ik internet, ben ik regelmatig op een sportforum terug te vinden. Nu wilde ik gisteren een reactie posten, maar dat lukte niet. Omdat ik het een vrij lange tekst was, besloot ik om ze even in een Word-document te zetten en het later opnieuw te proberen. Ik gebruikte hiervoor een bestaand document ipv een nieuw document te openen. En omdat ik in Word alleen sollicitatiebrieven en mijn c.v. heb, dacht ik: ach, ik maak een lege pagina in dat document (waar dus de sollicitatie in stond) en wis dat stuk achteraf terug. Maar dan mag je wel niet vergeten dat te doen, natuurlijk! Je kan het vervolg misschien al raden: Vandaag verstuurde ik die sollicitatiebrief per e-mail. Ik gebruik namelijk een standaardbrief voor mijn sollicitaties, enkel de eerste alinea van die brief verschilt telkens. Daarom lees ik ook niet telkens de hele brief na, maar dat had ik beter wel gedaan dit keer, want ik was vergeten dat er nog een stuk over voetbal bijstond! Zo kreeg de consulente van het interimbureau naast mijn sollicitatiebrief en c.v. ook mijn uitvoerige commentaar te lezen over de Europese matchen van Anderlecht en Brugge van deze week! Toen ik dit bemerkte heb ik een tweede mail gestuurd en mijn verontschuldigingen aangeboden en uitgelegd wat er gebeurd was. Ik kreeg een vriendelijke brief terug van die vrouw waarin ze zei dat ze er wel mee kon lachen. Ze zei zelfs dat mijn kandidatuur toch in overweging genomen wordt... Stefan

Vergissing

Ongeveer 5 maanden geleden ging ik solliciteren voor een job waarvan de inhoud nogal vaag was. Het ging om een nieuw concept en de jobinhoud zou ik min of meer zelf moeten bepalen. Na al ettelijke sollicitaties achter de rug te hebben had ik me niet echt voorbereid op deze sollicitatie. Het sollicitatiegesprek verliep toch redelijk, hoewel ik het gevoel had oneindig uit mijn nek geluld te hebben. Eén week later kreeg ik een brief: "u voldoet niet aan de gestelde voorwaarden." Briefje opgeborgen in mijn map met sollicitatiebrieven. Nog één week later telefoon: "Proficiat, u heeft de job. Kunt u volgende week maandag beginnen?" Bleek de brief een vergissing te zijn. En dus heb ik nu de job van mijn leven, hoewel het eerst niet zo leek. Carola

'In team werken'

De sollicitatieprocedure in ons bedrijf bestaat uit een tweetal gesprekken en eventueel een technische test. Het eerste gesprek gebeurt met de managing director en ikzelf ( de office manager). Meestal leg ik aan de kandidaat de procedure uit en geef ik een korte uitleg over het bedrijf en de projecten waar we mee bezig zijn. Onze managing director stelt de kandidaat dan een aantal vragen om zo voor onszelf een profiel te kunnen schetsen. Eén van de standaardvragen is voor ons erg belangrijk: is de kandidaat een teamplayer? Zo vroeg dus mijn baas op een dag aan een eventueel toekomstige medewerker of hij 'in team kan werken'. De kandidaat wordt rood tot achter zijn oren, kijkt ons ongelovig aan en na enkele seconden vraagt hij: 'wat bedoelt u daarmee?' Pas toen drong het tot ons door dat de kandidaat dacht dat hij met ons 'intiem' zou moeten gaan werken. Nu is mijn baas een leuke man, maar intiem werken... Susanne

Het juiste antwoord is ...

Ongeveer een viertal jaren geleden nu, had ik een afspraak met een softwarehuis. Ik werd in Antwerpen verwacht om 16 uur, waar ik precies op tijd aankwam. Eerst begon ik m'n interview met de sales-assistant. Toen ik vertelde dat ik gelijktijdig aan het solliciteren was met de bank waar ze me uiteindelijk zouden willen plaatsen veranderde er iets in de manier van ondervragen. Niet in de slechte zin, gewoon anders. De vraag die me het meest is bijgebleven: 'Waarom zou je nu bij ons komen werken in plaats van bij die bank?'. Ik antwoordde dan iets van dat ik verandering in job van tijd tot tijd wel zag zitten... Waarop de reactie van de ondervrager: 'PEUUT..., het juiste antwoord is: ......' Nadien kwam de algemeen directeur ook nog even piepen en om 20 uur mocht ik naar huis vertrekken,... met een contractje onder de arm. Kristof

Firmawagen

Daewoo Motor Benelux de auto-importeur voor het merk Daewoo had zijn Belgische vestiging in Mechelen gevestigd. Uiteraard worden bij een dergelijk bedrijf alleen voertuigen van het merk Daewoo als bedrijfsauto ingezet. Bij een kandidatuur voor de functie van IT-support medewerker meldde zich een kandidaat die toch erg graag de functie wilde hebben. Een van de taken van de nieuwe medewerker was het bezoeken van wederverkopers van het merk Daewoo voor oa. het installeren van nieuwe software en het helpen oplossen van problemen terplaatste. De kandidaat had echter wel een zeer belangrijke eis. Als auto van de zaak wilde hij toch wel heel graag een Audi A4. De afloop laat zich natuurlijk raden... Marcel

Escorte

Op een dag moest ik gaan solliciteren in Brussel. Zeer goed op tijd (want Brussel is een doolhof voor mij) begaf ik me met de auto richting Brussel, ervan overtuigd dat ik de reisweg correct in mijn hoofd had. En maar rijden - maar de juiste afrit meldde zich maar niet aan. Na een tijd viel mijn frank dat ik vast en zeker op het einde van de E19 Antwerpen - Brussel de verkeerde richting van de ring was opgereden. Ik zette mij ten einde raad even aan de kant van de weg op een parking om de wegenkaart te kunnen bestuderen. De zenuwen begonnen mij al serieus parten te spelen: hoe onprofessioneel zou mijn te laat komen niet overkomen. Naast mij stond nog een geparkeerde wagen waarin een nogal stoere man zat te telefoneren met zijn GSM. Vermits ikzelf nog geen GSM had, trok ik mijn stoute schoenen aan en vroeg aan die man of ik even mocht bellen naar het bedrijf naarwaar ik op weg was voor een sollicitatie. Dat was geen probleem en aan de telefoon kreeg ik een hele ingewikkelde en lange wegbeschrijving die me eigenlijk niet veel wijzer maakte en het bloed nog meer naar mijn hoofd deed stijgen. Ik moet er nogal wanhopig uit gezien hebben want die stoere man bood mij aan om mij te 'escorteren' tot aan mijn bestemming. Hij reed mij dus voor en moest helemaal rechtsomkeer maken en zeker nog een 30-tal km verder rijden. Na een tijdje stopte hij langs de kant van de weg om mij te zeggen dat het enkel nog de 1ste straat rechtsaf was. Toen ik hem uit dankbaarheid wat drinkgeld wou aanbieden om 'een pintje te gaan pakken' weigerde hij dat resoluut. Nog veel succes!, riep hij me na. Op zo'n moment ben je ongelofelijk blij dat er nog zo'n hulpvaardige mensen bestaan! Claudia

Real Life Psy-test

Ik was via een selectiebureau aangesproken voor een nieuwe functie. Het streelde mijn ego maar tegelijkertijd vond ik het vervelend om opnieuw een reeks testen te doorlopen. Om het profiel van de kandidaten te verfijnen en de finale keuze, werden individuele proeven opgelegd. De tijdsduur voor de hele proef bedroeg ongeveer drie uur. Tijdens de proef kwam een HR-medewerker regelmatig een kijkje nemen om de reeds ingevulde sheets op te halen en nieuwe te bezorgen. De proef moest peilen naar een reeks capaciteiten waaronder stressbestendigheid, vermogen om te focussen en niet afgeleid te worden door manoeuvers allerhande, enz. Dat was voorafgaand aan de proef toegelicht. Na twee uur proef ging er plots een helse sirene af in het gebouw. Mijn reactie was er één van: ze hebben mij hier niet liggen en amaai die durven er wat van maken om een stressituatie uit te lokken. Ik heb doorgewerkt. Na 10 min is het loeien opgehouden. Ik was klaar met mijn proef maar had het laatste half uur niemand meer gezien. Ik dacht dat hoort er ongetwijfeld ook bij; nagaan of ge uit uw kot durft komen. Maar niemand meer in de aangrenzende kantoren. Toen pas begon het te dagen dat dit geen test was maar een echt brandalarm. Einde van het verhaal; Tijdens de finale gespreksronde werd ik op de hoogte gebracht dat ik aangenomen werd in het bijzonder omdat ik dermate goed hoog gescoord had op de test stressbestendigheid ... Jan

Spraakverwarring

We waren middenin de implementatiefase van een nieuwe firma in Rusland. Een manager om de zaak te leiden, hadden we reeds gevonden en nu was het mijn taak om voor hem een secretaresse te zoeken in Rusland. Wat nog niet zo evident bleek! Aangezien de kantoren daar nog niet klaar waren, werden de gesprekken gevoerd in een boardroom van een hotel. Na de eerste administratieve selectie, hadden we een aantal kandidaten gevonden, die we aan een eerste interview wilden onderwerpen. Bij 1 van hen liet ik een telefonische boodschap na op haar antwoordapparaat. Toen ze me terugbelde, had ze maar 1 vraag voor mij. "What is the number of the BEDROOM you expect me in?" Els

De psycholoog

Een collega recruitment manager had een afspraak met een sollicitant. Sollicitant (1,95m lang !) komt stipt op tijd, in een keurige outfit haar bureau binnen. Mijn collega zegt natuurlijk : gaat u zitten. Ter info : zij heeft in haar bureau 1 twee-zit zetel en 2 één-zitjes. De man kijkt een beetje verward rond en vraagt : waar wilt u dat ik ga zitten ? Collega antwoord : kies maar een zetel uit. Man blijft aarzelen en mijn collega begrijpt niet goed wat het probleem is... Ze vraagt dus nogmaals beleefd aan de sollicitant om plaats te nemen waarop die haar antwoordt : maar, mevrouw, de zetels zijn toch veel te klein voor mij, ik kan toch nergens gaan liggen ... Wat bleek : de sollicitant dacht dat als je een gesprek met een psycholoog had, je automatisch op de bank moest gaan liggen (zoals in films bij de psychiater) ... Heidi

Spaanse furie

Ik ben uitzendconsulente en over de smoesjes die kandidaten verzinnen kan je boeken schrijven. Enkele voorbeelden: Miguel was niet komen opdagen op het werk en toen mijn nieuwe collega naar hem belde, was zijn excuus dat zijn grootvader die nacht was gestorven. Mijn collega bracht natuurlijk dadelijk zijn condoleances over. Wist hij veel dat Miguel hetzelfde smoesje een half jaar eerder al eens aan mij had verkocht. Toen zijn moeder, een typische Spaanse, belde waarom wij haar lieve zoon niet meer aan het werk wilde zetten, en het verhaal van ons hoorde, vlogen de Spaanse vloeken ons in het rond. Miguel had heiligschennis gepleegd in haar ogen en zo kregen wij toch nog onze genoegdoening! Verder liggen auto's net altijd op vrijdag of maandag of een andere mooie dag in panne. Echtgenotes moeten dringend bevallen maar als we een week later opnieuw bellen is dit nog steeds zo. Enz.... Bij een inschrijving vragen we altijd naar eventuele gezondheidsproblemen maar we rekening mee moeten houden. Zo kreeg ik eens het antwoord dat de uitzendkracht aan schizofrenie leed! Ik kon nog net de vraag die op mijn lippen brandde inhouden: en ... uw andere persoonlijkheden preferen die hetzelfde werk??? Els

Talenkennis

Jaren geleden deed ik een sollicitatiegesprek voor directiesecretaresse bij een verzekeringskantoor. Na enkele schriftelijke proeven mocht ik bij de directeur gaan voor een gesprek. Ik was even verbaasd om een zwarte als directeur te zien, maar ik liet me niet in de war brengen. Ik moest mezelf voorstellen. Ik begon mijn levensverhaal... Na een tijdje zei de man: "ga nu door in het Frans." En dat deed ik. Nog wat later vroeg hij me verder te vertellen in het Engels, daarna in het Duits en plots zei hij: "en doe nu voort in het Zweeds." Dat was voor mij geen probleem aangzien ik Zweeds gestudeerd had aan de RUG maar het verbaasde me wel dat deze man ook Zweeds verstond. Na 10 seconden schoot hij in een bulderend gelach. Ik keek verbaasd en zweeg. Toen zei hij: "Ik heb er niets van verstaan..." Sabine

Jong geleerd...

Mijn echtgenote is een tiental jaren ouder dan ik en de kinderen uit haar eerste huwelijk zijn door mij geadopteerd. Tijdens een interview vroeg een van de twee interviewers naar het geslacht en de ouderdom van onze kinderen. Ik was toen pas 31 en de dochter 19 jaar, de zoon 18 jaar. Op mijn CV stond mijn geboortedatum. Toen ik deze vraag beantwoord had zag ik hem de volgende vijf tot tien minuten op zijn vingers tellen onder tafel en ten einde raad ook nog even de som overdoen op papier. Uiteindelijk kwam de (voor mij reeds verwachte) onvermijdelijke vraag of ik reeds op zulke jonge leeftijd vader was geworden of had ik mij toch niet vergist in jaartallen. Na toelichting en een zucht van verlichting bij de interviewer werd ik later aanvaard voor deze job. William

Te laat.

Toen ik jaren terug solliciteerde voor een administratieve job bij VW zorgde ik er uiteraard voor dat ik op tijd was. Een eerste vereiste! Ik had de weg reeds verkend, was op tijd uit bed en stipt op de afspraak. In de wachtzaal zaten nog enkele mensen, vermoedelijk mijn concurrenten. Na mij arriveerden nog sollicitanten terwijl er anderen het gespreksbureau verlieten. Af en toe kwam een secretaresse in de wachtzaal kijken hoeveel kandidaten op het appel verschenen. Telkens vroeg ze aan de nieuwkomers hun schriftelijke uitnodiging. Mij bekeek ze niet en ik bleef braaf wachten. Het scenario bleef zich herhalen en ik reageerde niet, want assertiviteit was niet mijn sterke punt. Toen er al meer dan een uur verstreken was begon ik toch te panikeren. Zat ik wel in de juiste wachtzaal ? Toen de laatste kandidaat huiswaarts ging maakte de secretaresse zich op om te gaan lunchen. Toen ze me als enige in de wachtzaal zag zitten vroeg ze me wat ik daar deed. Ik toonde haar mijn brief die ze argwanend bekeek. Hier staat op afspraak om 10u en we zijn nu haast 12u, merkte ze op. U bent veel te laat ! Ik trachtte te argumenteren dat ik haast 2u zat te wachten, maar daar hechtte ze blijkbaar geen geloof aan. Om mij te plezieren zou ze haar chef vragen of er nog 1 sollicitatiegesprek af kon. De man toonde zijn goede wil, maar het gesprek was van heel korte duur. Als ik al niet op tijd kwam voor een sollicitatiegesprek, wat zou dat worden bij een eventuele aanwerving ? Ik mocht meteen naar huis en hij naar de fabriekscantine ... sep

Niet opgeven

15 jaar geleden, pas afgestudeerd als licentiate economie een paar sollicitatiebrieven verstuurd in de hoop snel op eigen financiële benen te kunnen staan. Eerste positief antwoord voor een 1e interview. "Kan u werken met een PC?" Help PC, wat is dat. Foert, als een ander dat kan, ik ook en het woord lijkt op een WC. Uitgenodigd voor 2e interview. Netjes met trein en tram naar bestemming in beste lange broek en trui. Overdonderd door de andere aanwezigen in mantelpakjes die nog een laatste bezoekje aan het toilet moesten brengen om hun gezicht bij te kleuren. Ja zeg, maar blijven zitten uit beleefdheid en omdat het nu eenmaal toch één keer de eerste keer moest zijn. Hele voormiddag tabelletjes en vragen opgelost. 's middags als troostprijs met z'n 20 uitgenodigd bij "Chez Adrienne". Chique zakenlunch-restaurant in de ogen van een pas afgestudeerde. Uitgebreid koud buffet. Mag er een wijntje zijn. Alle mantelpakdametjes "liever een watertje". Niks van hoor. Toch maar een eerste test voor mezelf. Geef mij maar een wijntje. Nog iemand een extra warme schotel? Links en rechts, alleen sommige personeelsleden namen een extra warm gerecht. De mantelpakdametjes niet. Foert, ik had honger en als student krijg je niet alle dagen de kans om uitgebreid gratis te tafelen. Ja graag. Dan nog het lekkere nagerechten buffet. Hel oh hel: herhaling van de ochtend test 's namiddags op de PC. En dat terwijl er aan de unief alleen nog maar ponskaart-computers bestonden. Dan nog de verzadigde maag en wijn. Neen zeg, ik gaf het op. Het diensthoofd heeft dat echter verhinderd. Hij zei: probeer toch maar. Dit is eigenlijk een test of ons PC-test-systeem werkt. 3 dagen later een telegram op kot : AANGENOMEN, KOM MAANDAG MAAR AF. Groeten Brigitte

Testen beu

"Wanneer je zeker wil uitgenodigd worden voor een persoonlijk gesprek, haal dan op je IQ test zo weinig mogelijk. Dat is mij toch overkomen. Na 2 bladzijden IQ vragen, was ik de hele boel eigenlijk beu en vulde ik zo hier en daar nog wat vragen in. Bleek later dat de persoon die mijn test beoordeelde het resultaat niet in overeenstemming vond met mijn universitair diploma. Iedereen die aan de selectie had meegedaan had ongeveer dezelfde kwalificaties, en even veel ("weinig") ervaring, dus ik sprong op deze manier toch nog in het oog. Ik heb meer dan 4 jaar voor deze firma gewerkt." Brigitte

It's a small world after all

"Een hele tijd geleden nam ik een dag vrij, om te gaan solliciteren bij een concurrerende firma. De persoon die verantwoordelijk was voor de aanwerving was de Sales-manager. Gegevens, wensen en verwachtingen werden uitgewisseld, beide partijen konden het best met mekaar vinden maar een besluit bleef nog in beraad. Een goede maand later passeerde ik de receptie van ons bedrijf en zag tot mijn verwondering de bewuste sales-manager aan de balie staan. Hij kwam voor een sollicitatiegesprek..... Zo werden we dan toch nog collega's." wvde

Solliciteren 'als oefening'

"Zo'n 5 jaar geleden solliciteerde ik als pas-afgestudeerde voor een groot bedrijf, gespecialiseerd in de productie van schoonmaakmiddelen. Na een eerste aftastend gesprek werd ik uitgenodigd voor de tweede ronde. Nadat ik het "fiat" van mijn ouders had gekregen, verplaatste ik mij terug richting fabriek. "We laten U iets weten" was de al veel gehoorde maar daarom niet altijd gemeende boodschap die ik te horen kregen. Na twee weken (en met de moed der wanhoop) belde ik de verantwoordelijke op om te horen of ik al dan niet "geslaagd" was. "De vacature is opgeheven" meldde mij een norse stem. "Is de plaats door iemand in het bedrijf opgevuld ?" vroeg ik nogal verbaasd. "Nee, we hebben gewoon niemand meer nodig !" klonk het zonder scrupules. Ik had dus gesolliciteerd "voor de oefening". Erger nog : enkele weken later kreeg ik een brief van diezelfde persoon waarin vermeld werd dat ik niet voldeed aan het vooropgestelde profiel ! Sindsdien komen schoonmaakmiddelen van een welbepaald merk niet meer op mijn boodschappenlijstje voor .... " Ann

Je naam kies je niet

Twee vrij grappige sollicitanten gehad : Eén was een stotteraar die heel het gesprek door st-st-st-stotterde, om op het einde op de vraag of hij nog iets te vragen of toe te voegen had zei : ja, nog één ding dat U moet weten : ik st-st-st-st-stotter ! En die andere waarvan ik dacht dat hij "met m'n voeten aan het spelen was" : naam : Malaise. Tot daaraan toe. Voornaam : Constant ... Zó iemand moet je in huis hebben! Patrick

Trop is te veel

"Ooit meegemaakt : Na een heel goed gesprek met de functieverantwoordelijke, word ik doorgestuurd naar de bedrijfspsychologe die me ook een gesprek afneemt. Zegt ze een week later door de telefoon dat ik reeds teveel ervaring had. Niets aan de hand, zou je zeggen, dat kan inderdaad zo zijn, ware het niet dat het mijn eerste job ooit zou geweest zijn, nù mijn studies en nú een jaar werkloosheid.... om maar te zeggen dat niet alleen de sollicitanten gekken dingen doen of zeggen."

De kluts kwijt

"Tijdens een selectieproef (dactylografie) voor het aanwerven van een nieuwe secretaresse, kreeg één van onze studenten een copie van een aanbevelingsbrief in handen geschreven door de decaan. Deze student, 2m05 lang en het uizicht van een worstelaar, was echter zeer ontevreden over de inhoud van deze brief. Terwijl de secretaresses in spe hun dactyloproef deden stond hij daar te brullen en zijn hoofd tegen de muur te bonken tot bloedens toe. Na tien minuten slaagde ik erin de student te kalmeren maar de selectieproef die dag was voor niets geweest want de drie dames waren danig hun kluts kwijt."

Kleding maakt de vrouw

"Het lijkt ongelooflijk... ik ging solliciteren als interieurarchitecte, voor een vrij technische functie. ik ging naar het gesprek in een nette broek met bijhorend jasje, net gekleed. op het selectiekantoor had ik een vrij positief gesprek tot enkele dagen later de telefonische reactie volgde: "wij achten u zeer geschikt voor deze job maar hadden u liever met een rokje gezien!!!!!!" vanzelfsprekend dat het contact hiermee verbroken was..."

Schreiffauten niet noodzakelijk negatief

"Ik herinner mij een sollicitatie waarbij een kandidaat een referentielijst zond, vol met schrijffouten. Mijn medebeoordelaars hadden hem al afgeschreven om deze reden, maar omdat het toch een goede kandidaat bleek kwa ervaring besloten we hem toch maar uit te nodigen. Bleek uit het gesprek dat deze man jaren in Zuid-afrika had geleefd en uiteraard heel wat publicaties in de plaatselijke taal had gemaakt."

Vestigingen zorgen voor verwarring

"In een vorig leven solliciteerde ik bij Ford te Antwerpen en werd uitgenodigd voor een gesprek. Ruim een half uur op voorhand stond ik met mijn wagen op de parking. Tijd genoeg dus om nog even mijn levensloop in de verschillende talen te vertellen. Goed opgewarmd en vol zelfvertrouwen stapte ik uit de wagen en begaf mij naar de receptie. Mijn wereld stortte in wanneer de dame aan de receptie mij vertelde ik bij Ford-Tractor was aangekomen en niet bij Ford-Motor. Zo rood als een kreeft, moe van het rennen en erg bezweet kwam ik een kwartier later op het juiste adres aan. U begrijpt het al, het solliciatiegesprek werd niets. Het zal me geen 2de maal meer gebeuren ... Patrick

Zelfvertrouwen

HR manager: "Waar wilt U in dit bedrijf op lange termijn geraken?" Sollicitant: "Op uw stoel meneer. Pol

De baas is ook maar een mens

"In een vorig leven nam ik eens een dagje vrijaf voor een sollicitatiegesperk in het Gentse. Ik was toen eveneens werkzaam bij een vrij groot technologisch bedrijf in het Gentse. Na een aantal minuten in de wachtkamer van het selectiekantoor kwam plots mijn huidige chef zich daar van geen kwaad bewust eveneens aanmelden voor dezelfde functie. Na wat over en weer gelach, besloten we om alles binnenskamers te houden. De selectieverantwoordelijke was niet weinig gegeneerd met dit foutje. Uiteindelijk werd zowel mijn chef als ikzelf, afgewezen voor ik weet niet meer welke reden. Het probleem lostte zichzelf op ... " P.C.U.O

De ene is de andere niet

"Mijn man wenste een functie als ingenieur bij een internationale autoconstructeur, waarvoor hij verschillende advertenties had gelezen. Maar volgens de ene advertentie moest men de personeelsdirecteur van het bedrijf contacteren, en volgens de andere een selectiebureau. Mijn man deed beide. Van de personeelsdirecteur kreeg hij per kerende bericht dat hij volkomen ongeschikt was voor de functie en dus niet in aanmerking kwam. Door het selectiebureau werd hij, na een vrij lange selectieprocedure, uiteindelijk samen met nog twee andere mensen uit 150 sollicitanten geselecteerd als zijnde de beste kandidaten voor de job. Toen hij daarna bij een kennismakingsgesprek werd geconfronteerd met de personeelsdirecteur heeft hij uiteraard de functie niet gekregen..." Ann

Rekruteren is menselijk

Ik heb er hier eigenlijk een fameuze blunder van een toekomstige werkgever in levende lijve meegemaakt. Vooreerst had ik verschillende etappes doorgemaakt van interviews met verschillende personen van de firma. Een volgende interview was meer een technisch gericht interview. De persoon die mij zou interviewen kwam binnen, maar vergat eerst mijn persoonlijke gegevens (waaronder CV, ect.) mee te nemen. Een minuut of vijf later kwam hij weer binnen, las diep geconcentreerd mijn CV, en besloot uiteindelijk door te zeggen: "het enige goede punt is dat je Engels kunt, verder zie ik niet in wat ik je kan vragen, gezien je niets kent op het technisch vlak". Mijn verbazing was uiteraard groot. Nu bleek dat de persoon een CV in handen had van een persoon die solliciteerde voor Office Assistant en ... daarbovenop was het iemand van de andere sexe. Van verstrooidheid gesproken... Olivier

Palm

Komt er vandaag om 10.15 uur een jong ingenieurke solliciteren bij ons selectiebureau. Naar goede gewoonte vraag ik : "kan ik U een kopje koffie aanbieden ?". "Neen," antwoordt hij bloedserieus "geef mij maar een Palmke".
Carine

Bloopers op de frigo

Mijn vriend had gesolliciteerd bij een Engels bedrijf. Toen hij de brief checkte omdat hij nog geen antwoord had ontvangen, ontdekte hij dat hij in zijn Engelstalige passe-partout-brief de aanspreektitel van een HR-verantwoordelijke van een Belgisch bedrijf voor zijn voorgaande brief was vergeten aanpassen. Dat gaf dan 'dear Miss Van Daele'. Niet verwonderlijk dus. Toen hij nadien zijn stage deed in een Gents bedrijf, zag hij wat ze daar met de 'blooper-brieven' aanvingen; die werden keurig ter inzage en ter spot van iedere passant aan de frigo gehangen. Zou zijn brief ook zo'n ere-plaats gekregen hebben of de kortste weg naar de prullemand? A.R.

Mijn allereerste sollicitatiegesprek

Een goeie 4 jaar geleden, werd ik voor mijn eerste sollicitatiegesprek uitgenodigd bij een drankencentrale. Met wat moeite had ik de straat gevonden en ik ben binnengegaan om me aan te melden voor de sollicitatie. Na een half uur wachten, mocht ik meekomen met de interviewer. Al snel werd echter duidelijk dat hij mijn CV nog nooit gezien had en toen ik zei waarvoor ik kwam, bleek ik in de verkeerde firma beland te zijn. Daar waren op hetzelfde moment ook sollicitaties aan de gang en ik ben dus bijna een uur te laat in het gebouw ernaast binnengekomen om me toch nog te laten interviewen. Intussen zijn we 4 jaar verder en zoiets is me nooit meer overkomen ... Claudia.

Wuiven in Brazilë

Het volgende gebeurde met mij, vers aangekomen in Sao Paulo: Het gebaar voor 'volg mij' is in Brazilië naar beneden wuiven, wat bij ons eigenlijk als 'blijf maar zitten' geinterpreteerd wordt. Met als gevolg dat mijn chef in spe een drietal keer door de receptie kwam gehold en telkens datzelfde gebaar deed , waar ik onder verstond; blijf nog maar even zitten. Tot hij op me toe kwam en zei:'Kom je nu mee of niet? Ik doe telkens teken om me te volgen en je komt maar niet!' Moraal van het verhaal: pas op met gebarentaal want in diverse delen van de wereld kunnen voor jou vertrouwde gebaren heel wat anders betekenen! René

Beroep: werkloze

Samen met mijn collega's begeleid ik werkzoekenden in hun zoektocht naar werk. Op een mooie donderdagnamiddag kregen wij het bezoek van een typische 'beroepsdopper' die een beetje 'verdwaald' was en zo ons kantoor binnensukkelde. Collega: "Ik zie hier dat u reeds 21 (!!!) jaar werkloos bent... " Meneer geeft geen krimp. Collega: "Euh... Hebt u misschien medische problemen...?" (in een poging de zaak te doorgronden) Meneer: "Ik ben waarschijnlijk gezonder dan gij!!!!" Eva

Geduld: een deugd

Ik heb bij mijn sollicitatie door een uitzonderlijk voorval een uur moeten wachten. Een uur lang, heb ik met koud zweet in mijn handen gezeten! Toen mijn ondervrager vroeg naar mijn goeie capaciteiten heb ik gezegd dat ik een overvloed aan geduld kan uitoefenen! Christophe

Zomertenue

Het is 11 jaar geleden dat ik solliciteerde. Het was een warme zomer dat jaar. De aanwervingsprocedure was uitzonderlijk lang. Telkens fijn uitgedost en badend in het zweet ben ik zeker een tiental psychologische testjes en praktische proefjes gaan afleggen op een blijkbaar slecht geïsoleerde zolderverdieping van het bedrijf. Er leek geen einde aan te komen. De relatie met de afnemers van de tests werd geleidelijk aan gemoedelijker, want het was gedeelde smart. Toen ik op een bepaalde dag weer de zoveelste test moest gaan afleggen, had ik een korte broek een T-shirt aangetrokken. Vooraf haalde ik vlug nog wat verf en borstels, want ik kluste nog wat voor de speelpleinwerking. Ik kom aan voor de volgende test en zie dat mijn collega-sollicitanten nog wat sjieker voor de dag zijn gekomen dan de vorige keren. Die dag bleek er een sollicitatiegesprek met het hoofd HRM te zijn. Daar stond ik - in vakantieornaat - met een zakje van de Franco-Belge in mijn hand. Ik werd aangeworven. Jan

Overdressed

Ik vergeet het nooit, het was vijf jaar geleden op een zonnige, warme dag in mei. Ik kwam een beetje te vroeg aan bij mijn huidige werkgever. Ik was netjes uitgedost in een zomers pak met hemd en das. Ik meldde mijn aanwezigheid en een vriendelijke medewerker verzocht me te wachten in een lokaaltje. Ik had al een paar sollicitaties achter mijn kiezen, maar voor dit gesprek was ik toch een beetje nerveus omdat ik die job werkelijk wou. Na enkele minuten wachten, komt er een man het lokaaltje binnen. Hij was gekleed in een versleten jeans, bergschoenen en een jeans-vest zonder mouwen. Ik knikte vriendelijk en de man nam plaats, een paar stoelen van mij verwijderd. Weer enkele ogenblikken later kwamen er nog enkele personen van hetzelfde "type" plaats- nemen in het lokaaltje. Na ongeveer een kwartiertje wachten, op het tijdstip dat mijn sollicitatiegesprek moest aanvangen, zat ik nog steeds in het lokaaltje omringd door - voor deze vacature - nogal rare mensen, dacht ik. Mannen en vrouwen gemengd, allen sportief gekleed, lange haren, snorren, baarden, tattoos, oorringen, lederen jasjes, jeans ... etc. Slechts één persoon zat daar in een netjes afgeborsteld pak in het lokaaltje - ik. Ik werd door sommigen nogal raar aangekeken. Anderen hoorde ik fluisteren en toen ze naar me keken ontstond er een bulderend gelach. Duidelijk niet op mijn gemak veegde ik het zweet van m'n voorhoofd en het was nu echt niet zó warm. Ik was hier echt niet op de juiste plaats, dacht ik. Net toen ik meer inlichtingen wilde vragen, kwam er een dame binnen die mijn naam afriep en me vroeg met haar mee te komen. Toen ik het lokaal buiten stapte, riep één van die mannen nog "bonne chance, hé joeng!" Ik toverde een geacteerde glimlach tevoorschijn en volgde de dame met knikkende knieën. Het sollicitatiegesprek verliep heel vlot en de dame zei dat ze zeker nog contact zou opnemen voor de start van de opleiding. Eén ding lag me toch nog op de maag ... wie waren die andere mensen? Dus vroeg ik haar een beetje verlegen of die andere personen - met wie ik zonet het vreselijkste kwartiertje van mijn sollicitatie-carrière had doorgebracht - mijn collega's zouden worden. De dame begon te lachen en zei: "Neen hoor, mijn collega doet een andere selectie voor arbeiders. Jij bent de eerste kandidaat voor de functie van bediende vandaag." Voor het eerst die dag ontstond er een spontane, natuurlijke glimlach op mijn aangezicht. Ik bedankte haar voor het gesprek en verliet opgelucht haar bureau. In plaats van rechtstreeks de hoofduitgang te nemen, liep ik nog snel even langs het lokaaltje (dat ook uitgaf op de uitgang) en zei met opgeheven hoofd: "bonne chanche, hé gasten!" Ik werk nu al bijna vijf jaar in dit bedrijf en met twee van "die gasten" heb ik al heel veel plezier beleefd. Guy.

Peters belevenissen als sollicitant

Ik solliciteerde als lesgever. Tijdens het gesprek maakte ik duidelijk dat ik het goed kan uitleggen en dat ik veel ervaring als lesgever heb. Dat was interessant, zulke mensen hadden ze nodig. Het dossier werd doorgegeven aan een recruteringsverantwoordelijke van de opleidingen en ik zou worden uitgenodigd om een proefles te geven. Na enkele weken maar eens bellen. "Ja, dat dossier ligt hier, maar ik heb het nog niet ingezien. Ik zal u terugbellen". Wat later, opnieuw aan de telefoon: "Meneer, dit is een vergissing. Dat is voor een andere afdeling, ik zal het dossier doorgeven.". Weken later nog maar eens gebeld, uitgenodigd voor een gesprek. Ik moest onmiddelijk een test doen en iets in Visual Basic programmeren. Ik doe dat, hoewel ik geen programmeur ben. Toen ik dat zei, werd heel verbaasd gereageerd: "Education gaf uw kandidatuur aan ons door, juist omdat u geen lesgever maar programmeur bent". Normaal gezien is zoiets snel rechtgezet, maar niet bij dat bedrijf. Ik mocht beginnen als programmeur. Met een laag loon, want ik had maar weinig ervaring. Wat doe je dan? Je zegt vriendelijk: u hoort nog van mij... Zelf heb ik de plank ook al behoorlijk mis geslagen. Toen ik een keer ging solliciteren had men mij verwittigd dat ik er piekfijn moest uitzien. Ik had met mijn vrouw een pak uitgezocht, was naar de kapper geweest, had nieuwe schoenen gekocht en had me dan wat onwennig naar de sollicitatie begeven. Die verliep goed en ik zou nog iets horen. Na de sollicitatie kon ik nog een halve dag gaan werken. Ik stap het bedrijf binnen, maar de receptioniste laat me niet door omdat ze me niet herkent. Op mijn afdeling oogst ik bewonderende blikken. Ik spreid mijn armen en vraag "wat vinden jullie ervan?" Het antwoord: "Als je dat prijskaartje onder je arm had verwijderd, was het helemaal echt geweest." En inderdaad... Peter

De blues

Begin jaren '90, voor mijn allereerste sollicitatie kwam ik bij een firma in Mechelen terecht. Vermits ik toen nog maar pas in Brussel woonde en absoluut niet wilde geconfronteerd worden met de Franse taal, zocht ik in Nederlandstalig gebied naar een job en "goed te bereiken" via openbaar vervoer. Men had me verteld dat ik aan het station van Mechelen een bus kon nemen tot "de Verbrande Brug" en dan nog een stukje te voet. Vermits ik, bij nazicht van de busuren, vaststelde dat de volgende bus 20 minuten later zou zijn, gaf ik vlug een belletje vanuit het station dat ik waarschijnlijk "ietsje te laat" zou toekomen... Na de bus te hebben genomen tot de afgesproken plaats, stelde ik tot m'n ontsteltenis vast dat hij een heel eind verder reed, over de brug, en me afzette op een wel zéér afgelegen plaats. In de kletsende regen, door de modder, en met m'n "sollicitatieschoentjes" aan, moest ik de weg terug afleggen. Bovendien moest ik in een zijweggetje zijn, terwijl ik zocht op de hoofdbaan. Na nog 2 keer bellen en navraag bij de voorbijkomende postbode, kwam ik druipnat en onder de modderspatten toe in het bedrijfje... (2 uren later) . Ik heb dan toch nog een kopje koffie gekregen en "uit beleefdheid" hebben ze me een standaardformulier laten invullen. Na een kwartiertje was ik terug buiten, om 2uren later terug thuis te komen, mèt de blues... Olivia

Shoppen in maatpak

Enkele jaren geleden was mijn echtgenoot op zoek naar een nieuwe job. Hij had een aantal sollicitaties gedaan, en net tijdens onze vakantie aan de Belgische kust, kreeg hij telefoon op zijn GSM met de vraag of hij diezelfde dag zich nog kon aanbieden voor een eerste gesprek op een selectiekantoor. Aangezien mijn echtgenoot zeer geboeid was door de aangeboden functie, ging hij op deze uitnodiging in. Probleem was wel dat wij in onze koffer geen hemd, das en maatpak hadden zitten. Wij dus onze zoon achtergelaten bij de grootouders, die die dag op bezoek waren, en in razende vaart zijn we van Knokke naar Beverlo gereden, alwaar mijn echtgenoot snel van kleding verwisselde (nee, er liep gelukkig niets fout met de kleding!). En dan weer in razende vaart naar Woluwe, waar het selectiekantoor gelegen was. Terwijl mijn echtgenoot zijn sollicitatiegesprek had, ging ik wat kuieren in het Woluwe Shopping Center. En hier hadden we ook afgesproken om elkaar terug te zien. Na het gesprek op het selectiekantoor kwam mijn echtgenoot me oppikken in het Shopping Center, en terwijl hij heel enthousiast het relaas bracht van het gesprek, lopen we (bijna letterlijk), op 2 collega's van hem... Het bedrijf waarvoor hij werkte lag immers ook vlakbij dat Shopping Center! Verbaasde blikken van deze collega's, aangezien we verondersteld werden om op vakantie te zijn aan de kust!!! Reactie van mijn echtgenoot: "We hadden de Lippenslaan al zo vaak gedaan, dus we kwamen maar eens ergens anders shoppen." Elke

Heb jij iets gelijkaardigs meegemaakt? Mail het ons. De meest opmerkelijke avonturen plaatsen we bij op de site.